پاورپوینت کامل ملت و روحانیت در ملی شدن صنعت نفت ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ملت و روحانیت در ملی شدن صنعت نفت ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ملت و روحانیت در ملی شدن صنعت نفت ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ملت و روحانیت در ملی شدن صنعت نفت ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

اشاره

سید مصطفی تقوی مقدم (متولد ۱۳۳۸ ش)، از پژوهشگران فعال در حوزه تاریخ سیاسی معاصر ایران است. وی از ۱۳۷۴ تاکنون در «موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران» به پژوهش اشتغال دارد و از ۱۳۸۵ به عنوان عضو هیات علمی گروه «تاریخ و تمدن» و مدیر گروه «مطالعات انقلاب اسلامی» در پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی به تحقیق مشغول است. علاوه بر تدریس در دانشگاه و انتشار مقالات و مصاحبه های متعدد در رسانه های نوشتاری و دیداری و شنیداری، از وی کتاب هایی چند به چاپ رسیده که برخی از عناوین آنها عبارتند از: «مدرنیسم و دینداری در ایران»۱۳۸۰، «فراز و فرود مشروطه»(۱۳۸۴)، «امنیت در دوره رضا شاه»(۱۳۸۹) و «واقعیت و پندار در تاریخنگاری ایران معاصر»(۱۳۹۱).

اینک با تشکر از حسن توجه دکتر تقوی مقدم به مخاطبان فرهیخته معارف، مشروح گفتگوی ما با ایشان در موضوع ملی شدن صنعت نفت ایران، تقدیم می شود.

معارف

آیا به راستی صنعت نفت ایران در ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ شمسی «ملی» شد یا «دولتی»؟ آیا آنچنان که دکتر مصدق نوشت، ملی شدن صنعت نفت، «سعادت ملت ایران» را به همراه داشت یا پول نفت در جیب دولت هایی رفت که مقابله با مردم سالاری، وجهه همت آنها بود؟

ظاهراً پیش نویس اولی طرح ملی شدن صنعت نفت ایران ابتدا به وسیل دکتر فاطمی تهیه شد و مدتی بعد در سوم دی ماه ۱۳۲۹ ه.ش به وسیل دکتر مظفر بقایی به مجلس شانزدهم تقدیم شد. در این طرح آمده بود: «به نام سعادت ملت ایران… پیشنهاد می نماییم که صنعت نفت در سراسر کشور بدون استثنا ملی اعلام شود، یعنی تمام عملیات اکتشاف و استخراج و بهره برداری در دست دولت ایران قرار گیرد.» این طرح همچنان در مجلس شانزدهم معطل مانده بود و شانسی برای تصویب در آن مجلس با آن ترکیب از نمایندگان نداشت. تنها پس از قتل رزم آرا (۱۶ اسفند ۱۳۲۹) به وسیل سازمان فدائیان اسلام (شهید خلیل طهماسبی) بود که طرح یاد شده در ۲۳ اسفند در مجلس شورای ملی و در ۲۹ اسفند در مجلس سنا تصویب شد و همان روز به امضای شاه رسید و بدین گونه نهضت ملی ایران پیروز شد و نفت ایران رسماً ملّی گردید.

