پاورپوینت کامل امام مهدی در قرآن-۱ ۶۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امام مهدی در قرآن-۱ ۶۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امام مهدی در قرآن-۱ ۶۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل امام مهدی در قرآن-۱ ۶۷ اسلاید در PowerPoint :

۷۰

اشاره:

مقاله حاضر به بررسی آیاتی از قرآن کریم پرداخته است که دو فرقه شیعه و سنی در ذیل
آنها روایاتی تفسیری درباره امام مهدی(ع) نقل کرده اند. این آیات که تعدادشان بالغ
بر هشت آیه می باشد به ترتیب از ابتدا تا انتهای قرآن به صورت ذیل بررسی شده اند:

ابتدا روایات تفسیری فریقین در ذیل هشت آیه که مجموعاً ۴۴ روایت از شیعه و ۶۵ روایت
از اهل سنت می باشد به صورت دسته بندی نقل شده و سپس به بررسی مقارنه ای و تطبیقی
این روایات از نظر محتوا و سند پرداخته شده است.

لازم به ذکر است که به دلیل اختصار از ذکر متن عربی روایات و سند آنها خودداری شده
است.

مقدمه

الف ـ تبیین موضوع

«قرآن کریم» و «سنت نبوی» دو شجره طوبای برآمده از یک ریشه مبارک اند و هر دو متعلق
به یک قانون گذارد. بی تردید قرآن مجید، اعتقاد مسلمانان به ایده ظهور مهدی(ع) را
که از رسول اکرم(ص) متواتر بوده، با مجموعه ای از آیات شریفه تأیید کرده است؛ آیاتی
که بسیاری از مفسران آنها را بر امام مهدی(ع) تطبیق کرده اند که ظهورش در آخرالزمان
نوید داده شده است. هرگاه مطلبی از پیامبر(ص) متواتر گردد، ناگزیر باید پذیرفت که
قرآن حکیم آن را یک سره مسکوت نگذارده است، هر چند عقول ما به سادگی آن را در
نیابد؛ زیرا خداوند متعال در وصف قرآن می فرماید:

و نزّلنا علیک الکتاب تبیانا لکل شیء۱

و این کتاب را که روشنگر هر چیزی است بر تو نازل کردیم.

بنابراین استخراج این عقیده از آیات مبارکه بر عهده کسی است که حقایق قرآنی را با
فهمی در خور آن، درک کند و تردیدی نیست که بنا بر نص حدیث شریف ثقلین که نزد همه
مسلمانان متواتر است،

«اهل البیت(ع)» همتا و کفو قرآنند. از این رو، باید آیاتی را که ایشان بر ظهور
مهدی(ع) حمل کرد ه اند، دلیل قرآنی ایده مهدویت به شمار آوریم.

در این زمینه احادیث فراوانی از حضرات ائمه(ع) نقل شده است که در آنها آیات بسیاری
بر حضرت مهدی(ع) و موضوع های مرتبط با آن حضرت تطبیق شده است. البته در نوشتار حاضر
بخشی از این احادیث را ذکر می کنیم که مورد تأیید نصوص روایی و تفسیری مذاهب اهل
سنت نیز باشد.

مراد از موضوع های مرتبط با مسئله مهدویت مواردی است که در روایات تفسیری فریقین
نقل شده و با احادیث مهدی(ع) پیوند دارد و باید آنها را یک جا بررسی نمود. این
موضوع ها عبارتند از:

الف ـ لشکریان سفیانی و فرو رفتن آنها در سرزمین بیداء؛

ب ـ فرود آمدن حضرت عیسی(ع) از آسمان و نماز گزاردن وی پشت سر حضرت مهدی(ع)؛

ج ـ خروج دجال در آخرالزمان و کشته شدن وی به دست حضرت عیسی(ع)؛

د ـ أشراط الساعه و علائم قیامت.

ارتباط و پیوند این مسایل با بحث مهدویت توسط آیات و روایات در متن مقاله به تفصیل
شرح داده شده است.

نکته حائز اهمیت این است که علمای اهل سنت، روایات تفسیری مهدویت را به طور طبیعی
مانند سایر روایات تفسیری بررسی یا نقد کرده اند و چنین نیست که این روایات را جعلی
یا ضعیف شمرده باشند، بلکه بسیاری از این روایات در منابع روایی معتبر آنها ـ
چنانچه خواهد آمد ـ نقل شده است.

