پاورپوینت کامل از حضرت ابراهیم تا امام رضا(ع) ۷۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل از حضرت ابراهیم تا امام رضا(ع) ۷۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل از حضرت ابراهیم تا امام رضا(ع) ۷۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل از حضرت ابراهیم تا امام رضا(ع) ۷۴ اسلاید در PowerPoint :

زیر عنوان: به مناسبت یازده ذی القعده(۲۶ شهریور) سال روز ولادت ثامن الائمه(ع)

درآمد

موضوع «تشیع» را از جهات گوناگون مورد بررسی قرار داده اند و همچنان این باب مفتوح است. یکی از مجال های موجود در این زمینه، بررسی و تطبیق میان حضرت ابراهیم و امام رضا(ع) است. مروری بر این تاریخ و این جریان ویژه از تاریخ بشری، شباهت های قابل توجهی را میان این دو شخصیت و خطی که آن دو را به هم می پیوندد، به نمایش می نهد. در آغاز سخن می توان به اجمال اشاره کرد که این دو شخصیت بزرگ، امکان سیر جغرافیایی گسترده ای را می یابند و هر دو، شخصیت های «برهان و احتجال و جدال احسن» اند، و باز نام هردوی آن ها با رأفت و رحمت پیوند خورده و هر کدام در یک مقطع مهم تاریخی با یک حوزه تمدنی مهم ـ یکی در مغرب و دیگری در مشرق ـ سر و کار داشته اند.

قرآن کریم، حضرت ابراهیم(ع) را «شیعه» نوح[۱] می شمارد. بنا بر تصریحات و اشارات تورات و قرآن کریم، ابراهیم(ع)، در نام و عنوان خود به «پدر[۲] و تبار عالی و پدر امت بسیار» نامیده شده؛ و از نسل حضرت خلیل، خیل پیامبران الهی و منادیان توحید پدید می آیند که یکی از آنها شخصیت و میراث دار ممتازی چون حضرت امام رضا(ع) است.

مراحل حیات ابراهیم(ع)

ابراهیم(ع) تنها پیامبری است که تقریباً داستان تمام مراحل زندگی وی در قرآن آمده است. مراحل مختلف زندگی آن حضرت در قرآن از هم قابل تفکیک اند و در هریک از این مراحل، وقایعی اتفاق افتاده که قرآن به نقل آن ها می پردازد. ما سخن خود را با «مناجات حضرت ابراهیم(ع)» آغاز می کنیم:

یکی از مراحل مذکور زندگی ابراهیم، دوران سالخوردگی است که قرآن کریم، مناجات های آراسته وی را در آیات ۱۲۴-۱۲۹ سوره بقره ذکر می کند. همین وجهه و سیمای ابراهیمِ پیر، این زمینه را به خوبی فراهم می آورد تا نشان بزرگی از سوی خداوند بر سینه او نصب شود: «پدر»! قرآن کریم از ابراهیم با عنوان پدر یاد می کند و بر آن تأکید دارد: «مِلَّهَ أَبِیکمْ إِبْرَاهِیمَ»[۳]. «پدر امت» عنوانی است که علاوه بر معنای جسمی، معانی دینی و معنوی نیز دارد. «پدر» همان گونه که در اسم ابراهیم وجود دارد، لقب او نیز می گردد.

معنای لغوی ابراهیم، «پدر عالیقدر» یا «پدر امت بسیار»[۴] است و پدر به عنوان لقب در کنار نام او نیز ذکر می گردد. گویی در عبارت اخیر، دو بار لفظ «أَب» را می بینیم: «مِلَّهَ أَبیکمْ إِبْرَاهِیمَ». از این پدر، ذریه ای بزرگ پدید می آید. رسول خاتم و پیامبر رحمت(ص)، خود را میوه این دعا می خواند: «أنا دعاءِ إبراهیم».[۵] موضوع «ذرّیه» یکی از محورهای سیره ابراهیم(ع) در قرآن کریم است؛ که بارها و به مناسبت های گوناگون، از آن جا که رسول خاتم(ص) می بایست از ذرّیه ابراهیم(ع) باشد، از ذریه او سخن گفته است.

