پاورپوینت کامل «سرشت وحی از سه منظر» ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل «سرشت وحی از سه منظر» ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل «سرشت وحی از سه منظر» ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل «سرشت وحی از سه منظر» ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

۱۲

در یک تقسیم بندی،«ادیان» را به دو دسته «وحیانی» و «غیر وحیانی» تقسیم کرده ند.در
ادیان وحیانی سخن از حقایقی است که خدا بر انسان نازل کرده ولی در ادیان غیر وحیانی
سخنی از این حقایق نیست. برای نمونه؛ ایین بودایی دینی غیر وحیانی است، چرا که در
آن اعتقاد به خدا و نزول حقایقی از جانب او مطرح نیست. آئین های شرقی دیگر از قبیل:
ایین هندو و تائونیزم اینگونه اند. در مقابل، سه دین بزرگ جهان، یعنی، یهودیت،
مسیحیت و اسلام، از ادیان وحیانی هستند. که در هر یک از آنها به نحوی از ارتباط با
خدا و تلقی حقایق از سوی او سخن رفته است و مؤمنان این ادیان، باید مومن به این
حقایق باشند.

توجه به این تقسیم بندی، معلوم می­کند که چرا در فرهنگ اسلام مفهومی ویژه و بنیادی
است. معمولاً تقسیم ها بر اساس سطحی از تعمیم صورت می­گیرند. بعضاً مفهومی را به
حیثی که در نظر گرفته شده است، مقسم قرار می­دهند که با اضافه کردن قیودی به آن
اقسامی حاصل می­شود. برای نمونه، مفهوم انسان، مفهومی عام است که با اضافه کردن قید
سفید یا سیاه، انسان سفید یا انسان سیاه پوست به دست می­اید در این تقسیم، مفهوم
عامی مانند مفهوم انسان در کار است که با اضافه کردن قیودی به آن، به دو قسم تبدیل
شده است. در تقسیم ادیان به وحیانی و غیر وحیانی و نیز تقسیم ادیان وحیانی به
یهودیت، مسیحیت و اسلام، مقسم عامی نمی توان یافت که با اضافه کردن قیودی به آن،
اقسامی حاصل گردد و همان گونه که برخی از فلاسفه دین با استفاده از
اصطلاحات«ویتکنشتاین» گفته اند: ادیان «تشابه خانوادگی»[۱] دارند و ارائه تعریفی
واحد از ادیان که در همه آنها ذاتی واحد بتوان یافت ممکن نیست ادیان مختلف را
می­توان هم چون اعضای یک خانواده دانست که همگی ویژگی واحد و مشترکی ندارند اما دو
به دو دارای شباهت هایی هستند. در ادیان وحیانی گرچه وحی، مفهوم اساسی است. ولی
معنای یکسnی از وحی در همه این ادیان محوریت ندارد. معمولاً مسیحیان دو گونه وحی
الهی را از هم تفکیک کرده اند: تجلی خد و وحی حقایق گزاره ای از جانب خدا. نوع
اول، گونه ای از وحی است که در آن، خدا به صورت خاصی در حضرت عیسی(ع) برای نوع بشر
تجلی کرده و تجسم یافته است. در گونه دوم خدا حقایقی را به صورت گزاره هایی وحی
می­کند. مسیحیت بیش از آن که بر وحی به معنای دوم تکیه کرده باشد، بر پایه وحی به
معنای نخست استوار شده است. در مقابل، اسلام، بر گونه ای خاص از وحی تکیه زده که
اساس آن را حقایق وحیانی یعنی، همان قرآن تشکیل داده است. خدا به جای اینکه در شخصی
متجلی شده باشد، در کلامش تجلی کرده است:

