پاورپوینت کامل پرسش ها و پاسخ های عاشورا پژوهانه (قسمت دوم; پایانی) ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرسش ها و پاسخ های عاشورا پژوهانه (قسمت دوم; پایانی) ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرسش ها و پاسخ های عاشورا پژوهانه (قسمت دوم; پایانی) ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرسش ها و پاسخ های عاشورا پژوهانه (قسمت دوم; پایانی) ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

زیر عنوان:

در گفتگوی مکتوب با استاد حجت الاسلام و المسلمین مهدی پیشوایی

اشاره

در شماره گذشته، اولین بخش از گفتمان مکتوب عاشورا پژوهانه معارف را با تاریخ پژوه ارجمند استاد پیشوایی پیرامون واقعه کربلا، ملاحظه فرمودید؛ که به پرسش ها و پاسخ های صریحی درباره چرایی عدم قیام امام حسین(ع) در زمان معاویه؛ چگونگی رسیدن سیدالشهداء(ع) به کربلا در حالی که آن حضرت عازم کوفه بود؛ تحلیل آسیب شناسانه برخی مراثی ادبی به ویژه مرثیه دوازده بندی محتشم کاشانی؛ بررسی گزارش های تاریخی که مدعی عدم بحران آب، حداقل تا صبح روز عاشورا هستند؛ پاسخ به شبهه نسخ حادثه عاشورا توسط حضرت امام رضا(ع)؛. ..، اختصاص داشت.

لازم به یادآوری است که عموم پرسش های صریح ما در گفتگوهای حضوری و مکتوب با استاد پیشوایی، ناظر به برخی شبهات مطرح در این زمینه، به ویژه در محیط های دانشگاهی است.

اینک با تشکر مجدد از حجت الاسلام و المسلمین پیشوایی، واپسین قسمت آْن گفت و شنفت، پیش روی شماست.

معارف

( اساساً چرا در فرهنگ شیعه همیشه حزن، اندوه و عزاداری حاکم است؟! چرا باید برای شهادت امام حسین(ع) و یارانش عزاداری و گریه کنیم در حالی که آنان با شهادت خود به قرب الهی رسیدند؟! آیا ترغیب به گریه برای امام حسین(ع) ترغیب به غمگینی ـ که از حالات منفی و نابهنجار است ـ و تکیه صرف بر احساسات و سوء استفاده از تحریک عواطف نیست؟ ترغیب به نابهنجاری از جانب دین مدعی کمال، چه توجیه منطقی می تواند داشته باشد؟!

( نخست لازم است یادآوری کنم که گریستن ـ همچون خندیدن ـ یک رفتار هیجانی مخصوص انسان هاست. هر انسانی کم و بیش مواردی از گریه کردن خود را تجربه کرده، یا گریستن دیگران را دیده و به وضوح دریافته است که گریه ـ مانند خنده ـ برآمده از شدیدترین حالات احساسی انسان است. همچنین، تجربه نشان می دهد که ابراز ناراحتی به وسیله گریه ـ یا ابراز شادی به وسیله خنده ـ از نشانه های تعادل روحی انسان است؛ به گونه ای که اگر فردی نگرید ـ یا نخنددـ می توان روان او را نامتعادل توصیف کرد. انسان هایی که با گریه و خنده، غم ها و شادی های خود را بروز می دهند، در صحنه زندگی از سلامت جسمی و روحی بیشتر و از نشاط و تحرک بهتری برخوردارند. از این رو مشاهده مظلومیت و مصائب کسانی که مورد علاقه انسان هستند، نیز تجسم و یاد آوری آنها ـ به ویژه در مورد امام حسین(ع) و یارانش ـ عواطف انسان هایی را که دارای فطرت پاک هستند، تحت تأثیر قرار می دهد و سبب می شود تا بر آن مظلومیت و مصائب بگریند. پس در اصل، گریه و اندوه بر امام حسین(ع) و یارانش، یک امر فطری و طبیعی است؛ اما این گریه، آثار تربیتی و روحی ای نیز دارد که به برخی از آنها اشاره می شود:

۱. حضور عزاداران در مراسم عزای حسینی، عواطف و شناخت آنان را تقویت می کند و نیز سبب می شود تا آنان بکوشند در رفتار خود شبیه به آن بزرگوارانی باشند که برایشان می گریند. هنگامی که عزاداران به یاد وفاداری ابوالفضل العباس(ع) یا آزادگی حرّ بن یزید ریاحی اشک می ریزند، طبعاً خواهند کوشید تا آزاد مرد و وفادار باشند و از نامردی گریزان شوند.

