پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای تدریس (قسمت دوم) ۴۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای تدریس (قسمت دوم) ۴۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای تدریس (قسمت دوم) ۴۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اخلاق حرفه ای تدریس (قسمت دوم) ۴۴ اسلاید در PowerPoint :

زیر عنوان: از سری کارگاه های اخلاق کاربردی

عوامل ایجاد محبت

«چه عواملی موجب ایجاد محبت گوینده در مخاطب می شود؟»؛ این یک بحث جدی است. محبت مربی در دل متربی، یک بحث مفصل و لازم است. یکی از راه های ایجاد محبت استاد، احترام به مخاطب است. احترام به دانشجو باعث می شود در نگاه او محبوب شویم و این یکی از مهمترین شرایط تأثیرگذاری است؛ یعنی او باید تو را پذیرفته باشد و تو مورد پذیرش او قرار گرفته باشی.

گاهی اوقات ما ابتداء به دیگران سلام نمی کنیم و منتظریم آنها سلام کنند! درست که دین گفته: «مستحب است کوچکتر به بزرگتر سلام کند»، ولی نگفته: «حرام است که بزرگتر به کوچکتر سلام کند»؛ بلکه آن هم مستحب است. پیامبر(ص)که الگوی ماست به کودکان سلام می کند و می فرماید: «برای این، این کار را می کنم که سنّت شود و آیندگان بعد از من هم یاد بگیرند و این کار را بکنند». آیا تا به حال ما به اطفال سلام کرده ایم؟! کودکان که هیچ، آیا به دانشجویانمان سلام کرده ایم؟! بعضی ها آنقدر متکبرانه راه می روند که جواب سلام کسی را هم نمی دهند! این ر فتار یعنی تکبر. یکی دیگر از نشانه ها و مصادیق تکبر عدم توجه به نظرات علمی دانشجو و تحقیر آنها است. مثلاً بحثی علمی از سوی یکی از حضار طرح شده و از عهده آن نیز خوب برآمده ـ حالا استاد باشد یا دانشجو؛ جلسه علمی باشد یا عادی؛ دانش آموز باشد یا دانشجو؛ ـ اما استاد به جای تحسین او می گوید: «این حرف را خیلی ها گفته اند» و یا می خواهد از قافله عقب نماند، می گوید: «این حرف، قدیمی است»!! تکبر استاد نمی گذارد او را تحسین کند.

اتفاقاً باید برعکس باشد. در کارگاه روش های تأثیرگذاری بر مخاطب گفتیم که یکی از مهمترین عوامل تأثیرگذاری این است که با مشارکت دادن و تشویق مخاطب ـ ولو به هر بهانه ای ـ به او بها بدهی و او را تحویل بگیری. این بسیار اثرگذار است.

از نشانه های تکبر، تحقیر سؤال متعلم است. دانشجو، سؤالی که خیلی علمی و پخته و در شأن یک دانشجو نمی باشد را می پرسد، اینجا وظیفه معلم چیست؟ آیا مجاز است که بگوید: «این هم شد سؤال؟ تو خجالت نمی کشی این سؤال را می پرسی؟ این سؤال، سؤال بچه دبستانی هاست و. ..» اگر استاد جوابش را نمی داند و یا به هر دلیل نمی خواهد پاسخش را بدهد، دیگر او را له نکند؛ چون دیگر چیزی از هویت آن دانشجو نمی ماند و دیگر جرأت نمی کند سؤالاتش را مطرح کند؛ نه تنها او، بقیه هم جرأت نمی کنند افکارشان را بیرون بریزند و مشکلات فکریشان را بازگو نمایند. یادمان باشد که تحقیر دیگران حرام است.

در روایت است «کسی که مؤمنی را تحقیر می کند گویا به خداوند اعلان جنگ داده است»[۱] و این یعنی ضدیت با خدا؛ در حدیث قدسی آمده است: «کسی که بنده مؤمن مرا اذیت کند؛ به من اعلان جنگ کرده است»[۲] حالا ما با همین دو حدیث عملکرد خودمان را زیر ذره بین ببریم و حواسمان را سر کلاس جمع کنیم.

