پاورپوینت کامل بایسته های سـلوک منتظران از منظر شیخ مناجاتیان میرزا جواد ملکی تبریزی ۷۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بایسته های سـلوک منتظران از منظر شیخ مناجاتیان میرزا جواد ملکی تبریزی ۷۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بایسته های سـلوک منتظران از منظر شیخ مناجاتیان میرزا جواد ملکی تبریزی ۷۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بایسته های سـلوک منتظران از منظر شیخ مناجاتیان میرزا جواد ملکی تبریزی ۷۲ اسلاید در PowerPoint :

اشاره:

اهل معرفت، اولیای حق را از نظر شکل و شیوه سلوک الی الله به دو دسته تقسیم کرده اند: خراباتیان (جمالی)، مناجاتیان (جلالی). خراباتیان، عارفانی هستند که محو جَذَبات جمال الهی بوده، سیر و سلوک را با شوق و جذبه حضرت حق آغاز کرده، طی مقامات می نمایند. اینان را «عشق» و «جمال الهی» به پیش می برد.

امّا مناجاتیان بیشتر تحت تأثیر مهابت، خوف و جلال حضرت حق قرار گرفته، بر اثر توجّه به عظمت ذات حق تعالی از بارقه های خوف و خشیت اثر پذیرفته، راه حق را با سوز و گداز می گذرانند. مطالعه و دقت در آیین سلوک و همچنین حالات و آثار حضرت آیت الله العظمی ملکی تبریزی(ره) خصوصاً دو اثر سترگ او المراقبات و اسرار الصلوه بیانگر و نشان دهنده مناجاتی بودن این «ولی خدا» است. در این گفتار ضمن معرفی کوتاه و سیری گذرا بر حیات نورانی این «شیخ مناجاتیان» نکته هایی ناب و نورانی و رهنمودهایی روشنگر از آن جناب با مروری بر دو اثر گران ارج وی یعنی المراقبات و اسرار الصلوه با عنوان «بایسته های سلوک منتظران» خدمت خوانندگان فرهیخته موعود تقدیم می شود.

زندگی نامه

عارف کامل و فقیه صاحبدل، مرحوم آیت الله میرزا جواد آقای ملکی تبریزی در خانواده ای پارسا و در عین حال ثروتمند در تبریز به دنیا آمد. بنا به آنچه که درباره ایشان در یادنامه های معاصر آمده:

خانواده ایشان از تاجران آن سامان بودند. پدرش مرحوم «حاج میرزا شفیع» در ابتدا عامل مضاربه «ناصرالدین شاه» بود. امّا در پایان موفق شد که در خدمت یکی از عالمان اهل باطن توبه کرده و از راه گذشته باز گردد و در معیت آن مرد خدا، مراتبی از تهذیب نفس را بپیماید.

مرحوم میرزا جواد آقا، مقدّمات علوم دینی را در زادگاه خود ـ تبریز ـ گذراند. آنگاه جهت تکمیل تحصیلات و پرتوگیری از مشکات انوار ولایت علوی(ع) به نجف اشرف کوچید. وی سالیانی در آستان آن مدینه علم به دانش اندوزی در محضر بزرگان و پالایش دل و جان خود پرداخت تا اینکه در سایه عنایات امیرمؤمنان(ع) و مجاهدات فراوان به مقام منیع اجتهاد در درس و جهاد با نفس و به مقامات معنوی و کمالات ظاهری و باطنی راه یافت. از استادان وی می توان از فقیه فرزانه مرحوم آیت الله حاج آقا رضا همدانی، صاحب مصباح الفقیه، مرحوم آخوند خراسانی، مرحوم محدّث نوری و عارف کامل، مرحوم ملّا حسینقلی همدانی(ره) نام برد.

باری چنانچه اشارت رفت مرحوم «میرزا جواد آقا» به موازات تحصیل علوم ظاهری و رسمی از تربیت و خودسازی غافل نبوده و پیراستگی نفس و آراستگی جان را سرلوحه مرام و منش خود قرار داده و به حکم آن که «جوینده، یابنده است» سرانجام توفیق شرفیابی به محضر مرحوم آیت الله آخوند ملّاحسینقلی همدانی را می یابد و مدّت ۱۴ سال در خدمت این آیتِ نور به سیر و سلوک می پردازد. این توفیق، سرفصل جدیدی را در حیات نورانی او می گشاید. محصول ۱۴ سال حشر و نشر با این مرد خدا، ارمغان «توحید» و «ولایت» برای این سالک وادی ایمان و عرفان می باشد.

درباره استاد و مربّی نفس ایشان (مرحوم ملّا حسینقلی همدانی) در این نوشته جای پرداختن نیست و تنها به ذکر یک سخن از عارف تبریزی درباره استاد خود بسنده می کنیم: «مرا شیخی بود جلیل القدر، عارف عاملِ کامل(ره)، که کسی را نظیر او در این مراتب ـ توحید ـ ندیدم.» [۱] ضمناً مطالعه کتاب شمع جمع را در شناخت این مرد خدا به دوستان توصیه می کنیم.

