پاورپوینت کامل صلـح و جنـگ در اسلام(قسمت اول) ۹۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل صلـح و جنـگ در اسلام(قسمت اول) ۹۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل صلـح و جنـگ در اسلام(قسمت اول) ۹۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل صلـح و جنـگ در اسلام(قسمت اول) ۹۱ اسلاید در PowerPoint :

۱۲

اشاره:

از اموری که گاه مستشرقان، اسلام را به آن متهم نموده و کوشیده اند دامن مسیحیت را
از آن بپیرایند، مسئله جنگ و خشونت است. چندی پیش نیز این اتهام علاوه بر عوامل
سیاسی ـ فرهنگی غرب از زبان پاپ ـ رهبر مسیحیان کاتولیک ـ نیز بر زبان رانده شد؛
اما این بار نه تنها طرفدار چندانی نداشت، که واکنش هایی را از سوی پیروان ادیان و
مذاهب مختلف جهان برانگیخت. اکنون برآنیم با نگاهی چند جانبه، اما کوتاه این مسئله
را وارسیم و نه تنها در مقام نظر، که در عمل نیز کارنامه اسلام و مسلمانان را با
داعیه داران صلح و مدارا در ترازوی سنجش گذاریم.

درآمد

مسئله جنگ و صلح، خشونت و مدارا، توسل به زور و منع از آن از مهم ترین مباحث حقوقی
و سیاسی در ادوار مختلف تاریخ بوده است. در رابطه با اینکه آیا هر یک از جنگ و صلح
دارای ارزش ذاتی و مطلقند یا ضد ارزش؟ روایند یا ناروا؟ و یا هر دو اموری اقتضایی و
تابع شرایطند دیدگاه های مختلفی وجود دارد.[۱] انگاره اخیر که خردپذیرترین آنهاست
سئوالاتی چند در پی می آورد. آیا جنگ و صلح دارای ارزشی برابرند؟ یا یکی اصل است و
دیگری فرع؟ عوامل تجویز کننده هر یک کدام است؟ و… اینها از مسائل مهمی است که
پاسخ به آنها، همچون دیگر آموزه های مربوط به حوزه مناسبات انسانی، ریشه در
بنیادهای معرفت شناختی، هستی شناختی و انسان شناختی دارد. در مَثَل برخی از
ایدئولوژی های سیاسی مدرن چون فاشیسم،[۲] ناسیونال سوسیالیسم،[۳] و… بر اساس
بنیادهایی چون دارونیسم اجتماعی،[۴] میلیتاریسم،[۵] نژادپرستی[۶] و… اصل را بر
جنگ و خشونت نهاده و صلح و همزیستی مسالمت آمیز را در شرایط محدود و اجتناب ناپذیر
توصیه می کنند.[۷] اما در اسلام صلح و همزیستی مسالمت آمیز مسئله ای اصیل و
ریشه دار است. این رهیافت، پیوندی ناگسستنی با طبیعت اسلام و نظریه عمومی و کلی آن
درباره جهان و زندگی انسان دارد. اسلام دین همبستگی و وحدت و یگانگی بزرگ در سراسر
جهان عظیم و پهناور است. آموزه توحید،[۸] قرار داشتن همه هستی در گردونه تدبیر
واحد و حکیمانه الهی، پیوند نسلی همه آدمیان به یک پدر و مادر و اشتراک خانوادگی
همه انسانها،[۹] حرکت جهان و انسان به سوی غایت واحد الهی،[۱۰] وجود فطرت یگانه
خداجو و کمال خواه در همه انسان ها، استوارترین زیرساخت های نظری صلح و همبستگی
جهانی است و این همه اموری است که دین مبین اسلام طلایه دار و پیشاهنگ آن است.
بنابراین اگر منطقی بیندیشیم آموزه های اسلامی برآیندی جز دعوت به صلح جهانی و
همزیستی مسالمت آمیز بر اساس توحید و عدالت و پارسایی ندارد. از این رو می توان گفت
صلح در اسلام قاعده ای جاودان و پایدار است و جنگ حالتی استثنایی است که بر اثر
برون رفت از همبستگی بزرگ پدید می آید و در واکنش به تجاوز و ستم یا فساد و هرج و
مرج و به تباهی کشاندن انسانها لازم می شود.

