پاورپوینت کامل چیستی جنبش های معنوی نوپدید ۸۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل چیستی جنبش های معنوی نوپدید ۸۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل چیستی جنبش های معنوی نوپدید ۸۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل چیستی جنبش های معنوی نوپدید ۸۲ اسلاید در PowerPoint :

درآمد

جنبش های معنوی نوین یا حرکت های نوپدید دینی موضوعی است که در چند دهه گذشته بسیاری از دین شناسان، جامعه شناسان و الهی دانان را به پژوهش و نظریه پردازی واداشته است. هر پدیده ای پیش از آنکه موضوع حکم یا تجزیه و تحلیل قرار گیرد، لازم است که به خوبی شناسایی شود. همه علومی که به نوعی با جنبش های معنوی نوین مواجه هستند، ناگزیرند که این پدیده را به عنوان موضوع کار خود فی حد ذاته شناسایی کنند. اگرچه جنبش های معنوی نوین (جمن ها) در علوم گوناگون از زوایایی مختلف موضوعیت دارند، اما نفس این موضوع نیازمند بررسی مستقلی است که باید فارغ از چارچوب های نظری خاص علوم گوناگون انجام شود.

اگر مطالعه و پژوهش در بار جنبش های معنوی نوین (جمن ها) را یک حوزه مطالعاتی بین رشته ای بدانیم، بیشتر به این بررسی مستقل احساس نیاز خواهیم کرد. زیرا سامان گرفتن یک حوزه مطالعاتی بین رشته ای محتاج موضوعی واحد است که رویکردها و چارچوب های نظری متنوع علوم را گرد هم آورد و موضوعی را که قابل مطالعه و بررسی در علوم مرتبط است، تعریف کند. یک موضوع بین رشته ای باید به قدری نیرومند باشد که بتواند چندگانگی علوم مرتبط را به انسجام برساند و به عنوان دانشی میان رشته ای به آن هویت و پایداری ببخشد. البته نیرومندی موضوع دو سرچشمه دارد: نخست میزان مسأله سازی آن برای انسان در عرصه عمل و زندگی، دوم شفافیت و تنقیح موضوع در ساحت علم و نظر.

تعریف و تبیین هرچه شفاف تر موضوع جمن ها تأثیر مستقیمی در بهبود کیفیت مطالعات و تحقیقات مربوطه دارد.

افزایش توجه به مسائل مرتبط با این موضوع، شفافیت و کاهش ابهامات نظری، ارائه نظریات تازه، کشف شدن مسائل مورد غفلت، اتخاذ نظریات پایه و چارچوب های نظری مناسب تر و… نتایج علمی است که با موضوع شناسی بهتر، به دست می آید. هم از این رو این تحقیق کوششی است برای تعریف جنبش های معنوی نوین.

انواع تعاریف

جان سالیبا در کتاب فهم جنبش های نوپدید دینی سه گروه از تعاریف را بیان می کند که هر کدام متعلق به یک دانش متفاوت است. از دیدگاه سالیبا گروهی از تعاریف روانشناختی هستند، دسته ای جامعه شناختی و بخش دیگر تعاریف الهیاتی و برای هرکدام از این مجموعه تعاریف نمونه هایی ذکر می کند.۱ این تعاریف گذشته از اشکالات اساسی که دارند و ازسوی محققان مورد نقد قرار گرفته اند، بزرگترین مشکل شان این است که با فرهنگ ما سازگاری ندارند و بومی نیستند. مسأله بومی بودن تعریف جمن ها به گذشته از این اجتماعی بودن موضوع با ماهیت دینی که دارد، اهمیت و ضرورت مضاعف پیدا می کند و بدون شک یک تعریف وارداتی نمی تواند در تحلیل واقعیت های اجتماعی جامعه ما کارآمد باشد.

به سوی یک تعریف کارآمد

برای تعریف جنبش های معنوی نوظهور لازم است در ابتدا مفردات و واژگان این عبارت تعریف شود و سپس پیش فرض های تعریف، مورد بررسی قرار گیرد و سرانجام تعریف نهایی ارائه گردد.

