پاورپوینت کامل آداب استادی در کلام معصومان(۲) ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آداب استادی در کلام معصومان(۲) ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آداب استادی در کلام معصومان(۲) ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آداب استادی در کلام معصومان(۲) ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

۱۶

اشاره: شهید ثانی از عالمان پر ارج تشیع است که در کتاب با ارزش «منیه المرید» با
استفاده از آیات و روایات معصومان(ع) به بیان آداب استادی در سه حیطه پرداخته است:

آداب استاد با خویشتن؛ آداب استاد با دانشجویان؛ آداب استاد در مجلس درس؛

او در حیطه آداب استاد با خویشتن، به بیان هشت ادب استاد پرداخته است. در شماره
گذشته، چهار ادب آن به اختصار درج شد و اینک به بیان چهار ادب دیگر می پردازیم.

بخش دوم

آداب و وظایف ویژه معلم نسبت به خود

۵.. دریغ نورزیدن از تعلیم علم

رسالت و وظیفه معلم، ایجاب می کند که نباید از تعلیم و آموزش هیچ کسی – به خاطر
آنکه ممکن است احیاناً واجد قصد و نیت درست و خدا پسندانه ای نباشد – دریغ ورزد؛
زیرا تصحیح هدف و جهت گیری های سنجیده و خدا پسندانه برای بسیاری از افراد تازه کار
و کسانی که در فراگیری علم، مبتدی هستند دشوار است؛ به جهت اینکه جان و روح آنها
[به علت خردسالی و یا فقدان بینش کافی در دین]، از لحاظ درک سعادت و نیکبختی آینده
و عزت و سرافرازی روز قیامت، بسیار نارسا و ضعیف است. علاوه بر این، آنان با عوامل
تصحیح هدف و نیت و مبانی آن، انس و آشنائی کمتری دارند.

اگر بنا باشد معلم – به خاطر فقدان نیت صحیح و محرومیت شاگردان از جهت یابی
درست – از تعلیم آنان خودداری کند، این دریغکاری، موجب تعویق و رها کردن بسیاری از
افراد در همگامی با کاروان علم شده، و گروه زیادی را از علم محروم می سازد، و یا
آنکه موجب از میان رفتن بخش عظیمی از میراث علمی خواهد شد. باید توجه داشت: این
امید هم وجود دارد که شاگرد فاقد نیت و هدف صحیح، از برکت علم و در سایه یادگیری –
آنگاه که او با علم و دانش، پیوند و انسی برقرار ساخت – توانایی لازم را در تصحیح
هدف و نیت خود به دست آورد.

از همین روی، یکی از دانشمندان گفته است: «ما علم و دانش را برای غیر خدا [و به
خاطر هدف های دیگری] جویا شدیم؛ ولی خود علم و دانش – از اینکه برای غیر خدا باشد –
امتناع ورزید»[۱] یعنی اگر یک شاگرد، فاقد قصد الهی در تحصیل علم باشد، به طور
طبیعی با ادامه تحصیل و کسب بینش فزونتر، قصد و هدف او تصحیح خواهد شد؛ و طبعاً به
سوی «الله» و هدف های والای الهی و انسانی، رهنمون خواهد شد، و علم و دانش،
سرانجام، او را به خدا منتهی خواهد ساخت.

باید توجه داشت که اگر معلم در نهاد شاگرد، سوءنیت و فساد هدف را در مسیر علم
آموزی او احساس کرد، باید به تدریج از طریق موعظه و نصیحت های خوش آیند و دلنشین و
ارشادهای محبت آمیز، او را در مسیر هدف صحیح قرار دهد. اگر معلم نتوانست با استفاده
از این گونه راهبری ها به تصحیح نیت و هدف شاگرد خویش موفق شود و از او نومید شود –
طبق عقیده بعضی از علماء – باید چنین شاگردی را رها کرده و از تحصیل وی جلوگیری و
از تعلیم او خودداری کند؛ زیرا این گونه افراد، با تحصیل علم [همچون دزدان
چراغدار]، شر و آسیبشان را فزاینده تر می سازند.

اگر نادرستی قصد و هدف شاگرد، معلول وجود حالت کبر و ستیزه جوئی و امثال آنها
باشد، باید از تعلیم او خودداری کرد، ولی اگر نادرست بودن قصد و هدف شاگرد از
ناحیه حب ریاست دنیوی و حس جاه طلبی باشد، سزاوار نیست – علیرغم نومیدی از اصلاح او
– از تعلیم وی مضایقه شود؛ چون او [در سن و سال و شرایطی به سر می برد که] مفسده
جاه طلبی نمی تواند پرهیجان و مؤثر و مسری باشد.

۶. کوشش در دانش گستری

باید معلم، سرمایه ها و اندوخته های علمی خود را به افرادی که شایسته و نیازمند به
علم و دانش هستند، بذل و انفاق کند و در نشر علم و آموزش آن به افراد شایسته، بخل
نورزد؛ چون خداوند متعال – همان گونه که از انبیاء پیمان گرفت تا در نشر حقایق و
گزارش آن به مردم، دریغ نورزند، و معارف الهی را کتمان نکنند– از دانشمندان نیز
پیمان گرفت که در تعلیم علم به افراد نیازمند، فروگذاری نکنند؛ بلکه سعی خود را در
نشر و ترویج علم به کار گیرند.

از امام صادق(ع) نقل شده است که فرمود: در نبشتاری از امیرالمؤمنین علی(ع) چنین
خواندم: «خداوند از جهال و نادانان پیمان نگرفت که به دنبال دانشمندان باشند [تا از
آنان معرفت و آگاهی کسب کنند]، مگر آن گاه که قبلاً ا