قرآن، منشور صلح جهانی

چشم انداز کلی و راهبرد اساسی قرآن درباره صلح و همزیستی را می توان در آیات زیر
جستجو نمود:

۱. قرآن مجید به صراحت جنگ افروزی را مذمت و منشأ آن را فساد و تباهی می داند: «وَ
اِذَا تَوَلَّی سَعَی فِی لاَرْضِ لِیُفْسِدَ فِیهَا وَ یُهْلِک لْحَرْثَ وَ
لْنَّسْلَ وَ للَّهُ لَایُحِبُّ لْفَسَادْ؛[۱۱] و چون حاکمیت یابد [با جنگ و
خونریزی]، در راه فساد در زمین می کوشد و زراعت ها و چهارپایان را نابود می سازد.»

۲. قرآن خدا را فرونشاننده آتش جنگ می خواند: «کُلَّمَا اَوْقَدُواْ نَاراً
لِّلْحَرْبِ اَطْفَأهَااللهُ وَ یَسْعَوْنَ فِی لْاَرْضِ فَسَاداً وَ للهُ
لَایُحِبُّ لْمُفْسِدِینْ؛[۱۲] هرگاه آتش جنگ برافروزند خداوند آن را فرو
می نشاند. آنان در زمین فساد می گسترند، اما خدا فسادگران را دوست نمی دارد.»

۳. قرآن به صلح و زندگی مسالمت آمیز دعوت می کند: «یَا اَیُّهَا لَّذِینَ
اَمَنوُاْ دْخُلُواْ فِی لْسِّلْمِ کافَّهً وَلَا تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ
لْشَّیْطَانِ اِنَّهُ لَکمْ عَدُوٌّ مُبِینْ؛[۱۳] ای ایمان آوردگان! همگی در صلح
و آشتی درآیید؛ و از گام های شیطانی پیروی نکنید؛ که او دشمن آشکار شماست.»

۴. قرآن اهل کتاب را به اصول مشترک که بزرگ ترین بنیاد و زیرساخت همزیستی
مسالمت آمیز است فرامی خواند: «قُلْ یَا اَهْلَ لْکتَابِ تَعَالَواْ اِلَی کلِمَهٍ
سَوَاءٍ بَیْنَنَا وَ بَیْنَکُمْ اَلَّا نَعْبُدَ اِلَّا للَّهَ وَلاَ نُشْرِک
بِهِ شَیْئاً وَلاَ یَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضاً اَرْبَاباً مَنْ دُونِ
للَّه…؛[۱۴] بگو ای اهل کتاب! بیایید به سوی سخنی که بین ما و شما یکسان است؛ که
جز خداوند یکتا را نپرستیم و چیزی را همتای او قرار ندهیم؛ و کسی از ما، دیگری را
ـ جز خدای یگانه ـ به پروردگاری نپذیرد.»

۵. قرآن هر گونه تعدی، تجاوز و ستمگری را محکوم و از آن نهی می نماید: «وَلَا
تَعْتَدُوا اِنَّ للَّهَ لَایُحِبُّ لْمُعْتَدِینْ؛[۱۵] تعدی و تجاوز نکنید،
زیرا خداوند ستم پیشگان و تجاوزگران را دوست ندارد.»

۶. قرآن هر گونه نابرابری نژادی، قومی و ذاتی انسان ها را، که زمینه زیاده خواهی و
تجاوزگری است، نفی نموده و تنها ملاک برتری را درستکاری و پاسداشت فضیلت های اخلاقی
و انسانی می داند: «یَا اَیُّهَا لْنَاسُ اِنَا خَلَقْنَاکم مِن ذَّکرٍ وَ اُنْثَی
وَ جَعَلْنَاکمْ شُعُوباً وَ قَبَائِلَ لِتَعَارَفُواْ اِّنَّ اَکرَمَکمْ
عِنْدَاللَّهَ اَتْقَیکمْ اِنَّ للهَ عَلِیمٌ خَبِیرْ؛[۱۶] ای آدمیان! ما شما را
از یک مرد و زن آفریده و تیره ها و قبیله ها قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید؛ (این
امور ملاک امتیاز نیست)، همانا گرامی ترین شما نزد پروردگار پارساترین شماست، به
درستی که خداوند دانا و آگاه است.»