جنبش

هنگامی که جمعی از مردم برای تغییر در عناصر اجتماعی یا حفظ برخی از عناصر اجتماعی سازمان دهی شوند، جنبش اجتماعی شکل می گیرد. بنابراین جنبش اجتماعی از آشوب اجتماعی پیشرفته تر و تکامل یافته تر است و می توان ویژگی های آن را این طور برشمرد: ۱. هدف داری ۲. داشتن برنامه و ایدئولوژی.۲

اگر یک جنبش بتواند افکار عمومی را با خود همراه کند و موانع پیش روی خود را بردارد، به ایجاد نهادهای جدید اجتماعی یا به وجود آوردن تغییر در نهادهای گذشته دست خواهد یافت، در غیر این صورت به فروپاشی خواهد رسید و گاهی ممکن است در آستانه فروپاشی به آشوب و اغتشاش تبدیل شود.

جنبش های اجتماعی انواع متفاوتی دارند. جنبش های ترقی خواه تلاش می کنند با ایجاد تغییرات مثبت در نهادها و سازمان ها وضع جامعه را بهبود بخشند. مثل جنبش های کارگری یا جنبش هایی که برای ابعادی از سلامت اجتماعی شکل می گیرند.

جنبش های واپسگرا می خواهند جامعه را به وضعیت گذشته بازگردانند. جنبش های نمایشی هنگامی شکل می گیرند که گروهی از مردم خود را در وضعیت ناامید کننده ای می بینند و می کوشند تا نارضایتی و تفاوت نگرش خود را به مردم اعلام کنند. کوئن جنبش های احیای مذهبی و معنویت های نوظهور را از نوع جنبش های نمایشی تلقی می کند.۳

جنبش های اصلاح طلب، قصد تغییر برخی از شئون جامعه را دارند، بدون این که به دنبال دگرگونی کامل جامعه باشند. جنبش های آرمانگرا به منظور ایجاد محیط اجتماعی ایده آل برای گروه کوچک پیروان شکل می گیرد. به این جنبش ها انزواطلب یا جدایی طلب هم گفته می شود.۴

جنبش های معنوی نوظهور شامل طیف وسیعی از جنبش ها هستند و در میان آنها بسیاری از انواع جنبش های اجتماعی دیده می شود برخی از آنها آرمان گرا هستند. معمولاً جنبش های کمون گرا نظیر جنبش اُشو در این دسته جای می گیرند.

برخی دیگر واپسگرا هستند مثل جنبش هایی که بازگشت به سنت های کهن را به همراه نفی دستاوردها و تجربیات تازه بشری مورد تأکید قرار می دهند. برخی دیگر محافظه کارند نظیر برخی از گرایش های جنبش عصر جدید که می کوشند مادیات و موفقیت را به عنوان آرمان های بشری معرفی کنند و نظام زندگی کنونی و تمدن لیبرال دموکراسی را بهترین مدل زندگی می دانند.

با توجه به شرایط اجتماعی ایران در تاریخ معاصر جهان و ارائه الگوی جمهوری اسلامی مبتنی بر علم و دین و عقلانیت و معنویت، بسیاری از جنبش های معنوی جدیدی که با خواستگاه برون مرزی ظهور و بروز پیدا کرده اند عموماً واپسگرا محسوب می شوند. اگر چه در خواستگاه خودشان اصلاح طلب، نمایشی، ترقی خواه و یا محافظه کار تلقی شوند. حتی جنبش هایی که در کشور ما خواستگاه داخلی دارند و در ظاهر از سوی ایرانیان پایه گذاری شده اند، اما از الگوها و مبانی پیش از جمهوری اسلامی استفاده کرده اند، (نظیر انجمن حجتیه) و یا اساساً از مبانی فرهنگی و فکری غیر اسلامی برخوردارند (مثل عرفان حلقه یا جنبش رام الله) در قیاس با شاخص های فرهنگی و اجتماعی ایران امروز واپسگرا و ارتجاعی ارزیابی می شوند.

