پاورپوینت کامل اصول توفیق در حوزه تربیت و تدریس ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اصول توفیق در حوزه تربیت و تدریس ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اصول توفیق در حوزه تربیت و تدریس ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اصول توفیق در حوزه تربیت و تدریس ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

۳۶

بی تردید اهمیت فرایند تعلیم و تربیت بر کسی پوشیده نیست در این حوزه مطالب فراوانی
اعم از کتاب و مقاله به رشته تحریر درآمده است اما در نوشتار حاضر برآنیم تا اصول و
مبانی موفقیت در حوزه آموزش و پرورش را با نگاهی نو بررسی نماییم.

معارف

چهار عامل، مبنای توفیق و تأثیر در عرصه تعلیم و تربیت شمرده می شود:

۱. قدرت علمی ۲. جاذبه معنوی ۳. نشاط اخلاقی ۴. رفتار صمیمی

در ادامه به تبیین و بررسی هر یک می پردازیم:

اصل اول: قدرت علمی

بدون شک، توانایی علمی استاد در شکوفایی علمی و تکامل فرهنگی شاگردان نقش محوری
دارد که این توانایی خود دارای زوایای گوناگونی است.

الف- محتوا و مطلب

بررسی موضوع مورد بحث و مطالعه و تحقیق پیرامون مسائل آن، نماینده قدرت علمی است.
هر استادی باید با پیش مطالعه و جمع آوری مطالب موردنظر به ارائه درس بپردازد. حضور
در کلاس به رغم عدم مطالعه پیشین و نبود تحقیق لازم سبب پراکنده گویی و سطحی نگری و
اتلاف وقت می گردد و قهراً رونق علمی کلاس از دست می رود.

ب- مطالعه جامع

استاد، باید بکوشد تا بر هر مطلب و مسأله ای که با موضوع اصلی درس مرتبط است احاطه
داشته باشد. به این معنا که افزون بر بیان شاخه های اصلی، در مدار کنکاش و تجسس
علمی وی مباحث فرعی هم باشد تا پاسخگویی به پرسش های احتمالی و ابهام هایی که برای
دانشجویان پدید می آید آسان شود، قهراً با شفاف شدن درس، مطالب درسی تلقی به قبول
می گردد.

ج- بنیه علمی

غرض از بنیه علمی آن است که استاد، همانگونه که می باید علمی بیاندیشد باید عالمانه
هم سخن بگوید؛ پس به طرح مباحثی بپردازد که خود به آن رسیده و باور علمی دارد و از
بیان مطالبی که در آن مطالعه و تحقیقی ندارد و یا بهتر بگوییم از حوزه مهارت و تخصص
وی بیرون است، خودداری ورزد. از یکی از روانشناسان به نام «واتسون» سخنی نقل شده
که: «در بیماری های روحی دخالت روح کاملاً بی فایده است.» سگ را به عنوان بیمار
روانی مثال می آورد و در توجیه آن می گوید: « چون پزشک نیستم و حق ندارم از
مثال های انسانی استفاده کنم، سگ را مثال زده ام، امیدوارم که دامپزشکان مرا
ببخشند!»[۱]

همچنین در برابر پرسش هایی که بسی در پاسخ آنها آمادگی کامل علمی نباشد از
اظهارنظر اجتناب کرده و به آسانی بگوید نمی دانم و از دو پهلوگویی احتراز
نماید. این نکته مهم – خودداری از سخن غیرعالمانه – در فرهنگ اسلامی به عنوان حق
الهی شناخته شده است، در روایتی آمده است، وقتی از امام صادق(ع) سؤال شد: حق خدا
بر خلق چیست؟ آن حضرت فرمودند: «آن است که به آنچه که می دانند بگویند و از گفتن
چیزی که نمی دانند خودداری کنند در چنین وقتی است که حق خدا را ادا کرده اند.»[۲]

و در بیان لطیف دیگری آن حضرت فرمود: «آدمی در رویارویی با پرسشی که پاسخش را
نمی داند، باید بگوید: نمی دانم نه آنکه بگوید: خدا داناتر است! چرا که چنین سخنی،
پرسشگر را به تردید می افکند و سؤال شونده را در معرض اتهام قرار می دهد!»[۳]

د- توان تبیین و ارائه

اثر دیگر قدرت علمی، شیوه ارائه بحث و تسلط بر مطالب درس است؛ هر استادی می باید
برای هر چه بهتر کردن فضای علمی کلاس و بالا بردن جذابیت آن همواره تمرین روش داشته
باشد. به این معنا که بکوشد با آمادگی ذهنی و خلاقیت فکری زمینه انتقال بهتر مطالب
را فراهم آورده و بر ترغیب و توجه علمی دانشجویان بیافزاید. دیگر آنکه مباحث درس به
گونه ای مرتب و منظم شده و دارای انسجام باشد که با لحاظ فرصت کلاس، مطلبی فروگذار
نشده باشد.