نکته دیگر در مورد اوصاف یک معلم خوب این است که یک استاد آگاه و دلسوز باید حلم و شکیبایی و صبر و استقامت داشته باشد تا هنگام مواجهه با مشکلات کلاس، نابسامانی ها، شلوغ کاری ها، بازی گوشی ها، در هنگام تدریس گرفتار خطا نشود. بسیار پیش می آید که هنگام تدریس مثلاً دانشجویی عصبانی است؛ یا اتفاقی برایش پیش آمده و نارا حت است و. .. در این شرایط استاد باید حلم و بردباری پیشه کند. البته این مورد مصادیق زیادی دارد؛ مثلاً درسش را نخوانده، دروغی به من گفته و سر من کلاه گذاشته و من در جایی دیگر فهمیدم و او لو رفته و… خلاصه به شکل های مختلف پیش می آید که استاد عصبانی شود پس او نیازمند حلم و شکیبایی است. البته گاه نیاز به صبر، استقامت و مقاومت است و گاه باید در اوج قدرت و صلابت شکیبا بود و انتقام نگرفت بلکه برای هدایت او دعا کرد. حتی اگر دانشجویی حرف اهانت آمیزی هم زد، گاه لازم است که ما برای رضای خدا تحمل کنیم؛ همانند مالک اشتر که بر سر او زباله ریختند و به او اهانت کردند و او چیزی نمی گوید بلکه سرش را زیر می اندازد و می رود! طرف وقتی فهمید که او کیست، به دنبالش می رود تا معذرت بخواهد و از خشم مالک در امان بماند ولی با تعجب می بیند مالک رفته است مسجد. مالک می گوید: «آمدم مسجد برای تو دعا کنم تا خدا تو را هدایت کند» این، معلم است. این معلم، انسان را زنده می کند. او می توانست طرف را بزند ولی این گونه که انسان زنده نمی شود؛ اما حالا هم تنبیه شد و شرمنده و هم آدم شد پس باید مثل مالک اشتر عمل کرد. کدام بهتر است؟ در طول سال ها تدریس احساس می کنید چند دانشجو عبد و عاشق و سرسپرده ما گشته اند؟ البته هرکس خودش بهتر می داند ولی این یک نوع ارزیابی کارنامه ماست که حاکی از عملکرد ما می باشد.

در روایات است که «ان الصبر و البر و الحلم و حسن الخلق من اخلاق الانبیاء»[۳] یعنی پیامبران مزین به این صفت ها و اخلاق اند و معلوم است که یک معلم نیز که پا جای پای انبیای الهی گذاشته است، باید این گونه باشد. حضرت علی(ع) بسیار زیبا و دقیق می فرماید: «اول عوض الحلیم من حلمه ان الناس انصاره علی الجاهل؛[۴] اولین پاداش شخص حلیم و بردبار این است که دیگران در مقابل جاهل به یاری او بر می خیزند.» مثلاً گاه دانشجویی در کلاس خطایی کرده که من حلم پیشه ساخته و در برابر رفتار بد او رفتاری تند و خشن نکرده ام به خاطر این که دستش را بگیرم و او را کمک نمایم. در این هنگام که حلم پیشه می کنید اولین پاداش شما این است که همکلاسی هایش او را سرزنش می کنند که مثلاً چرا با استاد این گونه رفتار کردی؟! و آنها به پشتیبانی استاد وارد عرصه می شوند؛ یک مرتبه شما چهل نفر وکیل مدافع پیدا می کنی؛ این مطلب برای خودم هم پیش آمده است.

حسن ظن و نگاه محبت آمیز

این نکته را خیلی دقت بفرمایید؛ به این جهت می گویم کلیدی و مهم است که می خواهم یادمان باشد هدفمان چیست و هدف را فراموش نکنیم این که قصد ما در تدریس رضای خداست از طریق دستگیری و هدایت انسان ها و. .. و اگر قصد ما این است پس باید پیامبرگونه عمل کنیم.

یکی از این امور که معلم باید واجد آن باشد و اگر ندارد آن را در خودش ایجاد کند و یا اگر واجد آن هست آن را تقویت کند، داشتن حسن ظن به مخاطب است. موارد زیادی است که باید حسن ظن را در خود تقویت نماییم. مثلاً دانشجویی سؤالی می پرسد و من جوابش را می دهم، سؤال دیگری می پرسد گاه پیش خودم می گویم: «این دارد مرا اذیت می کند» گاه احساسم این است که او مرا بازی داده؛ گاه گمان دارم مرا مسخره می کند؛ گاه با سؤالی که می پرسد دارد می گوید که تو راجع به این مطلب ناتوانی؛ گاه گمان دارم که می خواهد مرا ضایع کند و. … اینها انواع مواردی است که ممکن است با آنها مواجه شویم. البته گاه طرف واقعاً می خواهد مرا ضایع کند این یکی از زمینه های بحث حلم و شکیبایی است؛ تا جایی که بتوانم باید شکیبایی و «تغ