«فتجلی لهم سبحانه فی کتابه من غیر ان یکونوا رأوه بما اراهم من قدرته و خوفهم من
سطوته و کیف محق من محق بالمثلات و احتصد بالنقمات.»[۲][خداوند در کتابش بر بندگانش
تجلی کرد، با آن چه از قدرت و توانائیش به آنها داد بی آنکه او را ببینند، و آنان
را از سطوت و شوکت اش بیم داد و آن ها را آگاه ساخت که چگونه به انواع عذاب، قومی
را نابود ساخت و قومی را با سختی ها درو کرد]

حال این پرسش ها پیش روست که، ایا وحی به مفهوم اسلامی را می­توان به تجربه ای نبوی
فرو کاست؟ و ایا وحی اسلامی، گونه ای تجربه دینی است؟ برای یافتن پاسخی دقیق به این
پرسش ها، ابتدا باید نظریات مختلفی درباره سرشت وحی را مورد بررسی قرار داد و سپس
هر یک از آن ها را به دقت تجزیه و تحلیل کرد.

سه دیدگاه متفاوت در مورد سرشت وحی وجود دارد؛ برداشت نخست مربوط به متکلمان مسیحی
در قرون وسطا بوده که امروزه نیز دارای طرفدارانی است و آن دیدگاه گزاره ای است.
بنابراین دیدگاه وحی مجموعه ای از گزاره هاست که به پیامبر القاء شده است. دیدگاه
دوم دیدگاه تجربه دینی از وحی است که در الهیات لیبرال شکل گرفت و متکلمان لیبرال
آن را نوعی تجربه دانستند. در قرن بیستم برداشت دیگری از وحی صورت گرفت که می­توان
آن را دیدگاه«افعال گفتاری از وحی» نامید. بر طبق این برداشت، وحی افعالی گفتاری
است که از خداوند صادر شده است.

۱.دیدگاه گزاره ای

بر اساس قدیمی ترین دیدگاه در مورد سرشت وحی، وحی گونه ای انتقال اطلاعات است. خدا
حقایقی را به پیامبر منتقل می­کند که اساس وحی را تشکیل می­دهد این برداشت از وحی«
دیدگاه گزاره ای»[۳]نام گرفته است.

پیامبر در اثر گونه ای ارتباط با خداوند، قدرت روحی ویژه ای دارد که در پرتو آن
اطلاعاتی را که خدا به او عرضه می­دارد، می­فهمد و سپس آنها را در اختیار دیگران
قرار می­دهد. در واقع خدا به واسطه ارتباطی که با بشر برقرار کرده، پیامی را به او
داده است که این پیام از سنخ گزاره ها است؛ یعنی، مجموعه هایی از آموزه ها هستند که
به صورت گزاره هایی تقریر شده اند.

گزاره به چه معناست؟ و وحی خدا به چه معنا گزاره ای است؟ در منطق، گزاره به جمله ای
می­گویند که، قابل صدق و کذب است. برای نمونه جمله «باران می­بارد؟» ممکن است راست
یا دروغ باشد، ولی در وحی گزاره ای این معنا از گزاره مراد نیست. چرا که ممکن است
حقایق وحیانی، وقتی در قالب زبان خاصی در می­ایند جملات قایل صدق و کذب نباشند.
ویژگی دیگر گزاره های منطقی، این است که چند جمله از زبان های متفاوت ممکن است بر
یک گزاره دلالت داشته باشند. مثلاً همه جملاتی که از زبانهای گوناگون مفید این معنا
هستند که، « برف سفید است» بر یک گزاره دلالت دارند که در قالب هیچ یک از این
زبانها نیست و لباس هیچ یک از آن ها را بر تن ندارد. به عبارت دیگر، گزاره به
اصطلاح منطقی، الزاماً به صورت زبان طبیعی خاصی که انسان ها با آنها تکلم می­کنند
نیست و از زبان های طبیعی استقلال دارند. هر چند هر گاه، گزاره ها را برای دیگران
نقل می­کنیم، معمولاً در قالب زبانی خاص به آنان منتقل می­کنیم.

