پاورپوینت کامل آسیب شناسی کنفرانس دانشجویی با تأکید بر دروس معارف اسلامی ۸۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آسیب شناسی کنفرانس دانشجویی با تأکید بر دروس معارف اسلامی ۸۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آسیب شناسی کنفرانس دانشجویی با تأکید بر دروس معارف اسلامی ۸۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آسیب شناسی کنفرانس دانشجویی با تأکید بر دروس معارف اسلامی ۸۲ اسلاید در PowerPoint :

۳۴

چکیده

برنامه ریزان آموزش عالی کشور برای آشنایی هرچه بیشتر دانشجویان با مبادی و مبانی
دینی و بهره گیری هر چه بهتر از معارف عالیه اسلامی دروس معارف اسلامی را در دروس
دانشگاهی و تحصیلات دانشجویان طراحی کرده اند. بررسی اینکه این دروس و نحوه تدریس
آن و میزان توانایی استادان گرانقدری که به تدریس آن اشتغال دارند با اهداف و
نیاز های امروز دانشگاه ها و دانشجویان مطابقت دارد یا نه، از مباحث و ماموریت های
معاونت محترم امور اساتید می باشد. آنچه که ما در پی آنیم، بررسی یکی از روش های
تدریس این دروس ـ کنفرانس دانشجویی ـ است که برخی از اساتید محترم آن را به کار
می گیرند، لازم به یادآوری است این نوشتار در صدد ارائه راهکار برای ارتقای آموزش
دروس معارف اسلامی در دانشگاه ها و مؤسسات آموزش عالی می باشد.

درآمد

یکی از روش های نوین آموزشی که به استادان توصیه می شود و برای پیشبرد انتقال
مفاهیم درسی به دانشجویان مؤثر است، کنفرانس دانشجویی است. فارغ از اینکه آیا این
روش برای همه درس ها و دوره ها و رشته ها و مقاطع تحصیلی مفید است یا خیر؟ به بررسی
به کارگیری آن در دروس معارف اسلامی و ضرورت یا آسیب های احتمالی آن در این نوشتار
پرداخته خواهد شد.

امروزه در میان روش های متعددی که برای تدریس به کار گرفته می شود ـ که هر کدام در
جای خود کارکرد مناسبی دارد ـ بر بهره گیری از کنفرانس دانشجویی نیز تأکید می شود.
مسأله مهم فراروی ما این است که این روش در دروس معارف اسلامی چه آسیب ها یا
فرصت هایی را فراهم می آورد؟ آیا با فرصت اندکی که در اختیار اساتید محترم معارف
قرار دارد، تعداد زیاد دانشجویان، اختلاط موجود در این دروس، مقاطع مختلفی که ملزم
به گذراندن این دروس می باشند، سطح آگاهی های دانشجویان این دروس و… می توان از
این شیوه برای تدریس بهره گرفت.؟ آیا دانشجویان توانایی لازم برای اداره کلاس،
ارائه دروس، پاسخگویی به شبهات و… را دارند؟ آیا موضوعات کنفرانس ها باید از متن
کتب درسی انتخاب گردد و در واقع دانشجویان بخشی از دروس ترم را تدریس نمایند؛ یا
اینکه مباحثی همخوان با دروس در کنفرانس ها ارائه شود، کافی است. و آیا اساتید
محترم در همه زمینه ها احاطه کافی برای پاسخگویی و اداره کلاس و ارائه توضیح
دارند؟…؟ آیا همه دانشجویان می توانند کنفرانس ارائه نمایند؛ یعنی آیا فرصت لازم
برای کنفرانس همه دانشجویان وجود دارد…؟ و سئوالات متعدد دیگری که پیش روی ماست
تا به یک داوری منصفانه در به کار گیری این شیوه آموزشی نشسته باشیم.