۲. علاوه بر این، گریه بر امام حسین(ع) از نظرسیاسی و اجتماعی آثار و کارکردهای بسیارمهمی دارد؛ زیرا این گریه ها در جایگاه یک رفتار کاملاً احساسی و هیجانی، در عین حال کاملاً آگاهانه، به یاد بزرگمردی است که برای احیای دین و اجرای عدالت، خود را در سخت ترین شرایط قرار داده و هر گونه مصیبت و مظلومیت را به تن خرید. بدینسان این گریه، شخصیت فرد عزادار را به شخصیت عظیم چنان انسان وارسته ای پیوند می زند و اهداف و آرمان های او را در عمق جان وی پایدار می کند. به این ترتیب، فرد عزادار با سوگ مندی و گریه برای امام حسین(ع) در واقع اعلام می کند که او نسبت به امام حسین(ع) و نهضت و آرمان های او وفادار است و در میدان عمل نیز وفاداری خود را به اثبات می رساند. به یاد داریم که در همین روزگار، در زمان پیروزی انقلاب اسلامی ایران و در جریان دفاع مقدس، مردان حسینی در میدان عمل چه خوش درخشیدند و چگونه حسینی بودن خود را جلوه گر ساختند.

۳. گریه و عزاداری بر امام حسین(ع) در واقع، انقلاب و مکتب او را زنده نگاه داشته و پیام آن حضرت(ع) را به همه انسان ها انتقال داده است. از این رو، گریه در فرهنگ عاشورا، سلاح همیشه بُرّانی است که فریاد اعتراض بر ستمگران است و پاسدار خون شهیدان می باشد.۱

اما اینکه در بخش دیگری از سؤال، آمده است که “در فرهنگ شیعه، همیشه حزن و اندوه و عزاداری حاکم است” و نیز آمده است: “ترغیب به نابهنجاری از جانب دین مدعی کمال، چه توجیه منطقی می تواند داشته باشد؟!”، برداشت نادرستی است و اگر در فرهنگ شیعه و تعالیم اسلام دقت کنیم و منصفانه داوری کنیم، به یقین خواهیم دید که چنین برداشتی، دور از واقعیت است. در فرهنگ شیعه، روزهای جشن و سرور و شادمانی نیز وجود دارد. علاوه بر اعیاد بزرگ اسلامی، روزهای ویژه شادی و سرور شیعیان کم نیست؛ مثلاً اگر ایران را در نظر بگیریم، علاوه بر روزهای جشن و سرور مذهبی در ماه های مختلف، ماه های شعبان و ربیع الاول، ماه شادی و سرور شیعیان است. کافی است توجه داشته باشیم که شیخ مفید که “معلم شیعه” لقب گرفت، در قرن چهارم و در حکومت شیعی آل بویه شیخ الاسلام و پیشوای بزرگ شیعیان بوده است. او در جهت معرفی روزهای شادی و فرح و سرور شیعیان ـ گویا به پیشنهاد دولت آل بویه، جهت رسمیت یافتن چنین روزهایی ـ کتاب “مسار الشیعه” (روزهای شادی شیعه) را تألیف کرد و اعیاد و روزهای فرح و شادی شیعه را از تاریخ استخراج نمود. این کتاب، هم اکنون موجود است و جزء منابع می باشد.

اگر برای حفظ پیوند و ارتباط با اهل بیت(ع)، در فرهنگ شیعه، حزن و اندوهی هست، فرح و شادی هم هست. از امیرمؤمنان علی(ع) نقل شده است که در مورد خصائص شیعیان فرمود: “… فَاخْتَارَنَا وَ اخْتَارَ لَنَا شِیعَهً ینْصُرُونَنَا وَ یفْرَحُونَ لِفَرَحِنَا وَ یحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا… ۲؛ خداوند ما را برگزید و پیروانی برای ما برگزید که ما را یاری می کنند و هنگام شادی ما شاد و هنگام حزن و اندوه ما محزون می شوند.”