هدف کلی این پژوهش، آشنایی بیشتر با کم و کیف روایاتی است که در مصادر روایی فریقین
به تفسیر یا تأویل آیات شریفه قرآن در زمینه مهدویت پرداخته اند. در ذیل به برخی از
سؤال ها که پاسخ آنها اهداف جزئی پژوهش را در بر می گیرد اشاره می کنیم:

از دیدگاه روایات تفسیری شیعه و اهل سنت چه تعداد از آیات قرآن مربوط به امام
مهدی(ع) و مسایل مرتبط با آن حضرت می باشد؟ این روایات چه وجه اشتراک یا افتراقی با
یکدیگر دارند؟ از نظر سند چه وضعیتی دارند؟ آیا مفاد این روایات با ظاهر و سیاق
آیات سازگار است؟ دلالت این روایات بر موضوع امام مهدی(ع)، دلالت مطابقی است یا
تضمینی، یا التزامی؟

ب ـ آشنایی با اصطلاحات

۱. معنای تفسیر

۱ـ۱. معنای لغوی تفسیر: کلمه تفسیر در لغت به معنی «روشن نمودن و تبیین» است. اهل
ادب برای آن دو ریشه ذکر کرده اند که هر دو به معنای «کشف» است:

الف ـ فسر؛ ب ـ سفر که مقلوب «فسر» است مانند «أسفر الصبح» یعنی صبح روشن شد. یا
«أسفرت المرأه من وجهها» یعنی زن روی باز کرد و صورتش نمایان شد.۲

تفاوت این دو آن است که: «سفر» به معنی کشف ظاهری و مادی و «فسر» به معنی کشف باطنی
و معنوی به کار می رود. چنانکه راغب اصفهانی می گوید: «الفسر: اظهار المعنی
المعقول».۳

۲ـ۱. معنای اصطلاحی تفسیر: در مورد معنای اصطلاحی تفسیر، نظرات گوناگونی از سوی
مفسران علوم قرآنی مطرح گردیده است.۴ اما با بررسی احوال مفسران در قرون مختلف و
بررسی عملکرد ایشان در کتب تفسیر، تعریفی واحد از علم تفسیر حاصل می شود، هر چند که
ایشان به الفاظ و شکل های مختلف از آن تعبیر کرده باشند و آن «بیان مقصود الهی از
الفاظ و آیات قرآن کریم» است که در اینجا نوعی ارتباط و هماهنگی میان معنای اصطلاحی
تفسیر و معنای لغوی و لفظی آن یعنی «کشف و بیان» آشکار می گردد.۵

نقش تفسیر، پرده برداری از مدلول لفظ و بیان معنای آن است در نتیجه بیان معنای
ظاهری لفظ که از ظاهر کلام به ذهن می رسد، تفسیر نامیده نمی شود و به تعبیر شهید
صدر، کشف و بیان در معنای آن است در نتیجه بیان در معنای کلمه تفسیر، به وجود
درجه ای از خفا و پیچیدگی در معنا اشاره دارد به گونه ای که این پنهان بودگی و
پیچیدگی از طریق عمل تفسیر، کشف و برطرف می گردد. البته گاهی اوقات ذکر معنای ظاهر
نیز تفسیر و اظهار امر پنهان محسوب می شود، به دلیل این که گاهی اوقات نوعی خفا و
پیچیدگی در کلام ظاهر نیز وجود دارد که احتیاج به اظهار و روشنگری دارد. بنابراین،
تفسیر، مفهومی نسبی است، چرا که معنای واحد ممکن است نسبت به شخصی احتیاج به بیان و
پرده برداری داشته باشد در حالی که نسبت به شخص دیگر چنین نیازی نباشد.۶

در مجموع به نظر می رسد بهترین معنا برای واژه «تفسیر»، معنای اخیر باشد که مورد
تأیید بسیاری از مفسران و دانشمندان علوم قرآنی قرار گرفته است و منظور ما در این
مقاله نیز همین معنا می باشد.

۲. معنای تأویل

از آنجا که در بسیاری از روایات تفسیری علاوه بر تفسیر آیه، به تأویل آن نیز اشاره
شده است یا این که فقط تأویل آیه را بیان کرده اند و با عنایت به این که واژه تأویل
از واژه هایی است که در بین محققان دارای معانی مختلفی است، در این بخش به بررسی
واژه تأویل پرداخته و مشخص خواهیم کرد که مقصود ما از واژه تأویل در این مقاله کدام
یک از معانی آن است.

