پاورپوینت کامل اخلاق شعرانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اخلاق شعرانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اخلاق شعرانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اخلاق شعرانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

زیر عنوان:

پندهای اخلاقی علامه شعرانی به طالبان معارف اسلامی

مرحوم علامه شعرانی با وجود علم و فرزانگی، رابطه بسیار عاطفی با مردم و خانواده خود داشت. مردی خوش مشرب و اهل مزاح بود. محمد شعرانی، فرزند ارشد ایشان، خاطراتی را از مزاح های پدر خود نقل کرده است.۱زهد و پارسایی، تواضع و فروتنی و تعبد و اعتقاد به ولایت، برخی از سجایای اخلاقی این بزرگ مرد علم و عمل بوده است. مرحوم محدث ارموی در باره تعبد و احتیاط مرحوم شعرانی می نویسد: “من یک مقدار از کتاب نقض را به اداره اوقاف فروخته بودم و چون آقای شعرانی در آنجا نظارتی داشت، فکر کردم که حتماً یک جلدش را به ایشان داده اند. بعد از چند ماه در مجلسی از آقای شعرانی سؤال کردم: شما کتاب نقض را دیدید؟ اشکال و عیبی به نظرتان نرسید؟ گفت: من نگرفتم. کتابِ نقض ندارم. گفتم: مگر در اداره به شما ندادند؟ گفت: من مال آنجا را تصرف نمی کنم؛ چون آنها حقوق به اصطلاح موقوف علیهم را رعایت نمی کنند، وقف نامه و این حرف ها را اینها سرشان نمی شود، من به هیچ مالی از آنجا دست نمی زنم.”۲

مرحوم علامه شعرانی به حکم “کُونُوا أوعِیَه الْعِلْمِ وَ مصابیحَ الْهُدی”۳ که در وصیت امام مجتبی(ع) آمده است، با احساس مسئولیت نسبت به دانشجویان و طلاب علوم دینی، اقدام به نوشتن پندنامه اخلاقی و دستورالعمل هایی مهم در حاشیه وافی نموده است که در این بخش از مقاله، به وصایای آن دانشمند فرزانه که در حکم گوهرهایی گران بها هستند می پردازیم؛ امید است که برای کاروانیان علم و معرفت سودمند باشد.۴

“توصیه ای به برادرانم، یعنی طالبان علوم دین و پژوهندگان آثار سرور انبیا(ص) که به این کتاب۵می نگرند:

[۱.] بزرگترین چیزی که بر طالب علم واجب و ضروری است، خالص گردانیدن نیت برای خداوند متعال است؛ زیرا تنها اوست که بنده را توفیق می دهد و وسایل طاعت خویش را برایش فراهم می آورد و هموست که راه درست را در قلوب بندگانش الهام می بخشد. اگر اخلاص نیت نباشد، هیچ کس موفق نمی شود از نردبان دانش بالا رفته، یا از آموخته های خود سودی ببرد. کسی که علم را برای دنیا فرا می گیرد، هنگامی که دریافت آن دنیای او را سودی نمی بخشد و بر منزلت و مقامش چیزی نمی افزاید و تأثیری در شهرتش میان مردم ندارد، مسلماً فراگیری آن علم را رها خواهد کرد ـ علی رغم آنکه طلب علم بر او واجب است و درک رموز دین او را مفید خواهد بود ـ مثلاً اگر ببیند که علم تفسیر قرآن و حدیث، شهرت و منزلتی را پدید نمی آورد، آن دو را ترک گفته و به ناحیتی روی می کند که آن دو را موجب شود. اما اگر نیت او در این رهگذر، تنها (تقرّب به) ذات اقدس باری تعالی و نیز پاسداری از آثار رسول خدا(ص) و همچنین فراخواندن مردم به آیین استوار و پا بر جای اسلام و رهنمونی آنان به صراط مستقیم باشد، مسلم است که اموری را بر می گزیند که فایده و سود آن برای دین، بیشتر و کامل تر باشد، هر چند که بر دنیای او نفعی مالی مترتّب نگردد و در مقام و منزلتش، افزایشی حاصل نیاید.

[۲.] از دیگر اموری که بر طالب علم واجب است، پارسایی و پرهیز از حرام و مسایل شبهه ناک و نیز مواظبت بر عبادت است زیرا هیچ کس از علم خود، سودی نمی برد مگر آن را با عمل مقرون سازد. دل های مردمان نیز به واسطه عالِم بی تقوا آرامش نمی یابد، مردم به او بدگمان می شوند و بر گفتارش اعتماد نمی کنند در نتیجه، دانش او در سینه اش باقی می ماند و فایده ای برای دیگران ندارد و هرگاه علم عالم در عملِ خود او تأثیری نبخشد و موجب تهذیب نفس و تزکیه درون او نشود، پر واضح است که تأثیر نبخشیدنش در دیگر مردمان، به طریق اولی است.

[۳.] گاهی شیطان پلید با وسوسه خود در سینه طلّاب، آنان را از انجام عبادات مستحبی باز می دارد، به این بهانه که طلب علم واجب است و نمی تواند با مستحبات و نوافل، در عرض یکدیگر قرار گیرد هر چند این گفتار، درست به نظر می آید؛ ولی غالباً هدف باطلی از آن اراده می شود؛ زیرا هیچ کس نگفته و جایز نشمرده که طلبه ای، دانش پژوهی خود را رها کرده و به عبادتِ تنها اشتغال ورزد؛ بلکه منظور آن است که طالب علم، اوقاتی را که در راه علم صَرف نمی کند، به عبادات مستحبی و نوافل اختصاص دهد و از بیکاری و صرف وقت در مباحثه ها و نیز خواندن مطالبی که نفعی برای دین او ندارد، مثل روزنامه های سیاسی و حکایت ها و داستان های خالی از عبرت و پند، بکاهد.