بلی ممکن است افراد یا گروهی سلیقه ای عمل کنند و در این امر دچار افراط و تفریط شوند، اما مسلّم است که رفتار این گروه اندک را نمی توان به حساب “فرهنگ شیعه” گذاشت. در فرهنگ شیعه فرح و شادی جایگاه خود را دارد. با مراجعه به مجموعه های حدیثی شیعه، با احادیث فراوانی از ائمه معصومین(ع) مواجه می شویم که در آنها “فرح” و “سرور” ستوده شده اند؛ به عنوان نمونه با مراجعه به مدخل “سرور” کتاب “مستدرک سفینه البحار”۳ با فهرست بلندی از احادیث مربوط به سرور (شادمانی) روبرو می شویم، که در آنها فرح از جوانب مختلف مورد توجه قرار گرفته؛ و از جمله ثواب و فضیلت شاد کردن مؤمن (اِدْخالُ السُرُورِ عَلَی المُؤمِنِ) مطرح شده است. در اینجا به عنوان نمونه دو حدیث شریف را در این باره یادآور می شوم:

۱. از امیرمؤمنان علی(ع) نقل شده است که فرمود:”ألْسُرُورُ یبْسُطُ ألْنَفْسَ وَ یثْیرُ النِشاطَ؛۴ فرح و شادمانی باعث بهجت و انبساط روح و مایه تهییج وَجد و نشاط است.”

۲. و همچنین فرموده است: “أوقاتُ اَلْسُرُورِ خَلْسَهٌ؛۵ مواقع تفریح و شادمانی فرصت است(افراد عاقل فرصت ها را مغتنم می شمارند و از آنها به نحو صحیح استفاده می کنند).”

به طورکلی باید توجه داشت که اسلام دین “فطری”، “جامع” و آیینی “جامع الاطراف” است و در آموزه های آن “تعادل” به دقت منظور شده است. در این آیین به همه ابعاد و جوانب شخصیت انسان و نیازهای فطری او توجه شده و راه های ارضای آنها در حد اعتدال پیش بینی شده است. از باب نمونه زیبایی دوستی، کمال طلبی و لذت جویی، جزو سرشت هر انسان است. در آیین اسلام هیچ یک از اینها سرکوب نشده است. میل به شادی و تفریح نیز چنین است و در آموزه های اسلام برنامه هایی برای این نیاز فطری منظور شده است. به عنوان نمونه در روایات رسیده از ائمه معصومین(ع) روی تفریح و سرگرمی سالم و حلال تکیه شده و گاهی در تقسیم اوقات شبانه روزی اختصاص سهم مساوی با اشتغال و عبادت، برای تفریح و سرگرمی توصیه شده است. از امیرمؤمنان(ع) نقل است که فرمود: “لِلْمُؤْمِنِ ثَلَاثُ سَاعَاتٍ فَسَاعَهٌ ینَاجِی فِیهَا رَبَّهُ وَ سَاعَهٌ یرُمُّ مَعَاشَهُ وَ سَاعَهٌ یخَلِّی بَینَ نَفْسِهِ وَ بَینَ لَذَّتِهَا فِیمَا یحِلُّ وَ یجْمُل؛۶ مؤمن باید اوقات خود را سه قسمت کند؛ در بخشی ازآن به پرستش پروردگارش بپردازد، در بخشی دیگر به دنبال کار و کسب معاش برود و در بخش سوم، به سرگرمی ها و تفریح های حلال، سالم و لذت بخش بپردازد.” از امام صادق(ع) نیز نقل است که فرمود؛ “وَ ینْبَغِی لِلْمُسْلِمِ الْعَاقِلِ أَنْ یکونَ لَهُ سَاعَهٌ یفْضِی بِهَا إِلَی عَمَلِهِ فِیمَا بَینَهُ وَ بَینَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ سَاعَهٌ یلَاقِی إِخْوَانَهُ الَّذِینَ یفَاوِضُهُمْ وَ یفَاوِضُونَهُ فِی أَمْرِ آخِرَتِهِ وَ سَاعَهٌ یخَلِّی ب