ه‍- بردباری و حوصله

برخورداری استاد از بردباری و حوصله کافی فراتر از امور یاد شده است؛ استاد خسته یا
بی حال و کم حوصله، هیچگاه دارای کارایی لازم علمی و گیرایی مناسب اخلاقی نخواهد
بود.

و- ابتکار و نوآوری

نوآوری در هر کاری معنای خاص خود را دارد و در اینجا مقصود این است که استاد در نوع
و روش ارائه درس، صاحب نوآوری باشد و کلام و بیان تازه و نو بیاورد. البته این هدف
جز با تحقیق و تتبع از یک سو و تعمق و تفکر از سویی دیگر میسور نمی شود که این نکته
بسیار مهم و اساسی است و نباید از آن غفلت شود زیرا به تجربه ثابت شده است که کلاس
یکنواخت، یک روش و بدون تنوع و تازگی فاقد حرکت علمی و انگیزه پژوهشی خواهد بود.

ز- پرسش مداری

خصوصیت دیگر هنر علمی استاد را می باید در میزان پرسش های دانشجویان دانست که راه
آن گاهی با طرح سؤال از سوی استاد و گاهی با پرسش های متقابل شاگردان گشوده می شود.
همچنان که حرکت علمی، طراوت و نشاط فکری را به دنبال می آورد، این شیوه نیز افزون
بر خارج کردن کلاس از یک سویه بودن بحث، توجه و تأمل شاگردان را برمی انگیزاند و با
درگیر کردن ایشان با مباحث درسی، دریچه های دیگری از علم را می گشاید. همان گونه
امام صادق(ع) فرمود: «پرسشگری، کلید علم است.»[۴]

اصل دوم: جاذبه معنوی

سعادت واقعی فرد و اجتماع با دو نهال علم و ایمان جوانه می زند؛ از این رو تعلیم و
تربیت هماهنگ، درخت سازندگی زندگی فراگیر – ماده و معنا – را تناور و تکامل بخش
می کند. انجام این مسئولیت ویژه، از استادان و مدرّسان در سطوح گوناگون تحصیلی بیش
از دیگران ساخته است. هدفی که رکن تعالیم الهی و فلسفه بعثت انبیاء(ع) شمرده می شود
و در بعد تربیت معنوی و اخلاقی دارای اصالت بیشتری است همانگونه که قرآن کریم نیز
آن را از اولویت وظایف پیامبری دانسته است: «ویزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمه»[۵]
از این رو، روان روحانی و معنوی استاد اگر محور توفیق او شناخته نشود، دست کم همسان
با قدرت علمی او در سامان دهی صحیح شخصیت دانشجو تأثیرگذار است.

در ادامه به برخی از جلوه های معنوی استاد می پردازیم:

الف- پارسایی و تقوا

روح پاکیزه و با طهارت از نخستین نشانه های استاد است. اثری که از رهگذار درونی صاف
و پاکیزه همراه با ظاهری اسلامی و آراسته به جای می ماند جاودانه می شود و ذهن و
جان دانشجو را برای همیشه پرتوافشانی می کند؛ چرا که حقیقت علم نوری است که در هر
قالبی نمی گنجد و به هر قلبی جاری نمی گردد جز آنکه روح آدمی بر بام بلند تقوا و
تدین بار یافته باشد. در روایت عنوان بصری از امام صادق(ع) آمده است که: «علم، به
آموختن نیست بلکه همانا نوری است که در قلب کسی که خدا هدایتش را بخواهد واقع
می شود.»[۶]

ب- صفا و اخلاص

نماد دیگر جاذبه معنوی آن است که استاد انجام تعلیم و تربیت را وظیفه ای بزرگ و
توفیقی الهی بداند و ارزش کار خود را از خداوند بخواهد. البته این بدان معنا نیست
که او به پاداش مادی ننگرد و از آن بهره نجوید بلکه، چون میان قامت بلند تعلیم و
تربیت و قواره تنگ مادیت تناسبی وجود ندارد، استاد نباید هدفی جز علم و عالم معنا
که ماندگار و ابدی است داشته باشد. از این رو منزلت تربیت و تعلیم، آنگاه که در گذر
سعادت آسمانی آسان ارزیابی می شود هیچگاه با آن نمی توان منافع مادی را رصد کرد؛
چه رسد که در ارزش گذاری مقام علم و اخلاق سهیم شود، هر چند که برکات فراگیر تعلیم
و تربیت دامن مادیت زندگی را هم پر می کند. از امام صادق(ع) روایت است که فرمود:
«آنکه سخن علمی را به انگیزه سود دنیایی بخواهد، از بهره اخروی نصیبی ندارد و کسی
که آن را برای خیر و ره