[۴.] واجب است بر طالب علم که قرائت قرآن کریم را در طول شبانه روز ترک نگوید و آن را به اندازه توانایی خویش، با تدبر و تأمل در ریزه کاری ها و معانی آیات همراه سازد و در آیاتی که به اشکال برمی خورد به تفسیر مراجعه کند. و نیز واجب است بر او که در گفتار و رفتار و مطالعه، آنچه را که بیهوده است و به او ارتباطی ندارد واگذارد.

[۵.] اگر زمانی احساس کرد کسالت و خستگی به درون او راه یافته و او را از مسایل علمی باز می دارد، باید قلب خود را ـ چنان که در حدیث وارد شده ـ با حکمت های تازه، آسودگی و شادابی بخشد و از پرداختن به بازی ها و بیهوده کاری ها دوری کند. و باید از خواندن اشعار و داستان ها دوری گزیند؛ مگر آنهایی را که حاوی عبرت و پند است و همچنین باید برای شادابی و استراحت روح، کتاب هایی از این دست را که مشتمل بر فنون متعدد است، فراهم آورد تا به این وسیله از حرکت مداوم در یک مسیر، خسته و فرسوده نگردد و ذهنش دچار جمود نشده و اندیشه و ذوقش نیز به کودنی و عقب ماندگی گرفتار نیاید؛ زیرا خستگی و جمود، نقطه پیدایش وسواس و بدخلقی و مانعی برای تیزهوشی و فطانت است.

از بهترین کتاب هایی که در جهت رفع خستگی تألیف شده، کتاب های کشکول شیخ بهایی و کتاب المستطرف فی کل فن مستظرف و عقد الفرید از ابن عبدربّه و محاضرات از راغب [اصفهانی] و امثال اینهاست؛ گاهی مطالعه تاریخ، سیره، و شرح زندگانی علما و صلحا نیز طالب علم را فایده می بخشد.

[۶.] باید طالب علم، نسبت به علما گمان نیکو داشته باشد. و این، راز موفقیت و وسیله کامیابی و پیروزی است و بدگمانی به آنان، شقاوت و بدبختی به بار می آورد؛ بلکه گاهی به کفر و گمراهی و جهل مرکب می انجامد. پس باید در کلام آنها با عنایتی کامل و تدبّری راستین نگریست؛ زیرا خداوند متعال برای هر چیزی سببی نهاده است که طالب آن باید در جستجوی آن سبب برآید. یکی از اسباب تعلیم استاد است و عنایت به استاد حاصل نمی آید، مگر با خوش بینی و حسن ظن. و این [قاعده] در تمام علوم شِعری و عقلی و صنعت ها جاری است. اگر شیخ ابوعلی بن سینا به ارسطو و فارابی خوش بین نمی بود، آن توجه کامل در فهم کتاب های آنان و آن مقام شامخ در فلسفه، هرگز برایش حاصل نمی شد. و همین طور اگر به جالینوس و بقراط گمان نیک نداشت و در نوشته های آنان با تأمل نمی نگریست، هرگز به جایگاهی که در طب رسید، واصل نمی شد. و اگر ریاضی دانان متأخر، به اقلیدس، حسن ظن نمی داشتند، تمام آنچه را که با اولین نگاه، معنای آن را نمی فهمیدند، کنار می نهادند و آنچنان که باید، در آن نمی اندیشیدند و در نتیجه، اشتباه خودشان آشکار نمی شد و [از] آنچه که آن استاد به آن دست یافت، محروم می ماندند. و همچنین اگر طلاب علوم دینی، نسبت به بزرگانی از علما ـ مانند شیخ طوسی و علامه و سید و دیگران ـ خوش بین نبوده باشند و آنچه را که در نگاه نخستین به معنایش پی نبردند، طرد کنند و تا رسیدن به اهداف آنان در آن نیاندیشند، پس سزاوار است [بر این گونه طلاب]، که از حق و حقیقت، دور مانند. البته مقصود ما این نیست که این بزرگان، معصوم از خطا هستند، بلکه منظور این است که جایز نیست در اولین برخورد، سریعاً آنان را تخطئه کرد.

[۷.] نیز بر طالب علم واجب است که عادت به تعصب و خشکی نسبت به کتاب خاص یا طریقه ای خاص پیدا نکند، به ویژه در فقه، که این حرکت به معنای تقلید و پیروی دیگران است. بسیار دیده شده که طلاب، به تبعیت از مؤلفین دیگر، تنها به نوشته های جدید اکتفا می کنند، در حالی که اساتید و اساطین علم، در میانه سده چهارم تا دهم (هجری قمری) می زیسته اند. و حتی پاره ای از طلاب، در آنچه که از (ابن جنید) و (ابن ابی عقیل) و (علی بن بابویه) نقل شده، تأمل و دقت نمی کنند. فتوای آنان را نسخ شده و غیر قابل نظر می دانند؛ در حالی که این خود، یک لغزش و خطاست و باید در تمامی فتاوا به دیده تأمل بنگرند و به این بنگرند که (رشته های) علوم شرع، بسیار است و کمتر اتفاق می افتد که شخصی در تمامی آنها، کاردان و صاحب مهارت گردد و لذا بر هر طالب علمی واجب است که بخش هایی از علومی را برگزیند که الف. فایده آن