آیین سلوک

درباره مرحوم میرزا جواد آقا نقل شده که، ایشان در معرفت حضرت حق و عبادت پروردگار، آیتی عجیب بود، تا حدّی که سوز و گداز و نیایش های شبانه او زبانزد خوّاص مناجاتیان است. در این راستا عدّه ای او را از بُکائون عصر (= بسیار گریه کنندگان زمانه خویش) به شمار آورده اند. در آیینه دانشوران درباره وی گفته شده که: سه ماه رجب، شعبان و رمضان را پیوسته روزه می گرفت و چنین شنیدم که در قنوت نمازهای مستحبّی مکرّر این بیت [حافظ] را می خواند.

ز آن پیشتر که عالم فانی شود خراب

ما را ز جام باده گـلگلون خراب کـن [۲]

شاگردان او اظهار داشته اند سخنان ایشان چون از دلی سوخته برمی آمد مانند اخگر پاره ای در هیزم هستی مستمعان تأثیر می کرد و آنان را به جوش و خروش درمی آورد و دل های شنوندگان را آنچنان با موعظه های آتشین شعله ور می ساخت که آنان را به دنیایی دیگر داخل و واصل می کرد و تا چندی از سُکرِ سخنانش بی خود و مست می شدند و این نبود جز بارقه هایی از دل سوخته و جان ساخته میرزا.

همچنین این خاطره درباره شب های او شنیدنی است که: «شب ها تا به سحر دل از دست داده و مست در صحن خانه قدم می زد و زبانش به این بیت مترنّم بود:

گـر بـشـکافند سراپای من

جز تو نیابند در اعضـای من [۳]

و گاهی نیز تا به سپیده دم همراه با هستی ذکر «لاحول و لا قوّه إلاّ بالله العلی العظیم» می گفت. عارف تبریزی پس از بازگشت از نجف ۸ سالی را در زادگاه خویش به فعالیت های دینی، ارشادی و تربیتی پرداخت، تا آنکه آشوب و آفت مشروطه فضا را بر وی در آن سامان تنگ ساخت و او با هدایت الهی، قم را برگزید و در اینجا بود که این گوهر گران ارج گمنام از صدف سکوت بدر آمد. با تلألو و تشعشع اش، دل ها و خردها را به خود خیره ساخت و فصلی دیگر در دفتر حیات او رقم خورد و آثار و برکات وجودی او ظهور کرد.

سرانجام این عارف عامل پس از عمری خدمت به شریعت مطّهر و دستگیری از نفوس پاک و مضطرّ و تربیت شاگردانی شایسته در سحرگاه یازدهم ذی الحجّه سال ۱۳۴۳ ق. برابر با ۱۳۰۴، مصادف با عید قربان در سن ۶۵ سالگی دنیای فانی را به سوی حیات جاویدان رها کرد و در قبرستان شیخان قم به خاک سپرده شد. نقل است که عارف بی نظیر معاصر ـ حضرت امام خمینی(ره) ـ که خود از دست پروردگان حوزه عرفان این مردِ خدا بود، بارها بر سر تربت ایشان حاضر می شد و با گوشه عمامه خود غبار از تربت پاک او برمی گرفت.[۴]

• بایسته های سلوک منتظران

در اینجا مروری کوتاه و سیری گذرا بر المراقبات ـ که برنامه سلوک هر شیعه دوستدار معرفت مدار است ـ کرده، نکته هایی نورانی و نسخه هایی عرفانی در ارتباط با توسّل و معرفت به امام زمان(ع) برگزیده، تقدیم می کنیم باشد که مطالعه آنها بیش از پیش بر شناخت و معرفت و ادب ما سبت به آن موعود مهربان بیفزاید.

