پاورپوینت کامل ارتداد در حوزه تکلیف و تحقیق(۲) ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ارتداد در حوزه تکلیف و تحقیق(۲) ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ارتداد در حوزه تکلیف و تحقیق(۲) ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ارتداد در حوزه تکلیف و تحقیق(۲) ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

۷۳

در مقاله پیشین، ارتداد را از نظر قرآن و سنت بررسی کردیم و به تاریخچه و موجبات آن
نیز اشارتی نمودیم. در این شماره، به شرح ارتداد در حوزه تکلیف و تحقیق می پردازیم،
چرا که موضوع «ارتداد» به دو شکل قابل طرح است؛ گاهی آن را در حوزه تکلیف و عمل
مطرح می کنیم، که در این صورت باید به فتاوای فقها و مراجع تقلید، نظری بیفکنیم و
گاهی آن را در حوزه علم و تحقیق مطرح می نماییم، که طبعاً باید منابعی چون: کتاب،
سنت، عقل و اجماع را تحلیل کنیم. ما نخست ارتداد را بازشناسی کرده و به تحقیق
می پردازیم و گروه های مرتد را نیز می آوریم، سپس وارد مسائل تکلیفی می شویم.

گفته شد که «ارتداد» به معنای عقب گرد کردن و یا به عقب برگشتن است و در اصطلاح
مرتد به کسی گفته می شود که پس از مسلمان شدن، یکی از اصول دین را منکر شود و یا
مطابق نظریه برخی از فقیهان، به شخصی می گویند که یکی از ضروریات دین مانند: نماز،
روزه، اصل حجاب و… را انکار نماید و یا در جرگه فرقه های ضالّه قرار گرفته باشد.

فرقه های ضالّه

از نظر فقها و مراجع تقلید گروه هایی که گمراه محسوب می شوند، عبارت اند از:

۱ – بابیت و بهائیت: کسانی که «علی محمد باب» را در ابتدا حضرت مهدی (ع) و سپس
پیغمبر و خدا تلقی نمودند.(۱)

۲ – خوارج: گروهی که بسیاری از صحابه رسول اکرم (ص) به ویژه حضرت علی (ع) را کافر
می دانستند. نمونه آن در عصر حاضر، گروه فرقان بودند که مرحوم آقای طالقانی و اصحاب
امام راحل (قدس سرّه) را کافر تلقی می کردند.

۳ – نواصب: کسانی که پیامبر و امامان معصوم را سبّ و لعن کرده و دشنام می دهند.

۴ – غُلات: نظیر: علی اللّهی ها که ائمه شیعه را معبود می پندارند و یا «علی» را
خدا، و شیطان را موجودی مطلوب و رحیم می شمارند.

۵ – مدعیان نبوت و امامت.

۶ – منکران برخی از پیامبران اولوالعزم و یا امامان معصوم (علیهم السلام).

۷ – کسانی که قرآن را به دلیل عنادورزی پاره کنند و یا داخل نجاست بیندازند؛ مانند
سرباز زن آمریکایی در گوانتانامو و یا برخی از مرشدهای گمراه کننده که با اهانت به
بعضی سوره های قرآن جن و شیطان را به خدمت می گیرند تا به اصطلاح غیب گویی کنند.

۸ – گروهی که به مهدویت نوعیه عقیده دارند و منکر حضرت مهدی (عج) می باشند و یا خود
را مهدی صاحب زمان (ع) می نامند.

۹ – بدعت گذارانی که بر اصول و فروع دینی افزوده و یا از آن بکاهند.

همه این گروه ها اگر با توجه و قصد جدّی به این اصول معتقد باشند و عمل کنند و یا
چنین اعتقادی را ترویج نمایند، بدون شک محکوم به ارتدادند و اگر مردم و یا مدعی
العموم از آنان شکایت کنند و در دادگاه صحت آن ثابت گردد و یا خود متهمان اقرار
نمایند، به اعدام محکوم می شوند، مگر این که توبه کنند و یا منکر عقایدی شوند که به
آن متهم هستند.

