پاورپوینت کامل قرآن و اسلامی کردن علوم ۴۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قرآن و اسلامی کردن علوم ۴۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قرآن و اسلامی کردن علوم ۴۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قرآن و اسلامی کردن علوم ۴۲ اسلاید در PowerPoint :

در باره اسلامی کردن علوم، سخن فراوان گفته شده و می شود. اسلامی کردن علم به اسلامی کردن جهان بر می گردد و اسلامی کردن جهان نیز راهی جز بازگشت به قرآن ندارد. همانگونه که خدای بزرگ “…الأوَّلُ وَ الآخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْبَاطِنُ وَ هُوَ بِکلِّ شَیءٍ عَلِیم”۱ است، کتاب وی نیز چنین است. اما واقع امر این است که ما در حد سخن و کلام به این مطلب اذعان داریم و در عمل چنین نیست.

قرآن در منظومه فکری و اندیشگی و ستادهای اندیشه ساز ما اول و آخر و ظاهر و باطن نشده است. امروز صحبت از تولید علم می کنیم، کاش همان گونه که برخی از بزرگان گفته اند، سخن از استخراج علم از قرآن نیز می کردیم.

علامه طباطبایی فرموده است: “علوم حوزوی به گونه ای تنظیم شده اند که به هیچ وجه به قرآن احتیاج ندارند! به طوری که شخص متعلم می تواند تمام این علوم را از صرف و نحو، بیان، لغت، حدیث، رجال، درایه، فقه و اصول فراگرفته به آخر برسد و آن گاه متخصص در آن ها بشود و ماهر شده در آن ها اجتهاد کند، لکن اساساَ قرآن نخواند و به جلد آن هم دست نزند! در حقیقت برای قرآن چیزی جز تلاوت کردنش برای کسب ثواب و یا بازوبندی فرزندان که از حوادث روزگار حفظشان کند، چیزی نمانده است؛ حال اگر اهل عبرتی، عبرت بگیر!”۲

شهید ثانی در کتاب “منیه المرید” در باره شالوده قرآنی که باید پای بست دیوار و بنای علم و اندیشه ما باشد، می گوید: “مهم ترین وظیفه شاگرد ـ که از لحاظ اهمّیت در درجه نخست قرار دارد ـ این است که با دقت و اهتمام ویژه ای حفظ دقیق و درست قرآن کریم را آغاز کند، زیرا قرآن کریم اساس همه علوم می باشد. دانشمندان سلف، گذشته از علم حدیث، دیگر علوم اسلامی همچون فقه را منحصراً به کسانی تعلیم می دادند که حافظ قرآن باشند. اگر طالب علم، دست اندرکار حفظ قرآن گردد، باید سعی کند خویشتن را سرگرم کارهای دیگر نسازد که منجر به نسیان پاره ای از قرآن شود، بلکه باید همواره استمرار عمل و همبستگی خود را با خواندن و مرورِ قرآن حفظ کند. شاگرد باید پس از حفظ قرآن، به سایر علوم مربوط به قرآن روی آورد و آن ها را به طور دقیق و درست فراگیرد و ذیل آن فنون را بشناسد، و در فراگرفتن کلیاتِ فنون و صناعت های علمی، فنون مهم تر را به ترتیب بر فنون دیگر ترجیح دهد”.۳

حجت الاسلام قرائتی می گوید: اسلوب حوزه ها باید به گونه ای باشد که طلاب بیشتر با قرآن سر و کار داشته باشند؛ چه اشکالی داشت اولین روزی که من طلبه شدم به جای ضرب زیدٌ عمراً می گفتند “ضَرَبَ اللهُ مَثَلا”؟!۴ یک اشتباهی که کردیم و کلاه سرمان رفت این بود که می گفتند: اگر درس های حوزه را بخوانید، قرآن را بهتر می فهمید و من شهادت می دهم که دروغ است؛ زیرا وقتی یک طلبه (تنها با اکتفا به همان دروس) در جامعه آمد، یک حجت الاسلام فلج است؛ یعنی دستش از قرآن و نهج البلاغه کوتاه است.”۵

“امروزه در کشور مصر کسی عالم و روحانی نامیده می شود (معادل حجت الاسلام در ایران) که حافظ قرآن باشد. همچنین محل هایی جهت تعلیم قرآن در تمام استان ها و اماکن مصر گسترده اند و گاه ممکن است شخصی با داشتن شصت سال سن، وارد این اماکن شود و قرآن را فراگیرد و حفظ کند”.۶

