پاورپوینت کامل اگر می توانستم دلم را برایت می فرستادم! خاطره ای از دوستی مقام معظم رهبری و مرحوم آیت الله بهجتی ۲۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اگر می توانستم دلم را برایت می فرستادم! خاطره ای از دوستی مقام معظم رهبری و مرحوم آیت الله بهجتی ۲۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اگر می توانستم دلم را برایت می فرستادم! خاطره ای از دوستی مقام معظم رهبری و مرحوم آیت الله بهجتی ۲۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اگر می توانستم دلم را برایت می فرستادم! خاطره ای از دوستی مقام معظم رهبری و مرحوم آیت الله بهجتی ۲۵ اسلاید در PowerPoint :

۴۰

اشاره:

«آن روز یکی
از روزهای دهه شصت بود. ائمه جمعه کشور با رئیس جمهور دیدار داشتند. در
میان شان چهره های مشهور و عالمان بزرگی بودند که امروز بعضی
های شان نیستند. بعد
از گزارش و سخنان آنان، نوبت رئیس جمهور رسید. او پشت تریبون قرار گرفت و سخنرانیش
را شروع کرد. بحث درباره جایگاه نمازجمعه در نظام اسلامی
بود. ارتباطی
که شنوندگان
با بحث پیدا کرده بودند باعث شده بود جز طنین سخنان گوینده صدای دیگری
از سالن
شنیده نشود. ناگهان سکته ای در سخنرانی
پیش آمد، نظم سخن آشفته شد و نگاه رئیس
جمهور در انتهای سالن ماند. شاید محافظان زودتر از همه متوجه اتفاق غیر عادی
ای
شدند، بینشان نگاه های نگرانی
رد و بدل شد. شنوندگان نیز به آن سمت برگشتند. شیخ
میانسالی
که تازه وارد مجلس شده بود دو دستش را باز کرده بود و با چهره خندان به
طرف تریبون پیش می
آمد. پیش از این که پاسداران اقدامی
بکنند، رئیس جمهور سخنرانی

را رها کرد. از تریبون فاصله گرفت و با سیمای بشاش به پیشواز او رفت. او
حجت الاسلام بهجتی
، امام جمعه اردکان بود. آن روز هرچند بعضی
از حاضران از دوستی
او
با آقا مطلع بودند اما هرگز فکر نمی
کردند این دوستی
این قدر عمیق باشد که در چنین
مجلسی
همه آداب و ترتیب های رایج فراموش شود!

قدمت این دوستی
به سال هایی
بر می
گشت که آیت الله خامنه ای از مشهد به قم آمده
بودند و محور طلاب فاضل و اهل ذوق و معنای حوزه گشته بودند. اما در این میان چند
تنی
بودند که حسابشان جدا بود و دوستی
شان از جنس دیگری
بود. یکی
از آنان شیخ
محمدحسین بهجتی
بود. این آشنایی
در سال ۱۳۳۸ در درس خارج فقه حضرت امام(ره) اتفاق
افتاد و در جلسات مباحثه آن درس، تبدیل به دوستی
دیرینه ای شد و تا امروز ادامه
داشته است.

پایگاه اطلاع رسانی
و دفتر حفظ و نشر آثار مقام معظم رهبری
(مد ظله العالی
) در پی
رحلت آیت الله بهجتی
(متخلص به شفق) امام جمعه فقید اردکان و شاعر متعهد کشور،
خاطره ای دل انگیز از دوستی
عمیق و صمیمی
معظم له و آن مرحوم را که حاوی
مکاتبه ای
است در سال ۴۳، منتشر کرده است که ضمن تسلیت فقدان آن یار با صفا و خدوم نظام،
تقدیم حضور می
گردد.

(معارف)

یکروز، بعد از تمام شدن مباحثه ام زدم به دامن طبیعت تا قدری
استراحت کنم در کنار
سبزه ها، در کنار یک جوی
آب روانی
بنشینم. اگر هم حالی
دارم شعری
بگویم یا چیزی

بنویسم. دیدم کنار جوی وسط گندم زارهای بسیار انبوه یک سید بزرگواری
نشسته، البته
من از پشت سر ایشان را می
دیدم، دور هم بودند. فکر کردم که برادر عزیزم هست. با شور
و ولع عجیبی
آرام آرام رفتم، با شتاب می
رفتم اما سعی
می
کردم صدای پایم معلوم نشود
که ایشان از حال خودشان بیرون نیایند؛ تا نزدیک شدم وقتی
که نگاه کردم به قیافه
ایشان دیدم عجب، ایشان کس دیگری
است. آن مایه امید من و مایه انس من که به او علاقه
و ارادت می
ورزیدم نبود. آنچنان شد وضع روحی
من که همان جا یک مثنوی
پرشوری
گفتم به
نام “اشتباه” که بعضی
از شعرهایش این است:

بیهوده خیال ماه کردم

ای وای که اشتباه کردم

ای دوست مبین خطا گناهم

این نیست نخست اشتباهم

هر روز ز مستی
و خماری

زین سان کنم اشتباه کاری
…

مثنوی
، مثنوی
بلندی
است، خیلی
پرشور که از اول وصف امید و شوق سرشار که از چشم و سر
و صورت و قلب و دل انسان می
جوشد به صورت خیلی
کامل تجسم داده شده و بعد که یک
مرتبه دیدم ایشان نیستند و مراد من نیستند، سردی
و نا امیدی
و شکستگی
خاطر به صورت
عجیبی
در این شعر مجسم شده. این شعر را برای ایشان ارسال کردم. بعد از مدتی
این
نامه از ایشان [مقام معظم رهبری] رسید:

“آشنای دلم! قربانت، قربان تو و سوز تو، قربان تو و دل تو و حتی
قربان “اشتباه” تو.