۷. قرآن تأکید می کند که هرگاه گروهی از کفار واقعاً بی طرفی برگزیده و در پی
مسالمت باشند، مسلمانان بر آنان سلطه ای نداشته و حق جنگیدن با آنها را ندارند:
«فَاِنِ عْتَزَلُوکمْ فَلَمْ یُقَاتِلُوکمْ وَ لْقَوْا ِلَیْکمُ لسَّلَمَ فَمَا
جَعَلَ للََّهُ لَکمْ عَلَیْهِمْ سَبِیلاْ؛[۱۷] پس اگر از شما کناره گیری کردند و
با شما پیکار ننمودند، بلکه پیشنهاد صلح کردند، خداوند به شما اجازه نمی دهد که
متعرض آنان شوید.»

قرآن در جای دیگر، ضمن تأکید بر آمادگی دفاعی، به پیامبر(ص) دستور می دهد که اگر
دشمنان به صلح گرایند از صلح و آشتی استقبال کند: «وَ اِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ
فَاجْنَحْ لهَاَ وَ تَوَکلْ عَلَی للهِ اِنَّهُ هُوَ لسَّمِیعُ لْعَلِیمْ؛[۱۸] و
اگر تمایل به صلح نشان دهند، تو نیز از در صلح درآی؛ و بر خداوند توکل کن، که او
شنوا و داناست.»

۸. قرآن صلح و صفا و صمیمیت را برای بشر مایه خیر و نیکبختی می داند: «وَلْصُّلْحُ
خَیْرٌ…؛[۱۹] صلح و آشتی بهتر است» از همین رو قرآن مجید در موارد متعددی به
ایجاد صلح و امنیت، وفاق و دوستی و همزیستی مسالمت آمیز فرمان می دهد.[۲۰]

۹. رویکرد اساسی قرآن نیک رفتاری با هم نوعان است هر چند از کفار باشند، مشروط بر
آن که آنان نیز به اصول همزیستی مسالمت آمیز پای بند و متعهد باشند: «لَا
یَنْهَاکمُ للهُ عَنِ لَّذِینَ لَمْ یُقَاتِلُوکمْ فِی لدِّین وَ لَمْ
یُخْرِجُوکمْ مِنْ دِیَارِکم اَنْ تَبَرُّوهُمْ وَ تُقْسِطُواْ اِلَیْهِمْ اِنَّ
اللهَ یُحِبُّ لْمُقْسِطِینْ؛[۲۱] خدا شما را از نیکی کردن و رعایت عدالت نسبت به
کسانی که در امر دین با شما پیکار نکردند و از خانه و دیارتان بیرون نراندند نهی
نمی کند؛ چرا که خداوند عدالت پیشگان را دوست دارد.»

۱۰. قرآن هرگونه فشار و اجبار در پذیرش دین و دعوت اسلامی را مردود انگاشته و به
صراحت اعلام می کند: «لاَ اِکرَاهَ فِی لْدّینْ قَدْ تَبَّینَ لْرُّشْدُ مِنَ
لْغَیْ؛[۲۲] هیچ اجباری در دین نیست؛ زیرا هدایت و رشد، از گمراهی روشن شده
است.»

از دیدگاه قرآن وظیفه پیامبر(ص) ابلاغ پیام روشن الهی است: «وَ مَا عَلَی
لرَّسُولِ إِلَّالْبَلَاغُ لْمُبِینْ؛[۲۳] بر پیامبر نیست مگر رساندن آشکار.» در
این راستا پیامبر(ص) هیچ سلطه و قدرت اجبار و اکراهی ندارد: «فَذَکرْ اِنََّما
اَنتَ مُذَکرٌ، لَسْتَ عَلَیْهِمْ بِمُصَیْطِرْ؛[۲۴] پس تذکر ده که تو فقط
تذکردهنده ای، تو سلطه گر بر آنان نیستی که (بر ایمان) مجبورشان کنی.»