در تدریس موفق و تأثیر گذار، علاوه بر توانایی علمی و صلاحیت های اخلاقی و جایگاه
معنوی و شخصیتی استاد نزد دانشجویان، روش تدریسی را که استاد در ارائه درس به کار
می گیرد، از اهمیت بسیار مهمی برخوردار است. به کارگیری روش تدریس مناسب با محتوای
درس و حضور فعال دانشجویان در کلاس و استفاده بهینه از تمام فرصت تدریس، علاوه بر
مهم جلوه دادن درس و اهتمام استاد برای کلاس، احترام به دانشجویان را در پی دارد و
نشانگر آگاهی استاد به فنون تدریس و تسلط لازم و کافی بر مباحث علمی و به کارگیری
مناسب آن است. زیرا اگر روش های تدریس نامناسب و با محتوای مورد نظر ناهمخوان باشند
و یا این که اساتید بر روش های تدریس مورد استفاده تسلط نداشته باشند، معلوم نیست
که اهداف آموزشی دروس ـ به ویژه دروس معارف اسلامی ـ که همه تلاش ها و امکانات برای
تحقق آنهاست، برآورده خواهد شد یا نه. زیرا با به کارگیری روش مناسب و مهارت در
بهره گرفتن از روش هاست که اهداف آموزشی تحقق می یابد.

روش تدریس کنفرانس دانشجویی می تواند زیبا، برانگیزاننده، امید بخش، پویا، و تأثیر
گذار باشد، اگر اساتید در به کارگیری آن مهارت داشته، به شکل ماهرانه ای فعالیت یاد
دهی ـ یادگیری را سازماندهی کرده باشند و این روش با اهداف آموزشی دروس هماهنگ
باشد، در غیر این صورت روش کنفرانس ناکارآمد، و غیر موثر است.

روش تدریس کنفرانس دانشجویی the Conference Method

کنفرانس Conference در لغت به سخنرانی، وعظ، خطابه، و گردآمدن برای بحث در مسأله ای
را می گویند.(فرهنگ عمید ص۹۸۸)، واژه کنفرانس برای تعریف هر نشستی که در آن افراد
به تبادل نظر پیرامون یک موضوع خاص می پردازند، اطلاق می شود، اما در روش تدریس به
روشی می گویند که در آن استاد کلاس درس را به گونه ای اداره کند که دانشجویان با
آگاهی قبلی حضوری فعال داشته باشند و با طرح پرسش و ارائه پاسخ و طرح دیدگاه های
خود و استدلال بر آن ونیز ارائه بحث از جانب استاد یا دانشجو با مشارکت فعال شرکت
کنندگان، یادگیری را به بیشترین سطح برسانند.

تدریس با شیوه کنفرانس، فرصتی را در اختیار دانش پژوهان قرار می دهد تا با پاسخ به
سئوالات طرح شده و هم چنین با طرح پرسش ها، شرکت فعالی در آموزش داشته باشند و بهره
گیری از این روش، امکان شرکت بیشتر دانش جویان در مقایسه با روش تدریس سخنرانی را
فراهم می آورد(،بیان حسام الدین،۱۳۷۲،ص۱۴۰) اما باید توجه داشت که لازمه ارائه درس
با شیوه کنفرانس، آگاهی قبلی و مطالعه کافی شرکت کنندگان در کنفرانس و تسلط کامل
اساتید محترم به مباحث ارائه شده و حضور فعال دانشجویان و استاد گرامی در کلاس درس
و… می باشد و با توجه به اینکه روش های تدریس شامل مجموعه اقدامات و فعالیت هایی
است که استاد برای ارائه هر چه بهتر مواد آموزشی (مثلا از طریق سازماندهی به مواد
آموزشی) انجام می دهد، تعیین رسانه ها با شناسایی و تعیین هدفهای آموزشی و روش های
آموزش و یادگیری هر یک از هدف ها میسر می شود (، فردانش هاشم،۱۳۷۲، ص۵۰) که در این
نوشتار تا حدودی بر به کارگیری روش تدریس کنفرانس در دروس معارف اسلامی می پردازیم.