در دیدگاه گزاره های، حقایق وحیانی به این معنا گزاره اند که از زبان های طبیعی
استقلال دارند. حقایقی را که خدا یا فرشته وحی بر قلب پیامبر القاء می­کند صورت
زبان خاصی ندارد. این حقایق اطلاعات محض اند و پیامبر با آنها لباس زبان خاص را
می­پوشاند.

ارکان وحی گزاره ای

برای اینکه روشن شود که وحی گزاره ای، بر چه ارکانی تکیه می­زند، می­توانیم از
بررسی گفت و گو و ارتباط زبانی، کار خود را آغاز کنیم. وقتی با هم نوعان خود
ارتباطی زبانی برقرار می­کنیم، شش رکن در این ارتباط در کارند: گوینده ای با مخاطبی
خاص ارتباط زبانی برقرار می کند و در این ارتباط پیامی را به او انتقال می­دهد.
اولاً: این انتقال پیام در بستر و زمینه ای خاص صورت می­گیرد، ثانیاً: گوینده با
مخاطب تماس و مواجهه دارد که عموماً در میان انسانها. این ارتباط با دیدن و شنیدن
همراه است.

ثالثاً: این انتقال پیام به واسطه نمادهایی صورت می­گیرد که غالباً از زبانی خاصند.
بنابراین، در ارتباط زبانی ـ شش رکن در کارند: گوینده ـ مخاطب ـ پیام ـ مواجهه ـ
زمینه ـ نمادها.

وحی گزاره ای به سه رکن استوار است: فرستنده ـ گیرنده ـ پیام. در وحی گزاره ای،
خدا، (ویا وحی) است. گیرنده وحی پیامبر است. در عمل وحی، پیامبر پیامی را از خداوند
دریافت می­کند، دریافت این پیام در پرتو مواجهه هایی صورت می­گیرد که پیامبر با
خداوند یا با فرشته وحی دارد. این مواجهه، تجربه ای دینی است و چون با دریافت پیامی
همراه است، اصطلاحاً آن را «تجربه وحیانی» می­نامیم. بنابراین، تجربه وحیانی، تجربه
ای است که پیامبر به هنگام دریافت وحی دارد. همچنین انتقال پیام مذکور در بستر و
زمینه خاصی صورت می­گیرد که زمینه وحی نام دارد. تجربه وحیانی و زمینه وحی اموری
همراه با وحی هستند.

وحی گزاره ای مخاطبی ندارد. چرا که مخاطب در ارتباط زبانی وجود دارد. بنابراین
هنگامی وحی مخاطب دارد که پیامبر به عنوان واسطه وحی، پیام وحی را در قالب زبانی
خاص در می­آورد و لذا قبل از اینکه وحی صورت زبانی به خود بگیرد، تنها دارای مخاطب
بالقوه است.

نکته قابل تأمل این است که، باید میان تجارب وحیانی و نبوی و وحی گزاره ای فرق
گذاشت. تجارب وحیانی را تجاربی دانستیم که پیامبر همراه با دریافت وحی دارد. مجموع
تجارب دینی که پیامبر در طول زندگانی خود داشته است به جز تجارب وحیانی، تجارب نبوی
اند. وحی گزاره ای با هر دو تفاوت دارد. تجارب وحیانی خود وحی نیستند، بلکه همراه
با وحی تحقق می­یابند. در امر وحی به عنوان القای حقایق، پیامبر مواجهه ای دارد که
این مواجهه، تجربه ای وحیانی است. حقایقی هم که به صورت گزاره ای وحی می­شود همان
پیام وحی است.

حقایق وحیانی که پیامبر دریافت می­کند، حقایق ویژه ای هستند که هر کس توانایی اخذ
آنها را از خدا ندارد. پیامبر در عملیات اخذ وحی دارای صعود و نزول است. او برای
اینکه حقایق گزاره ای را دریافت کند، عروجی روحی انجام می­دهد سپس این حقایق را
گرفته و به زندگی روز مره تنزل می­کند و آن ها را در