پاورپوینت کامل این یک بازی نیست و تمام نشده است ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل این یک بازی نیست و تمام نشده است ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل این یک بازی نیست و تمام نشده است ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل این یک بازی نیست و تمام نشده است ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

۱۸

از ابتدای عملیات نظامی در عراق (۲۰ مارس ۲۰۰۳)، شرکت سونی با عجله تمام مارک («Shock and Awe» شوک و بهت) را بر روی محصولات خود نصب کرد که هدف احتمالی آن طراحی یک بازی رایانه ای به همین نام است. پس از این خبر، موجی از انتقادها سونی را واداشت تا ایده مارک زنی را کنار بگذارد، امّا هیچ چیز مانع از آن نخواهد بود که این سازنده، به عنوان سلطان بازار بازی های رایانه ای، بازی ای را با موضوع جنگ عراق طراحی کند.

بازی های رایانه ای از این پس، بخشی از چشم انداز فرهنگی به شمار می روند. برای آنکه به صحت این گفته متقاعد شویم، کافی است به گفتمان رسانه ها و طبقه سیاسی گوش فرا دهیم. به هنگام گشایش کلبه رایانه ای در شهر پوانیه فرانسه در روز ۱۹ آوریل ۲۰۰۳، «ژان پیر رافان» به حمایت از صنعت بازی های رایانه ای شتافت و از تأسیس یک مدرسه ملی برای رسانه های ارتباط زنده، در آینده نزدیک خبر داد و حتی سخنی از «جمهوری رایانه ای» به میان آورد. در اوایل دهه ۹۰، طیّ جنگ خلیج فارس، بسیاری از روزنامه نگاران، این مناقشه را مشابه یک بازی رایانه ای توصیف کردند: نه یک قطره خون، نه یک عراقی و نه حتی یک آمریکایی دیده نشد که در وسط صحنه (جنگ) یا در وضعیتی باشد که با تصویر یک جنگ پاک و براق ـ آن گونه که تصاویر بازسازی شده و بر روی شبکه های تلویزیونی به توصیف پیشروی نیروهای متحد می پرداختند ـ مباینت داشته باشد. این پنداشت درباره جنگ دوازده سال بعد، این بار در شکلی مختصر، تکرار شد. جرج دبلیو بوش در روز ۶ فوریه ۲۰۰۳ به وضوح این واقعیت را با جمله معروف خود «The Game is over» (بازی تمام شد) بیان کرد و ژاک شیراک آن را با ظرافت خاصی واگویی کرد: «It’s not a game, it is not over» (پاورپوینت کامل این یک بازی نیست و تمام نشده است ۳۵ اسلاید در PowerPoint). یک ژنرال ارتش آمریکا، با لحنی صادقانه تر، به تاکتیکی نظامی اشاره کرد که از بازی رایانه ای «PacMan» اقتباس شده بود…۱

این جملات می تواند برای طرفداران بازی های رایانه ای لذت بخش باشد، زیرا این سخنان را مدرکی می یابند دال بر اینکه بازی مورد علاقه آنها دیگر پدیده ای ناشی از روزمرگی شمرده نمی شود، امّا این امر، اشتباه وخیمی است.

هدف از این آدرس دادن ها، از زبان نظامیان یا نزدیکان آنها، چیزی جز کاستن از زشتی های جنگ نیست. در جهان مجازی، هیچ کس زخمی نمی شود و کشته ها نه خانواده ای دارند و نه دوستی. تقریب میان تقدیر مجازی و واقعیت، هدفی جز «واقعیت زدایی» از اعمال محکوم و نامشروع ندارد. زمانی که به محصولات بصری ـ تفریحی کنونی می نگریم، به وضوح معلوم می شود که ابزاری برای تبلیغات هستند، ابزاری سیاسی همانند هر رسانه دیگر. بازی رایانه ای فقط یک تفریح بی خطر نیست، بلکه سخن از رسانه ای برای بیان در میان است. لذا منطقی است که استفاده از آن در جهتی به دور اهداف ظاهری و اولیه باشد، درست همان گونه که در برخی کشورها از تلویزیون، رادیو، سینما و مطبوعات نوشتاری چنین استفاده ای شده و می شود. این نوع استفاده از بازی های رایانه ای در جهت اهداف سیاسی، از آن جهت بیشتر مزورانه است که رمزها و مآخذ آن بر عموم مردم ناشناخته باقی مانده است. همه می دانند که یک بازی رایانه ای چیست، امّا در انتها تعداد اندکی از والدین قادرند فرزندان خود را در کشف این رسانه همراهی کنند و به همین دلیل، تحت تأثیر قرار دادن آنها باز هم آسان تر است.

با گسترش شتاب آمیز بازی جنگ، حلول واقعیت به دنیای مجازی خیلی سریع از طریق نماد هویت ملی، یعنی پرچم، تحقق یافت. در اینجا با بازی هایی که موضوع تاریخی دارند، مانند برخی بازی ـ جنگ های تاریخ استعمار بازی «فتح استعماری» که در سال ۱۹۸۷ عرضه شد، یک بازی جنگی است که اساس آن به بازی «Risk» شباهت دارد و ترسیم نیروهای نظامی در آن تقریباً مشابه آن چیزی است که از نظر تاریخ اتفاق افتاده است. سخن از بازی هایی در میان است که از نظر سیاسی «هدایت شده» هستند و «طوفان صحرا» نماد آنهاست.

بازی کننده در برخی واقعیت های جنگی غوطه ور می شود. او اردوگاه خود را انتخاب نمی کند: او تجسم یک سرباز آمریکایی یا انگلیسی است که مأموریتش آزادسازی عراق از یوغ دیکتاتوری است. تصویری شدن بازی، ما را در بطن عملیات فرو می برد، در حالی که یک موضوع کاملاً روشن است: دشمن یعنی سرباز عراقی.

این بازی به هنگام عرضه شدن (۱۳ سپتامبر ۲۰۰۲ در اروپا)، نه تأملی در پی داشت و نه مخالفتی. فروش آن، آزادانه انجام می شود و فقط به افراد زیر شانزده سال توصیه نمی شود. این بازی، بی آنکه تزلزلی در اندیشه های پذیرفته شده ایجاد کند، بازی کننده را در موضع دفاع از نظم جهانی قرار می دهد.

عرضه بازی «بازگشت به قلعه ولفن اشتاین»، با پیچیدگی و ظرافت بیشتری انجام گرفت. بازی کننده، تجسم یک سرباز آمریکایی در جنگ جهانی دوم است. او به درون کاخ های نازی ها نفوذ می کند و با سربازان اس.اس. رودررو می شود، در پیچ راهروها می توان برخی صلیب های شکسته را مشاهده کرد.

خیلی ها فکر می کردند که این بازی مبلّغ ایدئولوژی ناسیونال ـ سوسیالیستی (نازی) است. اوّلین مشاجره قلمی در سال ۱۹۹۲، به هنگام عرضه Wolfenstein-3D آغاز شد، در حالی که به این بازی برچسب یهودی ستیزی و نازی دوستی زده بودند. به هنگام ارائه بازی «بازگشت به قلعه ولفن اشتاین» در نوامبر ۲۰۰۱ نیز همین استدلال پیش کشیده شد. این مباحث بی پایه بود: چه در بازی «طوفان صحرا» و چه در «بازگشت به قلعه»، یک د