پاورپوینت کامل مدعیان مهدویت در نهضت های سیاسی – اجتماعی ۴۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مدعیان مهدویت در نهضت های سیاسی – اجتماعی ۴۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مدعیان مهدویت در نهضت های سیاسی – اجتماعی ۴۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مدعیان مهدویت در نهضت های سیاسی – اجتماعی ۴۱ اسلاید در PowerPoint :

۳۶

به اعتقاد شیعیان و اغلب دانشمندان و علمای اهل سنت و نیز بر اساس واقعیت تاریخی، پس از رحلت پیامبر اسلام، صلی الله علیه و
آله، و بویژه پس از شهادت مولای متقیان امیر مؤمنان، علیه السلام، اسلام از مسیر اصلی و مستقیم خود خارج شد و تعصبات
نژادی و اشرافیت ایرانی و رومی، دربار خلفای مسلمان را فراگرفت و روز به روز جامعه اسلامی از شعائر اسلامی فاصله گرفت و
عدالت اجتماعی رخت بربست و تفاخرات قومی و مذهبی به دنبال آن تبعیض های اجتماعی، سراسر جامعه اسلامی را فراگرفت .

رهایی از ظلم و جور حکام ستمگر بظاهر مسلمان و بازگشت به دوران بی آلایش و معنوی و مساوات اسلامی صدر اسلام، آرمان
همه دردمندان مسلمان از عالم و عامی بود، اما واقعیت آن بود که پیامبر، صلی الله علیه و آله، رحلت کرده بود و جامعه اسلامی به
دلیل سالها و قرنها دوری از زمان رسول اکرم، صلی الله علیه و آله، احیای آن دوران محال می نمود، ولی خاطره دوران کوتاه و
طلایی صدر اسلام، آرمان اجتماعی همه مصلحان و رهبران نهضت های سیاسی – اجتماعی در جهان اسلام بوده است .

در این میان، شیعیان به دلیل اعتقاد به ظهور امام دوازدهم، حضرت مهدی، عجل الله تعالی فرجه، که از نسل پاک پیامبر و منجی
دین و آیین اوست، این آرمان را نه یک رؤیا، بل واقعیت می دانسته و دوران سیاه ظلم و شقاوت ستمگران را ناپایدار و زودگذر
می پنداشته و با امید به ظهور آن امام همام و پیروزی وی بر ظالمان، در انتظار گرفتن انتقام مظلومیت خود و همنوعان خویش،
آرزوی «فرج » می کردند و آلام خود را تسکین می دادند .

انتظار در تاریخ شیعه و اسلام، صور و جلوه های گوناگونی داشته که در این مقال به اجمال اشاره می شود:

۱ – انتظار توام با صبر

پس از حملات ویرانگرانه و وحشیانه کافران مغول به ایران، و حاکمیت یافتن آنان به جان و مال و ناموس مردم، شیعیان نشانه های
ظهور را نزدیک می دیدند . یاقوت حموی، مورخ معروف قرن هفتم می نویسد که در سالهای نخست حمله مغول، در شهر کاشان –
از کانون های عمده تشیع در ایران – مردم شهر، هر روز هنگام سپیده دم، از دروازه خارج می شدند و اسب زین کرده ای را با خود
می بردند تا حضرت مهدی، علیه السلام، در صورت ظهور بر آن اسب سوار شود . (۱)

در زمان فرمانروایی سربداران نیز نظیر همین عمل در شهر سبزوار – که یکی از مراکز تشیع شمرده می شد – معمول بوده است و
به طوری که میرخواند در روضه الصفا می نویسد:

هر بامداد و شب، به انتظار صاحب الزمان، علیه السلام، اسب کشیدندی .

حسام الدین محمدبن حسام کوهستانی که روستایی شاعرپیشه بود و دیرتر از عصر یاد شده می زیست و در حدود ۸۷۵ ق .
درگذشت، منظومه ای به نام خورشیدنامه، در مدح امیر مؤمنان و امام عصر، علیهماالسلام، تالیف کرده است . (۲)

۲ – ادعای مهدویت

برخی از آگاهان با اطلاع از نارضایی عمومی جامعه و اعتقاد عموم شیعیان به ظهور امام زمان، علیه السلام، ادعای مهدویت نمودند
تا با بسیج عمومی و غلیان احساسات پیروان خود، بساط ظلم و ستم را برچینند . برخی نیز اعتقادات و احساسات پاک مردم را
ابزاری برای کسب قدرت خود نمودند .