ارتداد در حوزه تحقیق

در حوزه تحقیق به دو پرسش باید جواب گفته شود:

یکم – چگونه انکار ضروریات دینی موجب کفر می شود؟

دوم: اگر کسی در یکی از اصول دین و یا احکام ضروری آن به هر دلیلی شک کند، بدون
این که بخواهد حقی را از کسی ضایع نماید، آیا مرتد محسوب می شود؟

پاسخ پرسش یک: عالمان اسلامی درباره انکار ضروریات دین که موجب ارتداد می شود،
اختلاف دارند. یکی از فقیهان معاصر(۲) می نویسد: «بعضی از عالمان، هم در تعریف
ضروری دین و هم در این که انکار ضروریات دینی موجب ارتداد می شود، اختلاف نظر
دارند… و در میان قدما اجماعی در این موضوع وجود ندارد، تنها از عبارات ابن زهره
و شیخ صدوق بر می آید که انکار ضروری دین باعث کفر و ارتداد می شود و حال آن که
[این ]مسئله مورد اختلاف است.»(۳)

همو در جایی دیگر می نویسد: «در تاریخ صدر اسلام کسی را سراغ نداریم که حد ارتداد
بر او جاری کرده باشند. بعضی از مرتدها که مرتد فطری هم بودند، پس از توبه، از او
گذشته و یا او را استتابه می نمودند»؛(۴) یعنی وی را دعوت به توبه می کردند.

پاسخ پرسش دو: همان طور که گفته شد، ارتداد به معنای به عقب برگشتن است و در
اصطلاح، به کسی اطلاق می شود که بعد از اسلام به کفر بازگشته است. بدون شک کفر در
قطب مخالف ایمان قرار دارد و معنای ایمان هم مجرّد پیدا شدن عقیده در ذهن و یقین به
خدا و قیامت نمی باشد، چرا که حصول عقیده و یقین درباره چیزی در قدرت و اختیار
انسان نیست، گرچه مقدمات آن در دست رس انسان باشد؛ بلکه ایمان و کفر دو امر اختیاری
است و از این رو پاداش دنیوی و مجازات اخروی در پی دارد.

بدیهی است که اگر امری اختیاری نباشد مجازات آن برای خدای حکیم و عادل، قبیح و بلکه
محال است. بنابراین، ایمان به مفهوم التزام عملی و اخلاقی به عقیده ای است که در
قلب حاصل شده و کفر به معنای انکار قلبی و عدم پای بندی عملی به آن و بلکه بر ضد
ایمان عمل کردن است، نه مجرّد یقین و اعتقاد. در نتیجه اگر کسی به اصول دین یقین
پیدا کند و هیچ نوع شبهه ای در حقانیت آن نداشته باشد، اما به دلیل لجاجت و یا به
انگیزه های سیاسی، اقتصادی، حزبی و… آن را به زبان منکر شود و عملاً هم مطابق
یقین قلبی عمل نکند و حتی بر ضد آن تبلیغ نماید تا مگر جمعی را با خود همراه سازد،
چنین کسی محکوم به کفر و ارتداد خواهد بود. در این مرحله، چنین فردی حتی به مادر و
خواهرش نامحرم می شود.

ولی اگر کسی در حال شک و تحقیق به سر برد و یا در اثر ضعف عقیده و معلومات مذهبی،
در برابر شبهه افکنی ها متزلزل گردد و در مورد برخی از اصول و فروع دین به شک و
تردید افتد و اهل عناد و لجاج و تعصب نباشد، بدون شک چنین کسی مرتد محسوب نمی شود؛
چنان که بعضی افراد در زندان های رژیم شاه گرفتار شبهاتی شده بودند؛ مانند این که
اگر همه چیز را خدا خلق کرده، پس خدا را چه قدرتی آفریده است؟ از سوی دیگر همین
افراد دریافته بودند که این اشکال به مسلک های مادی نیز وارد است، زیرا اگر