پاورپوینت کامل رویکرد مهدوی و رسانههای ما ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رویکرد مهدوی و رسانههای ما ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رویکرد مهدوی و رسانههای ما ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل رویکرد مهدوی و رسانههای ما ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

۵۲

تفکر ولایی مهدوی

شاید از کاهلی معلمان و مبلغان یا غفلت رسانه هاست که با وجود وسعت امکانات
رسانه ای در حال حاضر، عموماً، و وسعت فرصت و شرایط تاریخی و اجتماعی ایران اسلامی
طی دو دهه اخیر، خصوصاً، به نحوی شایسته درباره فرهنگ مهدوی و توانایی ژرف و بالقوه
آن سخن به میان نیامده است. البته، از روشنفکری عارض بر حیات فرهنگی و اجتماعی ما
طی همین یک دهه اخیر نیز نمی توان غافل شد.

از آنجا که مهدویت پیوسته و وابسته به تفکر ولایی است؛ ناظر بر نظام معرفتی ویژه ای
است که به نوعی حقیقت دیانت، جانمایه و روح آن را بیان می کند و شاید از این روست
که در خود و با خود نقد سایر نظام های معرفتی را دارد؛ از جمله نظام سکولاریستی
غربی را که با گستاخی سعی در تکیه زدن بر منصب تفکر فلسفی و بینش دینی دارد. همین
جانمایه است که به مهدویت مدد می دهد تا در هیئت «فرهنگ» ناظر بر ساختار کلان
مناسبات فردی و اجتماعی مسلمین در گستره زمین و در طول تاریخ باشد. به عبارت دیگر،
مهدویت از تمام ویژگی ها برای مبدل شدن به مفهومی سترگ، مؤثر و ماندگار برخوردار
است؛ چنانکه می تواند برای انسانف مانده در انفعال به نحوی ادب بودن و زیستن را
تعریف کند.

این نحوه از بودن و زیستن، انسان را در نسبت با تفکر ولایی مهدوی نگه می دارد و او
را در سیر از ظاهر به باطن، سیر از باطل به حق و بالاخره سیر از صورت به حقیقت،
یاری می دهد.

پایان تاریخ غربی

از این نکته نمی توان غفلت کرد که نیل به شرایط تاریخی ویژه ای که اقتضای آن سیر و
سفر در فرهنگ مهدوی باشد، در گرو مقدماتی است که در این مجال امکان بحث درباره آنها
نیست؛ اما همین اندازه می توان گفت که به صدا درآمدن زنگ «پایان تاریخ غربی» که با
خود، ظهور، انکشاف و پرده برداری از بحران رهبری (بن بست ایدئولوژی و تدبیر مناسبات
سیاسی متناسب با تفکر غربی)، بحران هویت، بحران فرهنگی (اخلاق) و بالاخره بحران در
مناسبات مدنی در آخرین سال های قرن بیستم را داشت؛ مقدمات آن شرایط را فراهم آورده
است. به زبان دیگر، بخت و وقت این تاریخ جدید به نام دین، به نام خدا و به نام مقدس
حضرت مولانا صاحب الزمان(ع) گشوده شده است؛ فصلی که منجر به «گسست عهد» با تمامیت
انانیت و خودبنیادی و تجدید عهد با حجت حق می شود، و در سیر تکوینی همه مظاهر خود
را در ساحات مختلف فکری و اقتصادی، فرهنگی و اخلاقی و بالاخره مناسبات مدنی در عرصه
تاریخ نمودار می سازد.

انبوهی مستندات نقلی و عقلی پشتوانه این نحوه استدلال و نگرش به مهدویت است؛
چنان که همه اخبار رسیده درباره ظهور حضرت ولی عصر، ارواحنا له الفداء، تأسیس دولت
کریمه و نحوه ظهور ولایت حضرت در ساحات مختلف حیات انسان در عصر ظهور که منجر به
شکل گیری فرهنگ، تمدن و حکومتی عادله در گستره عالم خاکی می شود، حکایت از وجوه
تفارق این واقعه شریف با کلیه تجربه های بشر در ادوار مختلف؛ از عهد حضرت آدم(ع) تا
عصر قبل از ظهور، دارد.

بی شک تا در آن فصل از حیات ـ که جمله خلق اولین و آخرین، آرزومند حضور در آن بودند
و هستند ـ جمله نظام معرفتی و هستی شناسانه، ساختار فرهنگی، نظام معاملات، مناسبات
و نحوه حکومت و مدیریت بر بشر از پیوستگی، وابستگی و تجانس محکم، ثابت، قابل دفاع،
مطلوب و پیش رونده برخوردار نباشند، امکان دوام و بقا و تأثیرگذاری برای آن متصور
نیست.

با این مقدمه، جای این پرسش باقی است که چرا باوجود این استعداد و توانایی و گستره
موضوعات و مضامین در مهدویت و حجم و گستره بحران ها و معضلاتی که در ساحت های
مختلف، امان از بشر برده و انفعال و خستگی و فسردگی را بر حیات فردی و اجتماعی او
عارض ساخته، از سوی ما رویکردی ضعیف، سست، سطحی و عموماً فردی و تک ساحتی درباره
موضوع مهدویت مشاهده می شود؟ چرا همواره بر یک طبل می کوبیم و از این همه توان،
کارکردی ضعیف و عموماً شخصی مطالبه می کنیم؟

نه می دانیم و نه می شناسیم

همان گونه که «رویکرد» و «عملکرد» در نسبتی نزدیک با هم قابل شناسایی و تأمل اند،
«معرفت» و «رویکرد» نیز از نسبتی مستقیم برخوردارند. به عبارت دیگر، معرفت، رویکرد
و عملکرد بسته به هم اند. عملکرد ضعیف و حضور کم جان و کم رمق در میدان، ناظر بر
رویکرد و توجهی ضعیف و نحیف به موضوعی است که در میانه وارد شده است، چنان که معرفت
اندک و حقیر و سطحی منجر به رویکردی ضعیف و توجهی سطحی به موضوع می شود.

رویکرد عوامانه، شخصی و عموماً دنیوی به مهدویت ـ که به نحوی باعث ظهور تمنایی
ناگفته و نانوشته برای به خدمت گرفتن «ولیّ» و حجت حیّ و حق در برآورده شدن حاجات و
رفع کاستی ها می شود ـ حضوری کم اثر و بی خاصیت در عرصه مجاهدات برای نشر و بسط
فرهنگ مهدوی و احیای نام و سیره و سنت حجت بالغه الهی و ناظر بر معرفتی نحیف،
کم اثر و سطحی در آن باره است. آگاهی در این باره در لایه اطلاعات شناسنامه ای
می ماند و در لابه لای اطلاعاتی درباره تحولات سیاسی و تاریخی ادوار گذشته زمین گیر
می شود و با تلفیقی از شعارهای بی جان موجب افزایش لایه های غفلت از این امر حیاتی
می شود. در همان حال که گمان می کنیم می دانیم و می شناسیم؛ نه می دانیم و نه
می شناسیم.

عنایت، پیش نیاز ورود به جمع محرمان

مهدویت با رویکردی ژرف به همه سطوح حیات فردی و اجتماعی انسان در بستر تاریخ با همه
چیز کار دارد و درباره همه امور آشکار و نهان انس