با توجه به تأکید کارشناسان بر اینکه روش انتخابی تدریس باید علاقه را در دانشجویان
افزایش دهد و حواس آنان را برای یادگیری بیشتر درگیر نماید…و نیز برای اینکه
اساتید اندوخته های دانشجویان و میزان تحقق اهداف آموزشی در کلاس درس را مورد سنجش
و ارزیابی قرار دهند، باید از ابزار های سنجش تحصیلی بهره گیرند که کنفرانس به
مثابه آزمونی مشخص برای ارزیابی میزان تسلط، حافظه و فراگیری مطالب مربوط به
درس،مورد استفاده قرار می گیرد (ملکی حسن، ۱۳۸۲ ص۱۱۵ و ۱۳۴) لازم است اساتید گران
قدر در به کارگیری این روش، موجبات تأثیر گذاری هرچه بیشتر بر دانشجویان و ایجاد
علاقه در آنان نسبت به معارف دینی و جایگاه دروس معارف اسلامی در رشد اندیشه و
انگیزه آنان در رسیدن به زندگانی مطلوب را پدید آورند و با اتخاذ این روش به اهداف
آموزشی دروس معارف اسلامی در دانشگاه ها نزدیک تر شوند. و اگر این روش به هر دلیل
ممکن پاسخگوی اهداف آموزشی دروس معارف اسلامی نباشد باید در به کارگیری آن و
ارزیابی میزان موفقیت به کارگیرندگان آن در کلاس های درس و نیز عمق تأثیر گذاری این
روش اقبال دانشجویان علاقمند به دروس معارف بازنگری نماییم.

تأملی در کنفرانس های دانشجویی در دروس معارف اسلامی

روش تدریس کنفرانس، می تواند فواید و آثار فراوانی را در بر داشته باشد، اما همین
روش، در صورتی که با دقت و به طور صحیح اجرا نشود، موجب نارسایی در ارائه مطالب،وهن
درس و استاد و دل زدگی از اهداف و ارزش هایی می گردد که در آن درس طراحی شده است.
بنابراین برای به کارگیری این روش در دروس معارف اسلامی، به تأملی دیگر نیازمندیم
که در ارتقای جایگاه دروس معارف نزد دانشجویان، آموزش دانشگاه ها، اساتید دیگر دروس
و… بینجامد و نیز در رسیدن به اهداف آموزشی به ویژه در تبلیغ کارآمد دین در عرصه
جهان امروز و قشر فرهیخته و دانشگاهی موفق تر بوده و تدریس اثر بخش و تأثیر گذار
Effective teaching باشد.

نکته نخست این است که آیا کنفرانس های دانشجویی که در بیشتر کلاس های معارف ارائه
می گردد، واقعاً کنفرانس است یا ارائه درس به شیوه سخنرانی ( (the lecture
Methodتوسط دانشجویان؟ با بررسی بسیاری از کلاس های درس به دست آمده است کنفرانس ها
به گونه ای است که مطالب فقط توسط دانشجو بدون حضور فعال استاد محترم و یا
دانشجویان گرامی ارایه می گردد و دانشجویان فقط نقش شنونده خاموش وغیرفعال را ایفا
می کنند که در نتیجه نمی توان به آن روش تدریس کنفرانس اطلاق کرد. (در روش تدریس
سخنرانی مدرس مطالب درسی را بدون شرکت فعال دانشجویان ارائه می کند.) بلکه ارائه
درس یا پژوهش توسط دانشجو با همان روش سخنرانی است که غیر از معایب روش سخنرانی
معایب دیگری را نیز در پی دارد. (برای مشاهده نمونه های تدریس به روش کنفرانس
پیشنهاد می شود به فصل هفدهم «نمونه هایی از شیوه تدریس» از کتاب مدیریت شیوه های
نو در آموزش،ص۲۹۵ مراجعه شود.)