آیات و روایات متعدد در باب جامعیت قرآن و تبیان بودن آن برای هر چیز آمده است که اگر امت اسلامی، نخواهد به هر جهت آن ها را به عین یقین بنگرد و به تبع، بنا را بر استخراج علوم از قرآن کریم بگذارد، باید دست کم جایگاه اولویت و تقدم را برای قرآن کریم در این بین محفوظ دارد و دانش های گوناگون را دست کم، قبل از ترویج و رسمیت بخشیدن به تأیید کلام الله رسانیده و آن ها را با آن همسان و همساز نموده باشد.۷

به راستی اگر ما امروزه سوره “لإیلاف” و “کوثر” را نمی داشتیم، چه فرقی به حالمان می کرد؟! اگر سوره های “فلق” و “بینه”، در قرآن نبودند، چه خللی در اداره زندگی ما پدید می آمد؟! سوره “تکاثر” در جامعه ما چه کاره است؟! سیاست اقتصاد و نظام تعلیم و تربیت ما از این سوره چه بهره ای دارند؟! اگر سوره “بروج” و ده ها سوره مثل آن در قرآن نبود، اخلاق و رفتار و برنامه ریزی های کدامیک از ما زیر و رو می شد؟! سوره هایی که هر یک از آن ها ـ بنا بر روایات متعدد ـ می تواند ما را بی نیاز ترین و غنی ترین انسان های روی زمین گرداند، در زندگی ما چه جایی دارند؟

به گفته متفکر و مصلح قرآنی سید جمال الدین اسدآبادی مسلمانان معتقد در آغاز، هنگامی به فراگیری علومی همچون فلسفه افلاطون و ارسطو، طب بقراط و جالینوس و هندسه اقلیدس و نجوم بطلمیوس همت گماشتند که پایه های ایمان خود را استوار کرده بودند؛ مسلمان امروزی نیز تنها باید زمانی به فرهنگ و تمدن اروپایی روی آورد که دین خود را به خوبی شناخته، توان نقادی آن تمدن را داشته باشد.

سید قطب معتقد است نباید فلسفه واقعی و حقیقی اسلام را نزد ابن سینا و ابن رشد و فارابی و امثال آنان طلب نمود، که فلسفه همه اینان سایه هایی از فلسفه یونان است؛ بلکه فلسفه اسلامی، فلسفه ای است که از بطن قرآن و حدیث پس از فراگیری و فهم قرآن استخراج شود. ۸

بنده نمی خواهم در این جا حرف انقلابی بزنم. بعضی می گویند در حرف های بالا نوعی تحمّس وجود دارد و واقع امر امروز تفاوت کرده و دیگر بسان گذشته و اوضاع مثلاً چهل سال پیش نیست. اما باید دید چند درصد تفاوت کرده است و باید دید مثلاً نظر کسی مانند حضرت استاد جوادی آملی در این زمینه چیست؟ می بینیم نظرات این بزرگان که گاهی در سر درس نیز اعلام می شود، حاوی تفاوتی بنیادین نیست.

یا با توجه به سخنی که در باره فلسفه و فلسفه یونان گفته شده، بنده شخصاً به فلسفه غرب علاقه مندم و تا جایی که بتوانم در این زمینه تتبع کرده و منابع دست اول را به زبان اصلی از نقاط مختلف ایران و غیر ایران تهیه می کنم و نزد برخی از اساتید زانو می زنم. سخن ما طرد و نفی علوم و فنون دیگر که عصاره هزاران سال تفکر است، نیست، بلکه می خواهیم بر یک نقطه و نکته انگشت بگذاریم و آن این که: بین کسی که قرآن دیدگان وی را در دانش های دیگر بگشاید و کسی که دانسته های دیگر خواسته باشد دیدگان وی را در قرآن گشوده باشد تفاوت بسیار زیاد است.

چیزی که ما الآن داریم، حالت اخیر است. ما برنامه ریزی ای نداریم که اندیشه طلبه یا دانشجو را به واقع “قرآن محور” بار بیاورد. کم نبوده و نیستند کسانی که مدارک و مدارج بالای قرآنی را گرفته اند، اما از روان خوانی قرآن محروم اند! اما ما در مقابل، زبان و اندیشه