پاورپوینت کامل نابسامانی های نظام یادگیری الکترونیکی در ایران و راهکارهای رفع آن ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نابسامانی های نظام یادگیری الکترونیکی در ایران و راهکارهای رفع آن ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نابسامانی های نظام یادگیری الکترونیکی در ایران و راهکارهای رفع آن ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نابسامانی های نظام یادگیری الکترونیکی در ایران و راهکارهای رفع آن ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

(موسس دانشکده مجازی علوم حدیث و عضو پیوسته انجمن علمی یادگیری الکترونیکی ایران (یادا).)

مهم ترین شرط پیشرفت و تکامل در هر زمینه، شناخت دقیق مشکلات و کمبودها و برنامه ریزی دقیق برای مقابله با آنهاست. تغییر شرایط نامناسب آموزش و یادگیری الکترونیکی در ایران نیز از این قاعده مستثنا نیست. چندی پیش با کمک جمعی از دوستان و همکاران فعال در انجمن یادگیری الکترونیکی ایران، متنی در این زمینه تهیه شد که می تواند به عنوان سندی ملی مورد توجه علاقه مندان این حوزه و برنامه ریزان کشور قرار گیرد:

مقدمه

در میان وجوه مختلف تأثیر فنّاوری اطلاعات بر ارکان زندگی اجتماعی، «یادگیری الکترونیکی» بیشترین تأثیر را بر نظام های آموزشی در سطوح مختلفِ «آموزش عمومی»، «آموزش عالی»، «آموزش حوزوی» و «آموزش مهارتی» و حتی شکل گیری جامعه مجازی یاددهنده و یادگیرنده، داشته است.

امروزه نظام های آموزشی به مددِ مدل یادگیری الکترونیکی توانسته اند بسیاری از آرمان های دور از دسترس تعلیم و تربیت را به واقعیت نزدیک نمایند. کشف و شناسایی استعدادها، تلاش برای تامین نیازهای آموزشی افراد، در دسترس قراردادن منابع آموزشی آسان و ارزان و سریع و بی واسطه، سپردن مسئولیت یادگیری بر دوش یادگیرندگان و تغییر نقش نهادها و عوامل آموزشی به نقش تسهیل کننده، تامین آموزش مادام العمر، کاهش هزینه های آموزش، به روز نمودن منابع و شیوه های آموزشی و مهمتر از همه پاسخگویی به نیازهای گسترده فراگیران در موقعیت های مختلف شغلی، جغرافیایی، سنی، گروه های خاص اجتماعی و… برخی از دستاوردهای یادگیری الکترونیکی است. نمودهای مختلف این نوع آموزش شامل «یادگیری همراه» و «یادگیری اجتماعی» نشان از همراهی روزافزون آن با مظاهر مختلف فنّاوری های نو دارد. از این رو لزوم برنامه ریزی برای بهره برداری از مزایای این شیوه به منظور ارتقای کیفی نظام آموزش کشور و تربیت نسل آینده این مرزوبوم، بیش از پیش به چشم می خورد. از سوی دیگر به رغم ورود این فنّاوری در عرصه آموزش کشور همزمان با جهان و از اوان دهه هشتاد خورشیدی، فرایند تکامل آن با مشکلاتی جدّی مواجه بوده است؛ که نتیجه آن توسعه نایافتگی این حوزه مهم و افزایش روز به روز مشکلات آن در همه حوزه های آموزشی بوده است.

چالش های نظام آموزش الکترونیکی

ذیلاً مهم ترین چالش های این حوزه در ایران برشمرده می شود:

۱. ابعاد فرهنگی

از دیدگاه فرهنگی، سیاستگذاران، کارگزاران و کاربران نگاه مناسبی به یادگیری الکترونیکی نداشته اند. بخشی از این نگاه ناشی از آن است که برخی از مدیران و سیاستگذاران ملی، فضای شبکه ای و به ویژه اینترنت را فضای تهدیدآمیز می دانند! برخی اصطلاحات چون «اینترنت پاک و ناپاک» و راه حل هایی مانند «اینترنت ملی» ناشی از همین دیدگاه است که به تبع آن تحدید دسترسی به شبکه های اطلاعاتی را در پی داشته است. همین موضوع سبب شده تا:

۱ـ۱. دانشجویان نگاهی نامثبت به این شیوه یادگیری داشته و معتقدند کیفیت آموزش در این دوره ها ضعیف بوده و نوع مواجهه نظام دانشگاهی با آنان درخور دانشجویان دانشگاه نیست.

۱ـ۲. استادان و مدیران دانشگاهی، این دوره ها را ضعیف تر از سایر دوره ها می دانند و به همین دلیل شیوه برخورد آنان با مخاطبان این دوره مشابه با سایر دانشجویان نیست.