۱ـ۲. معنای لغوی تأویل: در تهذیب اللغه آمده است: «أوْل» یعنی رجوع؛ و «آل یؤوله
إیالهً» یعنی او را سیاست و تأدیب کرد.۷

ابن فارس در مقاییس اللغه آورده است: «اول»، دارای دو اصل است: ۱. ابتدای امر، که
واژه اول، به معنای ابتدا از این اصل است؛ ۲. انتهای امر، تأویل کلام به معنای
عاقبت و سرانجام کلام، از این باب است.۸

ابن اثیر در نهایه، بعد از ذکر معنای رجوع برای اول، می نویسد: مراد از تأویل،
برگرداندن ظاهر لفظ از معنای اصلی است، به معنایی که دلیلی بر آن قائم است، که اگر
آن دلیل نباشد، نباید از معنای ظاهری لفظ دست کشید.۹

با توجه به آنچه از کتب لغت نقل شد، مجموعاً چهار معنا برای تأویل ارایه شده است:

۱. مرجع و عاقبت؛ ۲. سیاست کردن؛ ۳. تفسیر و تدبیر؛ ۴. انتقال از معنای ظاهری لفظ
به معنای غیرظاهر.

در میان معانی چهارگانه مذکور، آنچه می تواند در تأویل کلام کاربرد داشته باشد،
معنای اول، سوم و چهارم است و معنای دوم به تأویل کلام ارتباطی ندارد.

۲ـ۲ معنای اصطلاحی تأویل: این واژه هفده مرتبه، در هفت سوره و پانزده آیه از قرآن
کریم به کار رفته است.

این کاربردها را می توان به صورت زیر خلاصه کرد:

ـ تأویل قول (آیات سوره های آل عمران/۷، اعراف/۵۳ و یونس/۳۶ که درباره قرآن است)؛

ـ تأویل فعل (آیات سوره های نساء/۵۹، اسراء/۳۵ و کهف/۷۸ و ۸۲)؛

ـ تأویل رؤیا (آیات سوره یوسف/۶، ۲۱، ۳۶، ۳۷، ۴۴، ۴۵، ۱۰۰، ۱۰۱).

مفسران و دانشمندان علوم قرآنی پیرامون معنای تأویل در این آیات نظریات گوناگونی
داده اند.۱۰ در مجموع اگر بیان مصادیق خارجی آیات را جزء معانی باطنی آیات در نظر
بگیریم می توان گفت واژه تأویل به معنای تبیین معانی باطنی و مصادیق مختلف آیات
قرآن کریم می باشد و این همان معنایی است که در این مقاله از این واژه مد نظر است.

در بسیاری از روایات تفسیری در زمینه مهدویت تأویل های مختلفی از آیات قرآن ارایه
شده که این تأویل ها شامل موارد ذیل است:

الف ـ گاهی آیه شریفه دارای مصادیق فراوانی در خارج بوده و بر همه آنها منطبق
می شود که یکی از این مصادیق مربوط به بحث مهدویت می شود؛ و یا تحقق مفاد آیه شریفه
بر دوران های مختلفی قابل انطباق است که یکی از این دوران ها مربوط به دوره امام
مهدی(ع) می باشد. به عنوان مثال در دسته سوم روایات تفسیری شیعه در ذیل آیه ۱۵۹
سوره نساء، تحقق و وقوع مفاد آیه مذکور در دوران رجعت دانسته شده است.

ب ـ ممکن است آیه شریفه دارای مصادیق مختلفی باشد یا مفاد آیه بر دوران های متفاوتی
منطبق باشد اما مصداق اتمّ و اکمل آن توسط روایات تفسیری بر امام مهدی(ع) و مسائل
مرتبط با آن حضرت انطباق یافته است. به عنوان نمونه دسته دوم روایات تفسیری شیعه در
ذیل آیه ۶۹ سوره نساء این چنین می باشند.

ج ـ گاهی نیز مصداق و تحقق عینی مفاد آیه منحصر به دوران امام زمان(ع) است که
روایات تفسیری به بیان این مطلب پرداخته اند؛ از جمله این موارد دسته اول روایات
تفسیری شیعه در ذیل آیه ۳۳ سوره توبه می باشد که تحقق این آیه را در زمان ظهور مهدی
موعود(ع) برشمرده است. بنابراین اگر در این مقاله مشاهده می شود که بسیاری از
روایات تفسیری به تأویل آیات پرداخته اند منظور از تأویل، یکی از موارد سه گانه
مذکور است.

ج ـ روایات تفسیری

۱. آیه ۶۹ سوره نساء

خداوند متعال می فرماید:

و من یطع الله و الرسول فأولئک مع الذین أنعم الله علیهم من النبییّن و الصدّیقین و
الشهداء و الصالحین و حسن أولئک رفیقا.

و کسانی که از خدا و پیامبر اطاعت کنند، در زمره کسانی خواهند بود که خدا ایشان را
گرامی داشته [یعنی] با پیامبران و راستان و شهیدان و شایستگان؛ و آنان چه نیکو
همدمانند.

روایات تفسیری شیعه

روایاتی که در مصادر شیعی در ذیل آیه مورد بحث وارد شده است به دو دسته تقسیم
می شوند:

دسته یکم، روایات شأن نزول آیه: شیخ طوسی در کتاب