اما همان گونه که مستحضرید، دولت های خارجی (به ویژه آمریکا و انگلیس) هم امکانات خود را در عرص بین المللی و در داخل ایران به کار بستند تا از تحقق این حق مسلّم ملت ایران جلوگیری کنند. نتیج هم اقدامات پیدا و پنهان بین المللی و داخلی آنها به واقع ۲۸ مرداد ۳۲ و سرنگونی دولت دکتر مصدق انجامید. پس از آن، در آذر ۳۲، آمریکا و انگلیسی ها بر سر ایجاد یک کنسرسیوم مشترک با هم به توافق رسیدند. مذاکرات این کنسرسیوم با حکومت زاهدی به انعقاد قرارداد فروش نفت و گاز، معروف به قرارداد کنسرسیوم یا قرارداد پیچ- امینی، منجر شد. محمدرضا شاه ضمن پیامی به نمایندگان مجلس از آنان خواست بدون اتلاف حتی یک دقیقه وقت، قرارداد را تصویب کنند و سرانجام مجلسین قرارداد کنسرسیوم را تصویب کردند و شاه نیز آن را امضا کرد. مدت این قرارداد ۲۵ سال بود و حق تمدید سه دور ۵ ساله در آن پیش بینی شده بود. در قرارداد کنسرسیوم، طرف اول یعنی دولت ایران و طرف دوم یعنی کنسرسیوم، متشکل از ۸ شرکت نفتی خارجی، شامل ۵ شرکت آمریکایی (۴۰%)، شرکت بریتیش پترولیوم (۴۰%)، شرکت هلندی رویال داچ شل (۱۴%) و شرکت نفت فرانسه (۶%) سهیم بودند. طبق قرارداد، کنسرسیوم دو شرکت عامل، یکی برای امور اکتشاف و تولید، و دیگری برای انجام تصفیه طبق قوانین هلند، تشکیل داد و در ایران به ثبت رساند. سرمای این شرکت ها به وسیل کنسرسیوم تأمین می شد و هر دو شرکت، تمامی عملیات اکتشاف، پالایش، بازاریابی و حمل و نقل را به عهده داشتند. بدین ترتیب، شرکت های یاد شده عملاً عامل و کارگزار کنسرسیوم بودند و نه عامل و کارگزار شرکت ملی نفت ایرن! به موجب ماد ۴ قرارداد، اختیارات وسیعی برای ایجاد راه های شوسه و راه آهن، بنادر، شبکه های تلفن و تلگراف و تسهیلات دیگر ارتباطی به کنسرسیوم واگذار شد. به عبارت دیگر، معنای روشن این قرارداد این بود که ایران مالک منابع و صنایع نفتی خود نیست و کنسرسیوم، قدرت عامل در اجرای عملیات آن به شمار می آید. جالب اینجاست که طبق ماد ۴۱ قرارداد، هیچ گونه اقدام قانون گذاری یا اداری یا هر عمل دیگری از هر قبیل از طرف ایران، نمی توانست این قرارداد را لغو کند و یا تغییر و اصلاحی در آن به وجود بیاورد. الغاء یا اصلاح و هرگونه تغییری فقط با توافق کنسرسیوم ممکن بود. در مجموع قرارداد کنسرسیوم در سه مسئل اساسی، یعنی مدت زمان قرارداد، تقسیم سود و اعمال حاکمیت بر منابع ملّی، با قانون ملّی کردن صنعت نفت مغایرت داشت.

ارزیابی شما از نقش «توده ملت ایران» در نهضت ملی شدن صنعت نفت، چیست؟

از منظر جامعه شناختی، نهضت و جنبش، چیزی جز تحرّک بدن جامعه و تود ملت نیست. به بیان دیگر، جنبش یا نهضت، عین حرکت تود ملت است. یعنی این طور نیست که چند عامل در نهضت نقش داشته باشند و یکی از آن عوامل هم تود ملّت باشد. آنچه یک نهضت اجتماعی را عینیت می بخشد، تود ملت، نیازها و اهداف آن و رهبرانی است که عملاّ جزیی از همان ملت بوده و نهضت را مدیریت و هدایت می کنند.

تحولات ایران معاصر را به یک اعتبار می توان در دو حوزه معرفی کرد: یکی، تحولاتی است که محصول اندیشه و عمل دولت مردان و مدیران سیاسی کشورند؛ اقداماتی از قبیل: تأسیس دارالفنون، دانشگاه، تحولات نظام اداری و ادارات، تأسیس کارخانه و تحولات صنعتی و غیره. دیگری، تحولات مهم و سرنوشت سازی از قبیل نهضت تحریم، نهضت مشروطیت و نهضت ملّی ایران هستند. این گونه تحولات که چیزی جز تحرک و حضور عملی تود ملت نیستند، خود باعث تحولات بنیادین دیگری در عرص سیاست و اقتصاد و فرهنگ کشور گردیدند. مدیریت این گونه تحولات از عهد دولت مردان و نخبگان سیاسی که پست و مقام دولتی داشتند و نگران موقعیت و منافعشان بودند برنمی آمد. همچنین آن دسته از نخبگانی که اگر احتمالاً عنوان دولتی نداشتند، اما دل در گرو فرهنگ غرب داشتند نیز از عهد پیشتازی و رهبری این گونه تحرکات برنمی آمدند، زیرا به چنین تحرکی با چنین ماهیتی اعتقاد نداشتند. اصولاً هیچ قشری از جامع ایران آن روز، به وسیل این گونه از نخبگان بسیج نمی شدند. از این رو است که در هم نهضت های یاد شده، همواره تود ملت و رهبران مردمی بودند که از نخبگان سیاسی و فرهنگی پیشی گرفته و در ایجاد تحرک و تحول، جلودار و پیشقدم بودند.

برای نمونه، پس از اینکه در شهریور ۱۳۲۰، رضا شاه به عنوان عاقد قرارداد نفتی ۱۹۳۳ (۱۳۱۲ شمسی) از صحن سیاست کشور حذف شد، بدن جامعه احساس کردند که در نبود دیکتاتور می توانند به استرداد حق مسلّم خود از استعمار انگلیس اقدام کنند.