دعوت جهانی حج و بنای بنیان سنگی و فکری توحید بر عهده کسی نهاده شده که خود «پدر انبیاء و امم» است. آنچه در آغاز نام ابراهیم وجود دارد، واژه «اب» یا «پدر» است. سیمای ابراهیم در قرآن به عنوان پدر امت های بسیار و پدر انبیا، بارز است. سلسله انبیای الهی در هیچ جای قرآن به تفصیل و تراکمی که در سوره انعام آمده، نیامده است.[۶]

«پدر» در قرآن و متون مقدس و به طور کلی در فرهنگ ملل، عنوانی با اهمیت است. اگر این «ابوّت» از مرحله جسمی فراتر رود و وارد مراحل معنوی و عقیدتی شود، اهمیت دوچندان خواهد داشت.

بنا بر سخن تورات، خداوند توانا به همین پیر فرتوت، بشارت فرزندان بسیاری را می دهد که شمار آنان بسان ستارگان آسمان خواهد بود.[۷] این برکت خداوند به ابراهیم، با دعا و صلوات: «اللهمَّ صلّ علی محمدٍ و آلِ محمدٍ و بارک علی محمدٍ و آلِ محمدٍ کما صلّیتَ و ترحّمتَ و بارکتَ علی ابراهیمَ و آلِ ابراهیمَ انک حمیدٌ مجیدٌ» قابل تطبیق است.

مجموع موارد پیش گفته، قابل تطبیق با اشاره قرآن به اعطای عطا و برکت بر «آل ابراهیم» و حسادت یهود بر این امر است: «أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ أُوتُوا نَصِیبًا مِنَ الْکتَابِ یؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ وَیقُولُونَ لِلَّذِینَ کفَرُوا هَؤُلاءِ أَهْدَی مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا سَبِیلا * أُولَئِک الَّذِینَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَمَنْ یلْعَنِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصِیرًا * أَمْ لَهُمْ نَصِیبٌ مِنَ الْمُلْک فَإِذًا لا یؤْتُونَ النَّاسَ نَقِیرًا * أَمْ یحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَی مَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَینَا آلَ إِبْرَاهِیمَ الْکتَابَ وَالْحِکمَهَ وَآتَینَاهُمْ مُلْکا عَظِیمًا».[۸] از امام صادق(ع) ذیل این سخن خداوند متعال روایت شده که: «والله نحن الناس المحسودون»[۹].

ابراهیم(ع)، پدر انبیا و امم می گردد و نسل او از طریق رسول اکرم(ص) به شمار زیادی از ذریه نبوی و سادات علوی، حسنی، حسینی، موسوی و رضوی و.. . استمرار می یابد.

با توجه به آنچه گذشت، امام رضا(ع) از جمیع جهات، شخصیتی ممتاز می یابد:

او آخرین امامی است که در دسترس مردم است و امکان حضور در ملأ عام می یابد. عموم مردم ایشان را با سهولتی نسبی می بینند و صدایش را می شنوند و گرد او حلقه می زنند و حدیث او را می نویسند. حضرت از حرمت و عزّتی نزد عموم مسلمانان برخوردار است. عالم و مورخ او را می ستایند و حتی ناصبی و بدخواه، بهانه و مجالی برای ذکر نقد و نقص او ندارد. همچنین شیعیانی که قائل به امامت اویند، تا آخرین نسل پیشوایان برگزیده از ذریه حضرت را پذیرفته اند.