از آنچه گذشت به خوبی روشن می شود که اولاً در چشم انداز قرآن صلح یک «قاعده» است،
و جنگ «استثنا»؛ ثانیاً لشکرکشی و نبرد در راه تحمیل عقیده و اجبار در پذیرش دین در
منطق قرآن مردود و بی اساس است.

صلح در سنت پیامبر

از دیگر اموری که در آشنایی با چشم انداز اسلامی پیرامون مسئله جنگ و صلح مفید و
مؤثر می باشد آشنایی با خلق و خوی پیامبر(ص) و سیره رفتاری آن حضرت است. آنچه
آشکارا در آینه تاریخ می توان دید این است که سماحت و گذشت، حسن خلق و معاشرت نیکو
از بارزترین ویژگی های پیامبر برزگوار اسلام بوده است.

قرآن مجید شیوه رفتاری آن حضرت را چنین توصیف می کند: «وَ إِنَّک لَعَلی خُلُقٍ
عَظِیمْ»؛[۲۵] به راستی تو دارای اخلاقی عظیم و تحسین برانگیز هستی؛ در رابطه با
دلسوزی و مهربانی انتهاناپذیر حضرتش می فرماید: «لَقَدْ جَائَکمْ رَسُولٌ مِنْ
اَنْفُسَکمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ حَریصٌ عَلَیْکمْ بِالْمُؤْمِنِینَ
رَئُوفٌ رَحِیمْ؛[۲۶] به یقین برای شما پیامبری از خودتان آمد که در رنج افتادن شما
برای او دشوار است. به جِدّ خواستار هدایت شماست و نسبت به مؤمنان دلسوز و مهربان
می باشد.»

از دیدگاه قرآن یکی از رموز اساسی گسترش اسلام وگرایش سریع و شدید همگانی به سوی
آیین خاتم همان اخلاق نیکو و رفتار کریمانه پیامبر(ص) بوده است: «فَبِمَا رَحْمَهٍ
مِنَ اللهِ لِنتَ لَهُمْ وَ لَوْ کنْتَ فَظّاً غَلیظَ لْقَلْبِ لَانْفَضُّواْ مِنْ
حَوْلِک… ؛[۲۷] پس به برکت رحمت خداوند با آنان نرم خو و مهربان شدی و چنانچه
تندخو و سخت دل بودی هر آینه از گرد تو پراکنده می شدند». حضرتش در تمام عمر شریف
خود هرگز به کسی دشنام نگفت، سخن بیهوده بر زبان نیاورد، آه دردمندان را می شنید،
به فریاد اعتراض گران گوش فرا می داد، و هر اعتراضی را به نیکی پاسخ می فرمود، سخن
کسی را قطع نمی کرد، فکر آزاد را سرکوب نمی کرد، اما خطای در اندیشه و کردار را با
منطق استوار و بیانی شیرین و دلنشین روشن می ساخت. بر روی زخم های دل شکستگان مرهم
می نهاد. رقیق القلب بود و از رنج دیگران آزرده خاطر می گشت.

