پاورپوینت کامل اخلاق و رویکردهای گوناگون به آن(قسمت دوم;پایانی) ۴۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اخلاق و رویکردهای گوناگون به آن(قسمت دوم;پایانی) ۴۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اخلاق و رویکردهای گوناگون به آن(قسمت دوم;پایانی) ۴۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اخلاق و رویکردهای گوناگون به آن(قسمت دوم;پایانی) ۴۵ اسلاید در PowerPoint :

(تهیه و تنظیم: گروه اخلاق؛ پژوهشگاه علوم وحیانی اسراء)

اشاره

مقوله اخلاق به سبب اهمیت موضوع، موجب شده است در علوم مختلف مورد بحث قرار گیرد و متخصّصان علوم با رویکردهای خاص خود به آن بپردازند.

حکیم فرزانه علامه جوادی آملی در شماره گذشته، دو دیدگاه «فلسفی» و «وحیانی» را در مقوله اخلاق مورد واکاوی قرار داد؛ و اینک در واپسین بخش از این مقاله، «دیدگاه عرفانی» را بررسی می کنند.

معارف

ج)دیدگاه عرفانی

بیان آداب و اخلاق با رویکرد عرفانی و آنچه را که عارفان در سیره عملی شان از خود به یادگار گذاشته و در سیره گفتاری خود به ما رساندند کار آسانی نیست، زیرا آنان با تمام ظرافت و دقّت، پیشوایان معصوم(ع) را اسوه و نماد خود نهاده و در غایت اجتهاد بودند تا ذرّه ای از مسلک ایشان فاصله نگیرند. این دسته، اوحدی از مردم هستند که بیش از سخن گفتن به عمل توجه داشتند و این نیست مگر همان سیره پیشوایان دین، از این رو در این رویکرد به پاره ای از آداب، اخلاق و مسالک عملی ایشان پرداخته می شود تا شاید نفوس مستعد را سودمند افتد.

یادآوری این نکته ضروری است که گرایش و رویکرد فلسفی و عرفانی در اخلاق و آداب از هم متمایزند.

رویکرد فلسفی؛ جزء معرفت اخلاقی به شمار می آید، ولی گرایش عرفانی را می توان در قلمرو تربیت اخلاقی به شمار آورد. چون تمام اهتمام فلاسفه در این بخش، ارائه معیارهای اخلاقی و تعیین تمایز صفات نیک و بد اخلاقی است؛ لیکن عرفا می کوشند از جنبه تئوری و نظریه پردازی اخلاقی اجتناب و تمام کوشش خود را به جنبه های عملی مصروف و معطوف کنند.

ایشان که جزء خواص اجتماع بلکه از اُوحدی علمایند، به جهت درک و معرفت والای انسانی به حدّی از توجه و دقت در رفتار رسیده و پرده های جهل و غفلت را در حیات خویش کنار زده و آنات و لحظات زندگی خود را پاسبانی و رصد می کنند که شاید بیان برخی از آن ها گاهی به کفر و انکار بینجامد، چون معتقدند که برای هر عضوی از اعضای انسانی ادبی خاص بوده، بلکه دارای حقوق ویژه ای است و این ادبِ اعضا بر پایه شریعت مولاست که در مُصحف والا فرمود: «إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ کلُّ أُولَئِک کانَ عَنْهُ مَسْئُولا»۱ بنابراین حسن ادب در این است که تمام سکنات و حرکات اعضای آدمی در مسیر شریعت مصطفوی باشد، به همین جهت تلاش کردند مرز و قلمرو حرکات جوارح و جوانح را تعیین کنند. برای نمونه در اینجا به خُلق و ادب برخی از اعضا به اجمال اشاره می شود:

ادب پا؛ لغزش پا در برخی از موارد از بزرگ ترین بلایا و خطاهاست. گام آن در محافل و گذرگاه گناه مورد خشم خدا و موجب دوری عبد از مولاست، پس ادب آن این است که تجویز شریعت را انجام دهد؛ یعنی آن را در مسیری نهد که سعی آن در توصّل و فلاح بندگان باشد؛ نه در طریق تبختر و مراح زیرا فرمود: «و لا تَمشِ فِی الاَرضِ مَرَحًا»۲ در این آیه پای را مغرورانه بر زمین کوبیدن، بر خلق خدا گردن فرازی کردن و با کرشمه ساز کردن به شدّت مذمّت شده است، زیرا «مشی» و راه رفتن که ابزارش در انسان، پاهای اوست، باید همراه با تواضع باشد نه تکبّر، به همین جهت در جوامع روایی تواضع از ادب و تکبّر از بی ادبی شمرده شده و در کلام گوهربار امیر بیان علی(ع) آمده: «وَ مَشْیهُمُ التَّوَاضُعُ؛ ۳ پرهیزکاران با تواضع راه می روند.»