جنبش های معنوی نوین معمولاً تلفیقی میان تفکرات هزاران سال پیش شرقی و تفکر صدها سال پیش غربی است و الگوهای این تلفیق از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم طراحی شده است. با توجه به اینکه در این تلفیق ها، مبانی تمدن غرب به عنوان چارچوب اصلی اتخاذ شده و قرائت های نوظهور از معنویت شرقی در این چارچوب بازتولید شده است، معمولاً معنویت های نوظهور مبتنی بر مبانی مدرنیته و پست مدرنیته نظیر سکولاریسم، اومانیسم، لیبرالیسم و ساینتیسم هستند و با شاخص های حیات دنیوی غرب تطبیق پیدا می کنند.

تفکر جمهوری اسلامی با تکیه بر توحید متعالی، معاد باوری، باور عقلانی به وحی و نبوت، برخورداری از متن مقدس منزه از تحریف، رویکرد رسالتی و تکلیفی به جامعه سازی و باور به امام زنده معصوم(ع) و با هدف تحقق حکومت اسلامی در جهان، الگوی معنوی تحول آفرینی را ارائه می دهد که با شاخص های حیات طیبه منطبق است و استعداد انتقال جامعه جهانی به حیات طیبه را دارد.

به هر روی با توجه به جنبش جهانی انقلاب اسلامی که در مرحله ملی موفق به نهادسازی شده و جمهوری اسلامی ایران را شکل داده و اکنون به نهادسازی در سطح بین الملل رسیده است، هر جنبش معنویت گرایی که به مبانی پیشا جمهوری اسلامی تکیه کند، در فضای فکری و فرهنگی که جمهوری اسلامی پدید آورده، واپسگرا ارزیابی می شود.

معنوی

معنویت مفهوم مبهمی است که همین ابهام شرایط بسیار خوبی را برای نام گذاری یک پدیده مبهم ایجاد می کند. برای پدیده ای مبهم با مصادیق پرشمار و متناقض که گاهی دین، گاهی عرفان، گاهی سبک روان درمانی و گاهی مکتب فلسفی خوانده می شود، مناسب تر از معنویت مفهومی نمی توان یافت.

معنویت به معنای کاوشی درونی غالباً در مقابل مادی، فیزیکی و بیرونی قرار داده شده است. بعضی “معنویت” را موضوعی گسترش یافته تر از “دین” می دانند که کمتر نهادینه شده است. در برابر این نگرش گروهی دیگر معنویت را به عنوان قلب دین می دانند که به ویژه در تجربه های دینی و عرفانی حاصل می شود.۵

این واژه در سیاق های کاملاً متنوع و متفاوتی به کار گرفته می شود و تعریف آن چندان ساده نیست. بعضی از افراد در ارجاع به “معنویت” یا “امر معنوی” کمی احساس سختی می کنند، چون که آن را به صورتی دوگانه انگارانه درک می کنند. چنانچه گویی در مقابل “ماده” و یا “امر فیزیکی” یا “جهان” قرار دارد. دیگران مفهوم “امر معنوی” یا “معنویت” را به “امردینی” یا “دینی” ترجیح می دهند، چون که کمتر نهادینه شده و بیشتر حالت پخش و اشاعه دارد.”۶

معنویت خارج از چارچوب دین، معانی زیادی دارد. ما از انسان های با روحیه ای که رفتاری با روحیه به نمایش می گذارند سخن می گوییم؛ روحیه عاملی مشخص در شخصیت انسان است؛ ما در باره روحیه های بالا و پایین و حتی نوشابه های الکلی تقطیر شده به نام “روحیه ها” (spirits) صحبت می کنیم… با این کاربرد اصولاً spirit (روح) به معنای انرژی اعم از جسمی یا روانی است.۷

گستره مفهوم معنویت طیف وسیعی از جنبش هایی را که بعضی از آنها به مواد مخدر، بعضی به رقص و سکس، برخی به مراقبه یا خدمات اجتماعی و برخی به بشقاب های پرنده و گروهی به عبادت و ریاضت رو می آورند پوشش می دهد. معنویت مقسمی است برای اقسام و انواع معنویت هایی که ماهیت دینی، عرفانی، روانشناختی، فراروانشناختی، اخلاقی و فلسفی دارند. بنابراین می توانیم به سادگی این جنبش ها را معنوی بنامیم. معنوی به معنای “هر نوع فراروی از هنجارهای تمدن محض مادی” اگر چه در قالب رؤیا، توهم و باور به شیطان باشد.