او با دشمنان خویش نیز با سعه صدر و عطوفت برخورد می نمود. سنت رفتاری پیامبر
عظیم الشان اسلام گواه بر این است که «حضرت رسول اکرم(ص) و پیروان آن حضرت، حتی یک
جنگ تجاوزگرانه نداشته اند، بلکه همه جنگ های پیامبر دفاعی محض و در پاسخ به
تجاوزات و پیمان شکنی های دشمنان دین بوده است»[۲۸]. سید قطب می نویسد: «حضرت
محمد(ص) هیچگاه نسبت به مردم راه ظلم را نمی پیمود، تنها خواسته اش از مردم این بود
که گفتارش را بشنوند، که اگر دل هایشان نرم و متمایل به خدا گردید، ایمان بیاورند.
و چنانچه دل هایشان را قساوت فرا گرفت و گمراهی بر آن چیره گردید، کارشان موکول به
خدا باشد. اما مردم آن طوری که محمد(ص) با آنها سازش می کرد، با وی سازش نداشتند و
راه دعوت صلح جویانه اش را باز و آزاد نمی گذاشتند، و آزادی پیروانش را محترم
نمی شمرند؛ به آنها اذیت ها می کردند و آنها را از خانه و وطن شان بیرون می نمودند
و هر کسی که آنها را می یافت، به قتل می رساندند. بدون داشتن هیچ گونه منطق
قانع کننده ای مانع دعوت و تبلیغ آنها می شدند و نمی گذاشتند منطق آنها به گوش
همگان برسد. در این وقت بود که اسلام توسل به قوه قهریه را برای دفاع از مبدأ اساسی
پیشرفتش، که عبارت از آزادی دعوت و عقیده است، جایز شمرد».[۲۹]

پیامبر با هر کس که به او پیشنهاد صلح می داد، پیمان صلح برقرار می کرد و هر کس با
او پیمانی می بست با او نمی جنگید، مگر آنکه آنان عهدشان را می شکستند، و علیه
مسلمین به نبرد پرداخته و یا با دشمنان حربی مسلمین همکاری می کردند. از این قبیل
است جنگ با یهود بنی قریظه که با حضرت پیمان بستند، ولی دیری نپایید که عهد خود را
شکسته و با احزاب مختلف، در جنگ «خندق» علیه مسلمین وارد کارزار شدند.

شیخ جواد بلاغی می نویسد: «قاعده اولیه نزد رسول خدا(ص) صلح بوده است، هرگاه که
کفار متمایل به صلح و مسالمت و زندگی طبیعی بودند با آنان از در صلح و مسالمت در
می آمد؛ حتی اگر می دانست که در صورت جنگ با آنان پیروز و غالب است.»[۳۰] بر خلاف
تبلیغات سوء دشمنان، رشد و بالندگی اسلام بیش از هر چیز در گرو اخلاق فاضله و روش
بشر دوستانه پیامبر بوده است، تا آنجا که گفته اند: «شمار کسانی که پس از صلح
حدیبیه به اسلام گرویده اند، بیش از همه کسانی است که ظرف بیست سال پیش از آن
مسلمان شده بودند».[۳۱] در سیره پیامبر هیچگاه عنف و اجبار در پذیرش دین مشاهده
نگردیده است؛ حتی آن حضرت پیشنهاد برخی از انصار مسلمان در مورد الزام فرزندانشان
برای پذیرش اسلام را رد کرده و در این باره به آیه «لاَ اِکرَاهَ فِی لْدّینْ
قَدْ تَبَّینَ لْرُّشْدُ مِنَ لْغَیْ»[۳۲] استناد می کردند.[۳۳] گاندی رهبر
استقلال هند می نویسد: «عنف و اجبار در دین اسلام وجود ندارد. حیات شخصی پیامبر
اسلام، به نوبه خود، نشانه و سرمشق بارزی برای رد فلسفه عنف و اجبار، در امر مذهب
می باشد».[۳۴]

جالب است دانسته شود «طبق مدارک معتبر تاریخی مجموع کشته شدگان همه جنگ های صدر
اسلام حدود یک هزار و چند نفر از مجموع مسلمانان و کفار بوده است».[۳۵] پروفسور
حمیدالله می نویسد: «محمد(ص) بر بیش از یک میلیون میل مربع حکومت می کرد. این
مساحت، معادل تمام خاک اروپا منهای روسیه بود و به طور قطع در آن روزها این محوطه
مسکن میلیون ها جمعیت بود. در ضمن تسخیر این منطقه وسیع، یکصد و پنجاه نفر از افراد
مخالف در میدان های جنگ از بین رفته بودند و تلفات مسلمین، روی هم رفته برای مدت ده
سال در هر ماه یک نفر شهید بود. این اندازه احترام به خون بشر در داستا