پاورپوینت کامل ما و الگوی اسلامی ـ ایرانی پیشرفت ۲۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ما و الگوی اسلامی ـ ایرانی پیشرفت ۲۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ما و الگوی اسلامی ـ ایرانی پیشرفت ۲۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ما و الگوی اسلامی ـ ایرانی پیشرفت ۲۸ اسلاید در PowerPoint :

یکم. برخی در تحلیل رویکردها و دستاوردهای انقلاب ها، تأکید می کنند اگر چه در ذهن پیشوایان آنها، برنامه براندازی، مدون و برجسته بوده است، اما آنان هیچ طرح از پیش تعیین شده ای برای عصر بازسازی در اختیار ندارند. از همین رو در دوران پس از پیروزی، این «بخشنامه» است که حکم می کند و نه «برنامه» که از درون آن «روزمرگی» می زاید و به مثابه «اسکان موقت» می نماید. در اسکان موقت همه چیز خلق الساعه پیش می رود، افق آینده نامعلوم است، تغییرات تزئینی و ویترنی است و روح حاکم بر آن، بوی سلیقه می دهد و ممکن است «منطق منفعت» یا «منطق مصلحت» بر همه روش ها و منطق ها حاکم گردد و در این صورت البته نظم گریزی و قاعده شکنی، فرزندان نامبارک آن منطق ناخجسته رو خواهند بود. در چنان وضعی است که نمی توان مساحت ماندگاری خویش را محاسبه کرد، و «توجیه» جا را بر «تحلیل» ضیق و ضایع می سازد و «نما» بر کرسی «مبنا» می نشیند و «اقناع» که جوهره خطابه است، جامه «استدلال» می پوشد و متصدیان اگر از تخصص بی بهره باشند به مدد خطابه، کاستی را ترمیم می کنند و ناراستی ها را پنهان می سازند و گاه فناورانه از دیوار کوتاه ایدئولوژی و مذهب کمک می گیرند و خواست های پاسخ نداده مردم را فرو می خوابانند. ممکن است در نهضت های دینی این مسئله پرنمودتر باشد؛ زیرا ریز و درشت همه امور تغییر می یابد و ارزش هایی چون سادگی، صبوری، خودبسندگی، تسریع در خدمت و. .. گاه باعث می گردد علمانیت و عقلانیت به جای آنکه میزبان عیارشناس مجریان باشند، میهمان کم سخن و دور از هیاهوی انجمن محسوب شوند و در این گیر و دار، عالمان تدبیرگر، گهگاه چون عقل منفصل والیان بر سفره ای مشترک بنشینند تا عدم وزانت حاکمان به زینت عقل تدبیری، چشم ها را خیره نسازد.

دوم. از مذهب و دین سخن به میان آمد و سزاوارانه است که گفته شود در تحلیل نسبت بین مذهب و پیشرفت، غالباً مذهب مظلوم واقع می شود؛ زیرا تحلیل گران، اندیشه های مذهبی و انگاره های اهالی مذهب را با خود مذهب ـ که سنت شفاهی یا میراث مکتوب است ـ اشتباه می گیرند. در واقع اگر مذهب برای آدمی است و سعادت او را تمهید می کند و می خواهد که باورمندان به آن از سیطره مذهب ستیزان رهایی یابند، این چیزی جز مفهوم تعالی – یا در اصطلاحاتی فروتر چیزی جز مفهوم اقتدار – را در ذهن انعکاس نمی دهد؛ پس مذهب نمی تواند نسبت به انسداد فکری – فنی مذهبیان خنثی باشد یا برای گشایش حیات آنان، صرفاً نظاره گری و یا مانع تراشی کند.

بنابراین در نسبت خوانی بین دین و پیشرفت، باید بین مذهب و اندیشه های مذهبی تفکیک قائل شد. در تفصیل باید گفت «اندیشه افراط گرایانه» و «تقلیل گرایانه» دو نوع نگاه به دین است که البته با گوهر آن فاقد هر نوع نسبتی است. در نگاه تقلیل گرایان، دین نسبت به ساحت دنیا بیگانه و فلسفه تشریع آن، آبادانی دنیای نادیده است. این نگاه، مبتنی بر یک پیشفرض است و آن اینکه دنیا و آخرت ناسازگارند و دین نمی تواند توأمان به دو امر نقیض دعوت کند. پس دین مانند کالای لوکسی است که باید از نهاد اجتماع، نهان باشد و سودای سامان دهی جهان را از مخیله خویش بیرون کشد. البته با اتکا به این اندیشه، رفاه، رستگاری، تلقی نمی شود و جان آدمی، از نبود آرامش برتر رنجه می یابد و جهان با این فراخی وجدان بشر را مشعوف نمی سازد.

اما در نگاه افراط گرایان، دین ریز و درشت و رطب و یابس همه امور را از پیش سنجیده و دیگر به عقل بشر مکار، حاجتی نیست. تمامیت انگاران گمان می برند، برنامه و هر نگرش و نگارشی که به برنامه منتهی می شود، در متن دین نهفته است. با این نگاه، عالمان (با عنایت به معنای تجربی و فناورانه علم) در جامعه ای که دین حاکمیت می کند و حاکمان آن به این نگرش آراسته باشند، دستی در برنامه ریزی و سامان دهی امور نخواهند داشت؛ و علم در معنای عام و مطلق آن دوپاره می شود: پاره ای که به دین معطوف است، مقدس و هر علم غیر از آن نامقدس! و البته عالمان دانش نامقدس، همواره بر ردای قدسی که بر دوش عالمان رقیب افکنده شده است، خرده خواهند گرفت.

سوم. نگاه میانه و متعادل به دین – که جمهوری اسلامی ایران و رهبران فرهیخته اش هماره منادی و مبلغ آنند – این است که دین چنانکه نسبت به حیات باطنی و ساختن سرای جاودانه بی اعتنا نیست، نسبت به آبادانی زندگانی این