واژ معنویت با ویژگی هایی نظیر تقابل مفهومی با مادیت، نهادینه نشدگی، ابهام و عمومیتی که نسبت به مفاهیمی نظیر دین، مذهب و عرفان دارد، موجب گزینش آن برای عنوان گذاری و تعریف جنبش های معنوی نوین شده است. در تعریف ارائه شده معنویت، هر نوع اعراض از ارزش ها و معیارهای تمدن لیبرال – سرمایه داری است. البته گاهی این اعراض ابعاد گسترده ای پیدا می کند، که به پیدایش جریان های ضد فرهنگ و جنبش های طرد کننده دنیا می رسد، و گاهی اعراض از ارزش های سرمایه داری به تأیید برخی از آرمان ها و ارزش های سرمایه داری با توجیهات معنوی می پردازد. در این جریان ها اعراض از ارزش های تمدن مادی و سرمایه داری دامنه محدودی پیدا می کند. در جنبش های تأیید کننده دنیا تنها اعراض از تفسیر مادی محض جهان و به کارگیری ابزار صرفاً مادی وجود دارد، اما در نهایت با تفسیر فرامادی و ابزارهای فرامادی می کوشند که به سوی آرمان های سرمایه داری و اهداف مادی حرکت کنند.

معنای جدید بودن

جنبش های معنوی نوین به چه معنا نوین هستند؟ در این باره ناگزیریم که یک محدوده زمانی را تعیین کنیم. حتی اگر معیارهای محتوایی برای تعیین معنای نو بودن پیشنهاد شود، باز هم گریزی از مشخص کردن تقریبی یک مرز زمانی برای نو و آنچه نوین است، ضروری به نظر می رسد. زیرا وجهی ندارد که ما معیارهایی را ارائه دهیم که در فرقه های دینی و جنبش های معنویت گرای صدها و هزاران سال پیش هم وجود داشته باشد و بعد آنها را هم در شمار جنبش های معنوی نوین به حساب آوریم. از این رو صاحب نظران این حوزه “جدید” را مربوط به مقاطع مختلفی دانسته اند:

کلارک معتقد است که این جنبش ها بعد از جنگ جهانی دوم به وجود آمده اند. بارکر، از دهه ۱۹۵۰ به بعد را معیار نو بودن می داند. ملتون معتقد است که دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ دوره پیدایش ادیان جدید بوده است. مور سال ۱۹۸۲؛ بکفورد سال ۱۹۸۵ و نلسون سال ۱۹۸۷ را سال طلایی برای تعیین مرز نو و کهنه بودن جنبش های دینی می دانند.

این چارچوب های زمانی به دلایل مختلف مشکل آفرینند؛ اگر این مقاطع به زمان پیدایش این سازمان ها مربوط است باید دانست که تعداد نسبتاً اندکی از آنها بعد از جنگ جهانی دوم به وجود آمده اند. اگر نقطه بُرش را دهه ۱۹۵۰ بدانیم کلیسای اتحاد و کلیسای علم شناسی مشمول این جنبش قرار خواهند گرفت، اما ویپاسانا (که در سال ۱۹۱۴ بازیابی شد)، کریشنا مورتی (که هویت مستقل خود را به عنوان یک رهبر روحانی در سال ۱۹۲۹ تثبیت کرد)، سوکا گاکای (که در سال۱۹۳۰ بنیاد نهاده شد)، برهما کوماریس (۱۹۳۸) و راه بین المللی (۱۹۴۲) به وضوح از این رده خارج می شوند.

همچنین در نظرگرفتن تاریخ ورود دین های شرقی به غرب به عنوان معیار تعریف، کاری ناصواب است. چرا که چندین جنبش نوپدید دینی (مانند پیروان مکتب خودشناسی یوگاناندا) پیش از جنگ به غرب آمده اند. البته این نیز مورد تصدیق است که دین های بزرگ جهان (غیر از مسیحیت) در اصل بعد از جنگ به اروپا وارد شدند.

مرجع قراردادن غرب از ا