«امام»، «مصلا»، «قبله»

ابراهیمِ بت شکن(ع)، بت های معابد بابل را می شکند، در محکمه قوم حاضر می شود، با آنان محاجه می کند، خود را برای شکنجه آتش نیز مهیا می کند و زمانی که خداوند او را از عذاب آتش نجات می دهد، از سفر خود به سوی خداوند سخن می گوید: «فَرَاغَ إِلَی آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلا تَأْکلُونَ *.. . وَقَالَ إِنِّی ذَاهِبٌ إِلَی رَبِّی سَیهْدِینِ»[۱۰]. نمود مهمی از این سفر، آمدن به سرزمینی است که برای آینده بشر ذخیره شده و او باید در آنجا «خانه» پروردگارش را بسازد: «وَإِذْ بَوَّأْنَا لإبْرَاهِیمَ مَکانَ الْبَیتِ أَنْ لا تُشْرِک بِی شَیئًا وَطَهِّرْ بَیتِی لِلطَّائِفِینَ وَالْقَائِمِینَ وَالرُّکعِ السُّجُودِ.. .».[۱۱]

دعای ابراهیم (در سوره بقره) اجابت شده بود و مهاجرت و اسکان همسر و ذریه اش در وادی سوزان ثمر داده بود. اکنون محمد(ص) در کنار خانه خدا نماز می گزارد و عنقریب بود که پس از اخراج از این سرزمین توسط مشرکان، از نو به سوی این خانه بیاید تا به جای «حمیت جاهلیت»، «سکینه» و «کلمه تقوا» را بر قوم و سپس بر اهل جهان عرضه کند.[۱۲] او آخرین ذخیره سلسله نبوت خواهد آمد تا حج ابراهیمی، حج محمدی گردد؛ تا حج محمدی، حج حسینی گردد و به عاشورا (روز فدیه ذبح عظیم و روز تضحیه و قربانی بزرگ) پیوند خورد. در کنار همین بیت بود که حضرت سجاد، فرزند حسین بن علی(ع) آمد تا مجد و عزت او در قلب امت، خاری در دیدگان هشام بن عبدالملک، آن شاخه برآمده از شجره ملعونه[۱۳] گردد. جعفربن محمد صادق(ع) در کنار همین بیت با پیروان ادیان و نحله های گوناگون به گفتگو نشست و خداوند متعال مقرر فرمود تا موعود امت(ع) از کنار همین بیت ظهور کند و حج ابراهیمی به حج مهدوی منتهی گردد.

استمرار نسل ابراهیم تا امام رضا(ع)

در سفر پیدایش از برکت دادن خداوند به نسل حضرت ابراهیم(ع) و ازدیاد ذرّیه وی سخن رفته است. در رأس برکت های داده شده به حضرت ابراهیم، پیدایش دوازده امیر از نسل اوست. این دوازده امیر، بر دوازده امام و دوازده خلیفه رسول الله(ص) منطبق اند.[۱۴]

عترت پیامبر(ص) عصاره فضایل پیامبران الهی و فرستادگان پیشین بود و عصر امام رضا(ع)، مقطع مهمی برای تجسد و انسجام این فضایل در قالب های مکتوب. در اواخر دولت بنی مروان نیروی دولت مروانی رو به ضعف نهاد و منع اخذ و تعلیم و تعلم حدیث و سنت قائمه نبوی برداشته شد و در پی آن، شماری از انسان های آزاده و اصحاب، اهتمام به حفظ آثار دین و سنت پیامبر(ص)، فرصت را مغتنم شمردند. آنان رو به سوی مدینه و دیگر شهرهایی نمودند که تابعین در آن ها حضور داشتند. راویان امامی به اخذ حدیث از امامین صادقین(ع) پرداختند و راویان اهل سنت از ایشان و دیگر تابعین پس از ایشان؛ و نیز گروهی از مؤمنان شروع به گرفتن علوم دینی اعم از تفسیر قرآن و شرایع اسلام و اصول و فروع دین از ائمه اهل بیت(ع) کردند. ایشان این معلومات را در صحیفه هایی نگاشتند که برخی از ائمه(ع) بعضی از این صحیفه های عرضه شده را تأیید کردند. شمار این صحیفه ها در عصر امام رضا(ع) به چهارصد کتابی رسید که «اصل» نامیده می شدند. این غیر از کتبی است که «اصول» نامیده نشدند و شمار آن ها البته بالغ بر هزاران دفتر بود.

