پاورپوینت کامل با دعای ندبه در پگاه جمعه(۵) ۵۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با دعای ندبه در پگاه جمعه(۵) ۵۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با دعای ندبه در پگاه جمعه(۵) ۵۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل با دعای ندبه در پگاه جمعه(۵) ۵۶ اسلاید در PowerPoint :

۴۴

«کیسانیه، محمد حنفیه و کوه رضوی »

اشاره: در قسمتهای پیشین این مقاله، سند دعای ندبه و ناقلان آن مورد بررسی قرار گرفت و به برخی از پرسشهایی که
پیرامون این دعا مطرح است، پاسخ داده شد.

در این قسمت از این مقاله، به این پرسش می پردازیم که «آیا فرازهایی از دعای ندبه از عقاید «کیسانیه » سرچشمه گرفته و
با اعقتادات امامیه سازگار نیست؟!»برای اینکه مطلب کاملا روشن شود و شبهه یاد شده از ریشه و بن برطرف گردد، باید
پیرامون تاریخچه کیسانیه و اعتقادات آنان، توضیح مختصری به محضر خوانندگان گرامی تقدیم شود:

«کیسانیه » نام فرقه ای است که در نیمه دوم قرن اول هجری در میان شیعیان پیدا شد و در حدود یک قرن ادامه یافت،
سپس به طور کلی منقرض گردید.

این گروه به امامت جناب «محمد حنفیه » معتقد بودند و او را بعد از امیر مؤمنان، امام حسن و امام حسین، علیهم السلام،
چهارمین امام می پنداشتند.

«محمد حنفیه » فرزند برومند امیرمؤمنان، علیه السلام، و مورد توجه خاص آن حضرت بود و شهرتش به «حنفیه » از این
جهت است که مادرش «خوله » از قبیله «بنی حنیفه » بود، امیر مؤمنان، علیه السلام، او را آزاد کرد، سپس به حباله نکاح
خود درآورد. (۱)

امیرمؤمنان به این فرزند ارزشمند خود علاقه ای وافر داشت و درباره او سخنان تحسین آمیزی فرموده، از جمله تعبیر
مشهور آن حضرت است که فرمود:

ان المحامده تابی ان یعصی الله.

محمدها اجازه نمی دهند که به خدا نافرمانی شود.

راوی پرسید: «محمدها کیانند؟». فرمود:

محمد بن جعفر، محمد بن ابی بکر، محمد بن ابی حذیفه و محمد بن امیرالمؤمنین. (۲)

علامه مامقانی معتقد است که این بیان امیرمؤمنان، علیه السلام، بر وثاقت و عدالت محمد حنفیه دلالت می کند، زیرا
هنگامی که او اجازه ندهد، دیگری خدا را معصیت کند، خودش بدون تردید معصیت نمی کند. (۳)

در جنگ جمل جناب محمد حنفیه موقعیت بسیار ممتازی داشت، پرچم پیروزی در دست باکفایت او بود، با شجاعت و
صلابت کم نظیری دشمن را به عقب راند، صفها را در هم شکست و امتحان نیکویی داد.

هنگامی که امیرمؤمنان پرچم پرافتخار سپاه اسلام را به دست محمد حنفیه داد، خطبه جالبی خطاب به او ایراد فرمود و
نکات ارزشمندی از فنون جنگ را برای او یادآور شد. (۴)

خزیمه بن ثابت، در مقام تحسین و تمجید محمد حنفیه به محضر امیرمؤمنان، علیه السلام، عرضه داشت:

اگر امروز پرچم به دست شخص دیگری بود، رسوایی به بار می آورد. (۵)

در همین جنگ بود که از محمد حنفیه پرسیدند:

چگونه است که در شرایط سخت و هولناک، پدرت ترا در کام خطر می اندازد و هرگز برادرانت حسن و حسین را در این
مواقع به میدان نمی فرستد؟

محمد حنفیه با تعبیر بسیار ظریفی بیان داشت:

حسن و حسین، دیدگان پرفروغ پدر هستند و من بازوی پرزور او می باشم. پدرم با دست خود از دیدگانش محافظت
می کند. (۶)

روی این بیان تردیدی نمی ماند در این که جناب محمد حنفیه دقیقا بر مقام برادرانش واقف بود و کسی نبود که به ناحق
دعوی امامت کند.