نکته دیگر اینکه آیا کنفرانس دانشجو،بخشی از مطالب کتاب و منبع درسی است یا این که
خارج از مباحث درس می باشد و اگر خارج از مباحث درسی بوده آیا همخوان با مطالب درس
و در حیطه تخصص استاد است. یا این که دانشجو در کلاس فقط بحثی را ارائه می نماید تا
از فواید و امتیاز کنفرانس بهره مند گردد. به عنوان مثال دانشجو در کلاس درس اخلاق
اسلامی، به ارائه بحثی (خارج از اخلاق اسلامی) در حوزه تخصصی روانشناسی بپردازد که
نه استاد در آن احاطه دارد و نه ارائه کننده و نه دانشجویان حاضر در کلاس. که در
این صورت نه کنفرانس شکل می گیرد و نه استاد و دانشجویان توان نقد و اظهار نظر علمی
و… را در آن حیطه دارند. و اگر در اهداف آموزشی دروس معارف به حیطه
شناختیCognitive domain) ) : (دانش(Knowledge) ،درک و فهم(ComPrehension) ،
کاربرد(APPlication) ، تجزیه و تحلیل(Analysis) ، ترکیب(Synthesis) ، و در مرحله
آخر ارزشیابی(Evaluation and judgement) ) و حیطه عاطفی(Effective domain) :
(دریافت یا توجه«Receiving»، واکنش«ResPonding »، ارزشگذاری«Valuing »، سازمان
بندی«Organization »، درونی شدن یک ارزش یا مجموعه ارزش ها«Characterization by a
value comPlex») و حیطه کوششی (Conation Domain) {جهت مطالعه بیشتر به کتاب های
روشها و فنون تدریس مراجعه شود.} چشم دوخته ایم آیا با ارائه درس توسط دانشجو بدون
حضور فعال استاد محترم و دانشجویان امکان پذیر است؟

با توجه به پیشرفت علوم و فنون، باید در فعالیت های آموزشی به این باور برسیم، که
وظیفه اساتید محترم، در فرایند آموزش، تنها انتقال واقعیت های علمی نیست، بلکه باید
موقعیت یادگیری مطلوب را پدید آورد و چگونه اندیشیدن و چگونه آموختن را به
دانشجویان آموخت،اگر روش آموختن به آنان آموزش داده شود و هدف های آموزش به نیکی
بیان گردد و این کار همراه با ایمان به رسالت معلم و عشق ورزیدن به حرفه و مخاطبانش
شکل یابد، می تواند پاسخ های زیبایی را از آنان دریافت نماید.حال اگراستاد در شیوه
کنفرانس دانشجویی، مباحث اصلی کتاب را برگزیند، تا دانشجو آن را ارائه نماید، این
سئوالات مطرح می شود که آیا دانشجو احاطه علمی کامل بر مطالب درسی دارد و اطلاعات
وی در ارائه درس کافی است و می تواند به پرسش ها پاسخ گوید؟ و از سویی دیگر آیا
استاد دوباره آن متن درسی را تدریس می کند؟ یا این که کنفرانس دانشجو، تدریس آن بحث
محسوب می شود؟ آیا به هنگام کنفرانس دانشجو، استاد به نقد علمی می پردازد یا این
که برای روحیه دادن به دانشجو و تشویق آنان به قبول کنفرانس، از نقد علمی و حضور
فعال خود داری می کند؟ و این که اگر نقد علمی کند دانشجو یا دانشجویان نقد او را
می پذیرند یا این که در مقابل او جبهه می گیرند؟ در بسیاری از موارد گزارش شده است
که دانشجو یا دانشجویان، از نقد علمی و حضور عالمانه استاد استقبال نمی کنند و تنها
به ارائه کنفرانس بدون پرسش و پاسخ روی می آورند و طبیعی است کسی که تمام اطلاعات
وی از یک بحث علمی مطالعه چند صفحه از یک کتاب بوده از نقد علمی گریزان باشد و از
نگاه دقیق علمی تن زند.

نکته مهم دیگر این است که برخی از دانشجویان بنابه اقتضای جوانی و جویای نام بودن و
یا درانداختن استاد با چالش و ایجاد فضایی هیجانی، به طرح برخی از شبهات پیچیده در
کلاس درس می پردازند که نه تنها استاد توان پاسخ دادن به آن را در یک جلسه درسی
ندارد بلکه دانشجویان و مخاطبان، شبهه را به خوبی می آموزند ولی به پاسخ ها گوش
نمی دهند و اگر گوش دهند، به دلیل انگیزه های خاص از ارائه دهنده کنفرانس جانبداری
می کنند و سخن منطقی استاد را نمی پذیرند و یا جرات مخالفت با همکلاسی خود را
ندارند؛ یا به جبهه گیری غیر علمی در کلاس می انجامد و یا اساساً ممکن است استاد
حضور ذهنی کامل برای پاسخگویی نداشته باشد و یا حین طرح شبهات، شبهات دیگری را
دانشجویان دیگر مطرح نمایند و.. که در این صورت نتیجه عکس از کنفرانس گرف