سیره عملی پیامبر اسلام(ص) چنین بود که هرگز اجازه نمی داد هنگام سواره، افرادی پیاده در رکاب او حرکت کنند، چون حرکت پیاده در کنار سواره سبب غرور سواره و خواری پیاده می شود؛ یعنی پیامبر خدا(ص) در اوج عصمت این خوف را حس می کرد.

امام مجتبی(ع) با داشتن مرکب های متعدد نزدیک بیست بار پیاده و با گام های استوار خود به خانه خدا مشرف شد۴، و می فرمود: من برای دوری از تکبر و مشی متواضعانه در پیشگاه الهی چنین می کنم.

ظرافت و دقت در حرکات پا و رعایت آداب آن اگر تداوم یابد، شخص را اهل کرامت و او را به حدّ اعجاز، مقرّب رب می سازد، چنان که خداوند به ایوب(ع) فرمود:«ارْکضْ بِرِجْلِک هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ؛۵ پای خود را بر زمین بکوب؛ این چشمه آبی خنک برای شستشو و نوشیدن است.»

این خاصیت پاهای پاک است که وقتی قداست و صلابت یابد از کوبیدنش بر زمین بشارت و سخاوت برمی خیزد و خلق خدا از آن به قلّه سعادت دست می یابد. همین گام های پاک، وقتی بر زمین گذاشته شود، خاک آن کیمیا می گردد، چنان که درباره انسان کامل، امام عصر(عج) می گوییم: ارواحُنا لِتُرابِ مَقدَمِهِ الفِداء؛ جان ما فدای خاک پایش باد. این تعابیر نه از روی تعارف و مجاز است بلکه حقیقتی در مقام خطاب است که انسان متخلّق به اخلاق الهی به اعضاء و جوارح خود برای رسیدن به آن پا در رکاب است و برگرفته از مکتب متعالی ربّ الارباب است چنان که در تعابیر نورانی و عبارات اخلاقی امیرِ بیان علی(ع) است که در مناجاتش فرمود: «اللَّهُمَ اجْعَلْ فِی قَلْبِی نُوراً وَ فِی سَمْعِی نُوراً وَ فِی بَصَرِی نُوراً وَ فِی لَحْمِی نُوراً»۶

در زندگی عرفا که برگرفته از سیره عملی انبیاء و اوصیاست نکات ظریف و دقیقی را در این زمینه گزارش می کنند؛ «حاتم اصم» هنگام در آمدن به مسجد پای چپ در مسجد نهاد؛ بی درنگ رنگش تغییر کرد و بیمناک از مسجد بیرون آمد و این نوبت پای راست را در مسجد گذاشت. علت را پرسیدند. گفت: می ترسم اگر ادبی از آداب دین را ترک کنم خدای والا آنچه را از خزانه غیبش به من عطا کرده است بازستاند.

به گفته سید بن طاووس یکی از احکام دخول به مسجد این است که باید با پای راست وارد مسجد شد و این دعا را خواند: «اللَّهُمَ افْتَحْ لِی أَبْوَابَ رَحْمَتِک وَ تَوْبَتِک»۷ و در آداب وضو فرموده اند: «اللَّهُمَّ ثَبِّتْ قَدَمَی عَلَی الصِّرَاطِ یوْمَ تَزِلُّ فِیهِ الْأَقْدَامُ وَ اجْعَلْ سَعْیی فِیمَا یرْضِیک عَنِّی؛۸ خدایا گام های مرا بر صراط نلغزان؛ روزی که پاها می لغزند و تلاش مرا در چیزی قرار ده که مایه خرسندی تو گردد.»

بنیانگذار انقلاب اسلامی اگر در مسجد یا محفلی وارد می شد که بر در ورودی کفش های بسیاری بود، پای خود را روی کفش کسی نمی گذاشت تا شاید نوعی تصرف شمرده گردد.

شریعت بر قداست قدم های افراد بسیار تأکید دارد و رعایت حفظ و ادب آن بر همه، به ویژه بر مسئولین نظام مقدس اسلامی که در مرآی و منظر مردم اند بیش از پیش است. گام خادمین امّت اسلامی، باید در چارچوب شریعت لگام باشد؛ نه اینکه به دست افرادی خاص در جولان باشد. پای نهادن در برخی محافل و مجالس، آنان را از ادب کارگزار جامعه اسلامی خارج می کند، بنابراین همه باید در حفظ شأن خود بکوشند و گام هایشان را در اختیار خدا قرار دهند نه هوای نفس، که این لازمه ادب پاست.

ادب چشم؛ در تعالیم و آموزه های دینی، چشم از اعضای مهم انسانی و شاید از بزرگ ترین جوارح در مسیر کمال نفسانی به شمار آید. در حفظ و حراست از آن بسیار تأکید و در رعایت حقوق آن بیش از اعضای دیگر تشدید شده است.

خدای حکیم به پیامبرش می فرماید: «قُلْ لِلْمُؤْم