در سال ۶۶۵ ق . قیام بزرگ مردم فارس، تحت رهبری شیخ شرف الدین – که خود را مهدی خوانده بود – به وقوع پیوست که
بشدت سرکوب شد . (۳) در سال ۸۴۵ ق . نیز قیام مشابهی در خوزستان ایجاد شد که در راس آن سید محمد مشعشع که از
شیعیان افراطی (غالی) بود، قرار داشت . وی خود را «مقدمه » ظهور امام غایب می خواند و پیشگویی می کرد که وی بزودی ظهور
خواهد کرد و عدل و داد بر روی زمین برقرار خواهد شد . به گفته یکی از مورخان، حدود ۰۰۰/۱۰ نفر در زیر لوای او گرد آمدند و در
محلی بین حویزه و شوشتر، علم عصیان برافراشتند و امیران و فئودالهای محلی را از میان بردند . قیام آنان موجب نگرانی امرای
فارس گردید . از اینرو لشکر فارس به قصد سرکوب وی آمد اما چون پیروان مشعشع، «فدایی » او بودند و مرگ را بر زندگی ترجیح
می دادند، مردانه پایداری کردند و لشکر فارس شکست خورد . (۴)

گذشته از شیعیان امامیه (اثنی عشریه) و سرزمین ایران، نهضت های سیاسی – اجتماعی متعددی توسط شیعیان غیر امامیه و نیز
اهل سنت، بر ضد دولتهای وقت به وقوع پیوست که رهبران آنها، داعیه مهدویت داشته اند که غالبا از پایگاه اجتماعی نیرومند و
حمایتهای وسیع مردمی برخوردار شدند که باختصار به آنها اشاره می شود:

۱ – عبدالله بن میمون (م . ۲۵۱ ق). ، از اعراب خوزستان بود . وی به مقام «داعی » اسماعیلی نایل شد و از طرف امام مستور (امام
زمان)، در خوزستان دعوت و تبلیغ می کرد . او ناگزیر پنهان شد و نخست در بصره پناهگاهی جست و سپس به سلامیه (در سوریه)
گریخت و در آنجا به تبلیغ پرداخت و مبلغانی به اطراف گسیل کرد . آنان به مردم می گفتند که بزودی امام مستور (صاحب الزمان)،
مهدی موعود، ظهور خواهد کرد .

۲ – در فاصله قرنهای سوم و چهارم هجری در سوریه (شامات)، داعیان اسماعیلی شایعاتی منتشر کردند که مهدی، علیه السلام،
ظهور کرده و همان عبیدالله، امام اسماعیلی است که نامش تا آن اواخر مستور بوده است . مسلم است که عبیدالله خواست از
قرمطیان در عراق و سوریه استفاده کرده، قدرت را در دست گیرد . وی در سال ۲۸۷ ق . در راس قیام سوریه قرار گرفت و پس از
سرکوب قیامش همرزمان و همفکران خود را به دست سرنوشت سپرد و در میان لعنت و نفرین ایشان به مصر گریخت (۲۸۹ ق). و از
آنجا راهی مغرب (مراکش) شد .

مدتها بود که در مغرب، وقایع سیاسی بسیار مهمی جریان داشت . در سال ۲۸۲ ق . از مرکز اسماعیلی سلامیه، مبلغی جدی و بلیغ
به نام ابوعبدالله شیعی – که اصلا از سرزمین یمن بود – بدانجا گسیل شده بود . وی نخست محتسب بصره بود و پس از آن به
اسماعیلیه پیوسته بود . او در تونس از نارضایی بربرها از سیاست داخلی دودمان محلی اغالبه (۱۸۴ – ۲۹۷ ق). استفاده کرد . بربران
در ۲۹۷ ق . قیام کردند و سلطنت اغالبه را سرنگون ساختند . ابوعبدالله در اوایل زمستان ۲۹۸ ق . در شهر رقاده به سمت امامت و
خلافت، اعلام، و امیرالمؤمنین و «مهدی » نامیده شد .

۳ – در فاصله قرن های سوم و چهارم هجری، رهبران قیامهای قرمطی یعنی حمدان قرمط و عبدان گویا، از طرف رئیس پنهانی
فرقه که «صاحب الظهور» نامیده می شده و محل اق