پس از شهادت امام حسین، علیه السلام، گروهی به امامت او گرویدند و بیش از همه «مختار» بر محوریت او تکیه می کرد و
از مردم به نام او بیعت می گرفت. ولی محمد حنفیه از کار او راضی نبود و هرگز بر این کار صحه نگذاشت.

هنگامی که مختار گزارش کار خودش را به محضر محمد حنفیه نوشت، جناب محمد حنفیه در پاسخ اظهار داشت:

رحم الله من کف یده و لسانه و جلس فی بیته، فان ذنوب بنی امیه اسرع الیهم من سیوف المسلمین.

خدای رحمت کند کسی را که دست و زبانش را حفظ کند و در خانه اش بنشیند، زیرا گناهان بنی امیه پیش از
شمشیرهای مسلمانان آنها را از پای درمی آورد. (۷)

به افرادی که از کوفه می آمدند و اوضاع کوفه را برای او تشریح می کردند، می فرمود:

من خوشحالم که خداوند انتقام ما را از ستمگران بگیرد، ولی من راضی نیستم که فرمانروای همه دنیا باشم ولی خون
یک انسان بی گناه به خاطر من ریخته شود. (۸)

هنگامی که «ابوخالد کابلی » از جناب محمدبن حنفیه پرسید: «آیاء;ء امام مفترض الطاعه شما هستید؟» در پاسخ
بصراحت تمام فرمود:

امام بر من، بر تو و بر همه مسلمانان علی بن الحسین است. (۹)

آنگاه برای اینکه امر امامت بر همگان روشن شود با حضرت علی بن الحسین، علیه السلام، به گفتگو نشست، حجرالاسود
را حکم قرار دادند، حجرالاسود به امامت حضرت سجاد، علیه السلام، شهادت داد، او نیز تسلیم شد. (۱۰)

محمد حنفیه در این رابطه به ابوخالد کابلی فرمود:

امام زین العابدین حجرالاسود را حکم قرار داد، حجر به من گفت: تسلیم برادرزاده ات باش که او سزاوارتر است. (۱۱)

پژوهشگرانی که باحوصله و دقت تاریخچه کیسانیه را مورد بررسی قرار داده اند به این نتیجه رسیده اند که مختار از
طرف محمد حنفیه تشویق به قیام نشده است، نهایت امر این است که محمد او را از این کار به طور صریح منع نکرده
است. (۱۲) ولی با کمال صراحت به او گفت: «من هرگز دستور جنگ و خونریزی نمی دهم.» (۱۳) و هنگامی که مطلع شد که
مختار اظهار کرده که از جانب او اعزام شده است، از او تبری جست. (۱۴) حتی بنابر نقلی زبان به لعن او نیز گشود. (۱۵)

ولی هنگامی که محمد حنفیه از طرف عبدالله بن زبیر در چاه زمزم زندانی بود، به مختار پیغام داد، و مختار ۴۰۰۰ تن به
یاری او فرستاد و او را با همراهانش از بند رهایی داد. (۱۶)

از بررسی ابعاد مختلف زندگی محمد حنفیه به این نتیجه می رسیم که او نه تنها مدعی امامت و رهبری نبود، بلکه از آن
گریزان بود، چنانکه زهری گوید:

محمد از عاقلترین و شجاعترین مردمان بود، از فتنه ها گریزان بود، و از آنچه مردم به آن دل بسته بودند، او پرهیز می کرد.
(۱۷)

هنگامی که یکی از علاقه مندانش او را به عنوان: «یا مهدی » خطاب کرد، از این عنوان خشنود نشد و به او گفت:

آری من هدایت یافته هستم و به سوی خیر و صلاح هدایت می کنم، ولی نام من محمد و کنیه ام ابوالقاسم است، هنگامی
که مرا صدا می کنید، به یکی از این دو عنوان صدا کنید. (۱۸)

در میان کلمات قصار و خطبه های فراوانی که از محمد حنفیه در کتابها ثبت شده، به مطلبی که به سوی خودش دعوت
کرده باشد، برنمی خوریم، بلکه برعکس به خاندان عصمت و طهارت به صورت مطلق و با احتیاط تمام دعوت می کند،
مثلا در ضمن خطبه ای می فرماید:

الا ان لاهل الحق دوله یاتی بها الله اذا شاء…

برای اهل حق دولتی است که خداوند هر وقت بخواهد آن را فراهم می آورد، هر کس از ما و شما آن دولت را درک کند در
بالاترین مرتبه سعادت خواهد بود. (۱۹)

هنگامی که به اصرار از او می خواهند که دعوتش را بیان کند، آنها را از این مطلب بشدت نهی می کند و در پایان
می فرماید:

و لامر آل محمد ابین من طلوع الشمس.

امر آل محمد [صلی الله علیه وآله] از طلوع خورشید روشنتر است. (۲۰)

جالب توجه است که «امر ما» تعبیر نکرده، بلکه «امر آل محمد» تعبیر نموده، و می دانیم که او از ذریه پیامبر اکرم،
صلی الله علیه وآله، نیست، و تعبیر «آل محمد» به معنای اخص آن، شامل او نمی شود.

در عقل و درایت، و هوش و کیاست او همین بس، که پادشاه روم نامه تهدیدآمیزی به «عبدالملک » نوشت، عبدالملک به
حجاج گفت که یک چنین نامه تهدیدآمیزی به محمد حنفیه بنویس و پاسخ او را برای من بیاور.

هنگامی که پاسخ محمد حنفیه به دست عبدالملک رسید، دستور داد عین همان پاسخ را به پادشاه روم بنویسند.

پادشاه روم در پاسخ عبدالملک نوشت:

این مطلب از تو و خاندان تو صادر نشده، این سخن از خاندان نبوت صادر شده است. (۲۱)

این متانت در گفتار، اعتدال در رفتار و سلوک زیبا در کردار، به ضمیمه دانش سرشار، عقل پربار و دیگر محاسن اخلاقی،
موجب شد که دلها از محبت او پر شود و همگان حسن اعتقاد به او داشته باشند و همین موجب شد که مختار خود را به او
منتسب کند، تا بتواند دلها را به سوی خود جلب کند. ولی هنگامی که او از دسیسه مختار آگاه شد، از او تبری جست. (۲۲)

محمد حنفیه اگر چه بعد از شهادت امام حسین، علیه السلام، با مشکلات فراوانی مواجه شد، و از طرف حجاج،
عبدالملک و عبدالله بن زبیر، با تهدید و تطمیع فراوانی به بیعت دعوت شد، ولی با حسن تدبیر خود تا حدی از شر آنها
جان سالم به در برد، تا سرانجام در محرم ۸۱ ق. در سن ۶۵ سالگی در مدینه طیبه دیده از جهان فرو بست و در قبرستان
بقیع به خاک سپرده شد. (۲۳)

در مورد محل درگذشت محمد حنفیه سه قول است:
۱- مدینه
۲- طائف
۳- ایله (بین مکه و مدینه) (۲۴)
و قول چهارمی ابراز شده و آن: درگذشت او در «رضوی » و دفن در بقیع است. (۲۵)

«رضوی » نام کوه بلندی است در نزدیکی مدینه، در یک منزلی «ینبع » و هفت منزلی مدینه، با قله های مرتفع، دره های
فراوان و درختان انبوه در مسیر چشمه سارهای بسیار آن. (۲۶)

پس از ارتحال محمد حنفیه، فرقه کیسانیه به فرقه های مختلفی منشعب شدند، که از آن جمله است:

۱- سراجیه، اصحاب «حسان سراج » که گفتند: محمد حنفیه وفات کرده، در کوه رضوی مدفون است، ولی