پس از این مقطع گروهی از فضلای یاور امام رضا(ع) نظیر احمدبن محمدبن ابی نصر بزنطی، جعفربن بشیر، حسین بن علی بن فضّال، و… به جمع و تدوین این کتب پرداختند و هر موضوع را ذیل بابی واحد یا در کتابی جداگانه گرد آوردند. پس از این مشایخ، شاگردان ایشان مانند حسن بن سعید، حسین بن سعید اهوازی، علی بن مهزیار اهوازی آمدند و آنچه را نزد مشایخشان متفرق بود جمع کردند و به تهذیب و پیرایش آن پرداختند. همین کتب اخیر، مرجع نگارش «کتب اربعه شیعه» قرار گرفتند که آسیای مکتب شیعی از عصر غیبت تاکنون بر روی آن در حال گردش است.[۱۵]

امام رضا(ع) که خود امام احتجاج و استدلال است، طرفدارانی نیز از همین جنس دارد. یکی از این افراد، ابومحمد هشام بن حکم از مَوالی کوفه بود که به بغداد رفت. او از بزرگترین متکلمان امامیه و نخستین کسی است که با ادله نظری و کلامی موضوع امامت را مورد بحث قرار داد. هشام پیشتر در میان مخالفان ائمه بود و از درون آنان و سازمان فکری ایشان مطلع، و نقاط ضعف آنان را می شناخت. وی مردی حاضر جواب و در تکلم و احتجاج حاذق بود و با بزرگان متکلم مخالف عصر خود بسیار مناظره و احتجاج کرد. وی از واسطه های اتصال پاره ای از علوم ائمه به برخی چهره های علمی خاندان نوبختی بود و خاندان نوبختی واسطه بین او و امثال او با متکلمان بزرگ قرن چهارم و پنجم گردیدند.[۱۶] یکی دیگر، ابومحمد یونس بن عبدالرحمان قمی است که از اکابر رجال شیعه و مصنّفان مشهور طایفه به شمار می رود.[۱۷]

سیر بین المللی و مراکز «تمدنی»

حضرت ابراهیم(ع) در شهر «اور» زاده می شود، و به سوی منطقه شام کنونی و سپس مصر و در واقع تا غربی ترین نقطه می رود؛ مناطقی که در آن بذرهای تمدن های بزرگ پاشیده شد تا تمدن های بزرگی از آن ها سر برآورد. همین مناطق اند که طی چندین هزار سال تاریخ مکتوب خود، معرکه جنگ های بی شماری بوده اند. چنانکه در همین نیم قرن اخیر، آتش جنگ هایی مهیب در سرزمین های عراق، فلسطین، لبنان و برای چندمین بار، سوریه برافروخته شد.

امام رضا(ع) نیز زاده شهر مدینه از همان وادی بزرگ و سوزان «غیر ذی زرع» مذکور در سوره «ابراهیم» و در نزدیکی خانه ای است که او برپا کرده است. برای او نیز بسان حضرت ابراهیم(ع) تقدیر سیری جغرافیایی رقم می خورد؛ حضرت ابراهیم(ع) تا غربی ترین نقطه در مصر و امام رضا(ع) تا شرقی ترین نقطه در خراسان.

ابراهیم(ع) اولین انسانی است که قرآن کریم از زبان او استدلالات برهانی و احتجاجات عقلانی و قیاس های منطقی در باب توحید را نقل می کند. و آخرین «امام»ی که در میان توده مردم حدیث می خواند، امام رضا(ع) بوده است: حدیث او همچنان