۱. شب نیمه شعبان

مرحوم میرزا در آداب و اعمال این شب عزیز می آورد: «یکی از اعمال این شب نزدیکی جستن به امام زمان، حجّت عصر، ولی امر، وارث پیامبران، مظهر عدل خدا، رابط آسمانیان و زمینیان، سلطان بزرگ، مولای کریم، امام و مولای ما حضرت مهدی(ع) است که می توان با زیارت، مناجات، عرض شوق و شکایت… به آن حضرت نزدیک شد. انسان باید در این شب بیندیشد که چه سعادت هایی را به جهت غیبت او از دست داده و به بیگانگان بنگرد که چگونه در قلمروی او تصرّف نموده و حقّ حکومت او را غصب کرده و بر دوستدارانش حکمرانی می کنند آنگاه از تمام این مسائل به درد آمده، به خداوند شکایت کند و او را با سوز دل صدا زده، فرجش را بخواهد و بر آستان خدا بگرید و از او بخواهد تا بر وی منّت نهاده، دیدار جمال، فرمانبرداری کامل و رسیدن به خشنودی او را نصیبش نماید و مانند کسی که قبل از تولّد، پدر خود را از دست داده و پیوسته منتظر آمدن اوست؛ در تمام حوادث او را به یاد آورد. در اینجا عارف تبریزی تمثیل کوتاهی را جهت ملموس کردن مطلب می آورد و در پی آن است که بگوید شیعه امروز کودک یتیمی است که پدر و سرپرست خود را در آشوب و فتنه بازار دینا گم کرده است و تنها با یاد و نام پدر است که قدرت می گیرد و قوّت می یابد. او می نویسد: «برادری داشتم که بعد از فوت پدرم به دنیا آمد، بعد از اینکه فهمید پدرش از دنیا رفته است، در این پندار بود که پدرش زنده است. لذا در هر کاری او را به یاد می آورد و اینکه او می آید و چنین و چنان می کند… تو نیز نباید پدرت را بیش از امام خود ـ که پدر روحانی و حقیقی توست ـ دوست بداری. کارها و سخنانت باید نشان دهنده این حالت باشد که امام خود را از دست داده و منتظر ظهور و خواهان وصال او هستی. در زمان غیبت آنچنان وفاداری از خود نشان بده که ادّعای وابستگی ات را به آن حضرت تصدیق کند [ضمناً] هدف تو از آرزوی دیدار او نباید چیزی جز ظهور و دیدار او باشد. زیرا خود دیدار و نزدیک شدن به او، بالاترین هدف ها بوده و بقیه اهداف، مقدمّه ای برای رسیدن به این هدف است.» [۵]

۲. روز عید فطر

اسوه سالکان در مراقبات روز عید فطر می نویسد:

«[یکی از اعمال این روز] دعای ندبه است. مؤمنی که صاحب الزّمان(ع) را امام خود می داند و در عصر غیبت، غصب حاکمیت او از ناحیه دشمنان و همچنین تنگنای شیعیان را در حکومت کافران و بدکاران می بیند؛ باید شادمانی او به غمی سنگین، خنده او به گریه و عید او به عزا تبدیل شده و دعای ندبه بخواند و مانند مادر بچه مرده بگرید و برای فرج او دعا کند.»[۶]

شیخ مناجاتیان همچنین در آداب نماز عید می آورد: «هنگام برپایی نماز عید، مصیبت غیبت او را به یاد بیاور که امامت نماز عید از حقوق مخصوص امام زمان(ع) و اقامه آن از کارهای معروف اوست. آیا این مصیبت نیست که به جای نماز با امام(ع) با دیگران نماز می گزاریم؟ اگر به جای دیگران، امام زمان(ع) خطبه های نماز عید را می خواند چه حالی داشتیم؟ اگر او در میان ما بود، روزگار ما با امروز چقدر فرق داشت! به آنچه که در روایات درباره او آمده تأمّل کن [مسائلی مانند] برکات و انوار زمانِ حضورِ او، گسترش عدالت، عزّت اسلام، احترام قرآن، تکامل عقل ها، تزکیه جان ها… آنگاه با صدای بلند به او خطاب کرده و با زبان شوق به حضرت قدس او عرضه بدار:

ای پسر احمد! آیا به سوی تو راهی هست تا ملاقات شوی… آقای من! آقای من! طولانی شدن فراق شما مرا کشته و امید وصال شما زنده ام می کند و چرا چنین نباشد اگر وعده ظهور شما نبود تاکنون از میان رفته بودیم.آقای من! زمان سپری شد و به آخر رسید و ما هنوز منتظر امر شما بوده و با یاد شما زندگی کرده و نشانه های ظهورتان را جست وجو می کنیم.آقای من! آنگاه که درباره وصال و لذّت دیدارتان می اندیشم و همچنین درباره کسانی که آنان را در پناه خود گرفته، به ایشان احسان کرده و به دیدار جمالت مشرفّشان کرده ای و با نوشاندن جام های توحید بر آنان منّت نهاده ای می اندیشم؛ نزدیک است قلبم از حسرت شکافته شده و از غیرت دوپاره شود… بر من سخت است که ببینم دیگران در برابر تو، در قلمروت ـ به ناحق ـ تصرّف و بر شیعیانت حکومت می کنند. شیعیان و دوستدارانت به تو پناه آورده و از تو کمک می خواهند امّا پاسخی نمی شنوند. پناه بر خدا از این مصیبت های دردناک و سختی های فراوان. «انّا لله و انّا الیه راجعون» از مصیبت فقدان و نبود تو و درازای غیبتت؛ در حالی که گرگ ها از هر سو برشیعیانت مانند رمه ای بی صاحب حمله ور شده و آنها را می درند.سررو من! اینها اندکی از مصیبت های ما بود. امّا ناراحتی های شما به خاطر این مصیبت ها از ما سخت تر بوده و دل شما را بیشتر به درد می آورد. زیرا از عطوفت و رأفت شما نسبت به شیعیان و هم چنین از غیرت و قلب مهربان شما به خوبی آگاهیم. مگر جدّ شما امیرمؤمنان(ع) نبود که از ر