۱ـ۳. جامعه (و به ویژه بخش های مختلف صنعت) با نگاهی منفی با این دوره مواجه می شوند تا آنجا که برخی صنایع بزرگ، شرط جذب متخصص را عدم دانش آموختگی آنان از دوره های آموزش الکترونیکی می دانند.

۱ـ۴. مدیران وزارت علوم، دیدگاه ضعیفی در خصوص این آموزش دارند و به همین دلیل آن را نه هم تراز سایر آموزش ها بلکه نوعی آموزش با کیفیت پایین تر می دانند.

۲. ابعاد سیاستگذرای و برنامه ریزی کلان

در عرصه مدیریت کلان، سیاست های نظام آموزشی درباره این دوره ها مشخص نیست و از جمله:

۲ـ۱. هیچ سندی که نشان دهنده نقشه راه این نوع آموزش در آموزش عالی (و البته سایر ساحت های آموزشی مانند آموزش عمومی) باشد، وجود ندارد.

۲ـ۲. سیاستگذاری این دوره ها متولّی مشخصی ندارد. به نظر می رسد وزارت علوم (و به طور مشخص معاونت آموزشی آن) وظیفه تدوین خط مشی و نظام حقوقی (چارچوب ها، مقررات و آیین نامه ها) را برعهده دارد، اما متأسفانه فعالیت های این نهاد هیچ تطابقی با رشد روزافزون این نوع آموزش ندارد.

۲ـ۳. در عرصه اجرا، دانشگاه ها و موسسه های برگزارکننده دوره های آموزش الکترونیکی با تشتت فراوان مواجهند و معلوم نیست شرط برگزاری این دوره ها در دانشگاه ها چیست؟ چگونه این دوره ها باید برگزار و چگونه ارزیابی شوند؟ در حال حاضر به دانشگاه های بزرگ کشور مجوّز داده شده که در رشته های دایر خود، دوره های آموزش الکترونیکی را راه اندازی کنند ولی به هیچ عنوان به این موضوع توجه نشده که اصالتاً طراحی و ارائه چنین دوره هایی متفاوت با دوره های آموزش حضوری (مبتنی بر حضور معلم) است. همین موضوع سبب شده که دانشگاه ها نه الزامات شبکه ای و سخت افزاری این دوره ها را می شناسند و نه به شیوه ارائه این دروس آشنایی دارند و نه مدیریت های اجرایی دانشگاه، امور «برنامه ریزی»، «اجرا» و «نظارت» این دوره ها را به خوبی تفکیک و برای آن برنامه ریزی مناسبی کرده اند.

۳. ابعاد محتوایی

در نظام یادگیری الکترونیکی، «محتوا» نقش اساسی در موفقیت دوره ها را داراست؛ به دلیل تفاوت ماهوی محتوا در این نظام با محتواهای دوره های حضوری (که اساساً مبتنی بر کتاب های از پیش تألیف شده و آن هم بیشتر از استادان دانشگاه های خارجی است). این موضوع به چشمِ اسفندیارِ این دوره ها تبدیل شده است. مهم ترین مسائل این حوزه عبارت است از:

۳ـ۱. عدم تدوین استانداردهای تولید محتوا از سوی مراجع ذی ربط (وزارت علوم).

۳ـ۲. عدم شکل گیری فرایند نشر الکترونیکی در دانشگاه ها به عنوان اصلی ترین معبر تولید محتوا.

۳ـ۳. عدم تعیین مرجع ملّی تدوین سیاست های محتوای الکترونیکی. (به نظر می رسد که به تأسی از تجربه های سال های ابتدایی پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نیاز به مرجعی مانند مرکز نشر دانشگاهی برای تدوین و عرضه محتوای الکترونیکی ولی با نظام غیر متمرکز و تأکید بر به کارگیری پدیدآورندگان غیردولتی، به شدت به چشم می خورد).

۴. ابعاد حقوقی

یکی از جدّی ترین مسائل نظام یادگیری الکترونیکی، مسائل حقوقی مبتلا به این نظام است. فرایند رشدِ بی باغبان آموزش الکترونیکی و عدم رعایت حقوق ذی نفعان آن در طی یک دهه گذشته، چنان فضای یادگیری الکترونیکی را مغشوش کرده که ذی حقان آن اصولاً نمی دانند چه شأنی باید داشته باشند و چه حقوقی بر آنان مترتب است. مهم ترین مسائل این حوزه به شرح زیر است:

۴ـ۱. عدم تنظیم مقررات تأسیس و راه اندازی دوره های آموزش الکترونیکی.

<