پاورپوینت کامل امکان تشرف؛کیفیت، اشکال و شرایط آن ;گفت وگو با حجت الاسلام و المسلمین محمدباقر تحریری ۷۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امکان تشرف؛کیفیت، اشکال و شرایط آن ;گفت وگو با حجت الاسلام و المسلمین محمدباقر تحریری ۷۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امکان تشرف؛کیفیت، اشکال و شرایط آن ;گفت وگو با حجت الاسلام و المسلمین محمدباقر تحریری ۷۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امکان تشرف؛کیفیت، اشکال و شرایط آن ;گفت وگو با حجت الاسلام و المسلمین محمدباقر تحریری ۷۱ اسلاید در PowerPoint :

۳۴

مجموع افراد، توان دیدن آن حضرت را ندارند. چون خاصیت عصر غیبت این است که حضرت در دسترس عموم مردم نیستند. امّا اینکه آیا امکان ندارد که در دسترس افراد خاصی باشند، بدون اینکه ادعای نیابت بکنند، این معنا در روایات نفی نشده است، بلکه گاهی از بیانات علما استفاده می شود که عده ای آن حضرت(ع) را زیارت کرده اند.

اشاره:

حجت الاسلام والمسلمین حاج شیخ محمدباقر تحریری استاد محترم حوزه علمیه قم و از شاگردان علمی و اخلاقی علامه طباطبایی هستند که در حال حاضر در قم و تهران در حوزه فلسفه، تفسیر و اخلاق و عرفان مشغول به تدریس و تربیت نفوس مستعد می باشند. از جمله برجسته ترین آثار ایشان می توان به کتاب جلوه های لاهوتی: شرح توحیدی زیارت جامعه کبیره (در سه جلد) اشاره کرد.

تخصص ایشان در مباحث مذکور، زمینه ای بود تا در موضوع تشرف و ملاقات با امام زمان(ع) به حضورشان برسیم و به گفت وگویی صمیمانه بنشینیم؛ که حاصل آن را تقدیم موعودیان گرامی می کنیم. باشد که مقبول طبعشان قرار گیرد.

با توجه به اینکه این روزها، بازار ادّعای ملاقات با امام زمان(ع) و تشرف محضر آن حضرت بسیار گرم است، لطفاً در ابتدای گفت وگو بفرمایید آیا اساساً در زمان غیبت کبرا امکان ملاقات و تشرّف وجود دارد یا خیر؟ به ویژه با توجه به توقیع مبارک آن حضرت(ع) خطاب به علی بن محمد سمری(ره) که فرمودند: «هر کس قبل از خروج سفیانی و صیحه [آسمانی] ادعای مشاهده کند، دروغگوی افترا زننده است»؟

بحث امکان تشرّف محضر امام زمان(ع)، مربوط به این زمان نیست. این بحث از زمان های گذشته مطرح بوده و هست. اوّلاً، ما این را باید بدانیم که مقام امام(ع) محدود برای کسی نیست؛ یعنی امامت امام، عامّ است برای همگان و از طرفی استفاده از امام هم، محدود به زمان، مکان یا شخصی نیست. اینها مسائل مسلم اعتقادی ماست. و مسائل دیگری که نوع ارتباط بین امام و مأموم را، یک رابطه تنگاتنگ بیان می کند. امّا بحث ما این است که آیا این ارتباط حضوری در عصر غیبت، مخصوصاً در غیبت کبرا و برای همگان امکان دارد یا خیر. قطعاً در زمان غیبت صغرا برای عده خاصی امکان تشرف بوده است؛ حداقل همان نوّاب خاص که دلایلی هست که از طریق ایشان، گاهی دیگران هم مشرّف می شدند. امّا در زمان غیبت کبرا با نظر به آن توقیع مبارک امام(ع) [باید صحبت کنیم] و باید ببینیم که آن توقیع در چه زمانی صادر شده و منطق آن چیست؟

توقیع در زمان آخرین نایب خاصّ حضرت، علی بن محمد سمری(ره)، صادر شده است. نواب خاص ارتباط مستقیم با خود حضرت(ع) داشتند و معارف را بلاواسطه می گرفتند. بنابراین مقتضای این نیابت آن است که اگر رؤیتی در چنین زمانی واقع شود، آن رؤیت با نیابت همراه است. لذا علما، رؤیت یا مشاهده امام را که در متن توقیع آمده است بر این معنا ـ یعنی نیابت داشتن از جانب امام(ع) ـ حمل کرده اند. به عنوان مثال، مرحوم علامه مجلسی در بحارالانوار، جلد ۵۲، بعد از نقل روایت (توقیع)، آن را بیان کرده اند. در همان زمان هم کسانی ـ غیر از نواب خاص ـ بوده اند که یا خودشان ادّعای نیابت می کرده اند، یا از کلامشان چنین برداشت می شده است که آن ارتباط خاص را با حضرت دارند و به طور خاص اجازه القای معارف، رفع حوائج، گرفتن وجوهات شرعی و رساندن به امام(ع) را دارا هستند. چون نائب ـ در حقیقت ـ جانشین امام(ع) است و کارهایی را که امام(ع) می کنند، به گونه ای انجام می دهد. یکی از مناصب نیابت، اخذ وجوهات شرعی مانند خمس و… و رساندن آن به مصارف (محل هایی که باید در آن به مصرف برسد) بوده است. همان طور که در زمان حضور امامان(ع) نیز، آن حضرات نوابی داشتند که خودشان اجازاتی داشتند و در نهایت هم به امام(ع) می رساندند. این توقیع مبارک، بیانگر آن است که این نیابت دیگر قطع شده است. البته معنایش این نیست که هیچ گونه نیابتی برای هیچ کس نیست. چون روایات دیگری هست که آن حضرت(ع) کسانی را به عنوان نایب عام خودشان ـ یعنی علمای عارف به معارف دینی و شخصیت هایی که مهذب هستند ـ معرفی کردند.

به هر حال، این فرمایش در زمانی صادر شده است که کسانی، یک چنین ادعاهایی می کردند و دیدن امام(ع) مساوی با ادعای نیابت خاص از آن حضرت(ع) بوده است.

از دیگر روایات موجود در این خصوص، چه نتیجه ای به دست می آید؟

روایات دیگری هم داریم که مرحوم مجلسی(ره) آنها را در باب ۲۳ از ابواب مربوط به امام زمان(ع) گرد آورده و دلالت می کند که امام زمان(ع) در موسم حج، در مکّه حاضر می شوند، مردم را می بینند امّا مردم ایشان را نمی بینند. خب این روایات هم هست. امّا مضمون این روایات از جهت دلالت، دلالت نمی کند که دیده شدن امام(ع) توسط افرادی امکان نداشته باشد. چنین تعبیراتی ناظر به مجموع جامعه است. یعنی مجموع افراد، توان دیدن آن حضرت را ندارند. چون خاصیت عصر غیبت این است که حضرت در دسترس عموم مردم نیستند. امّا اینکه آیا امکان ندارد که در دسترس افراد خاصی باشند، بدون اینکه ادعای نیابت بکنند، این معنا در روایات نفی نشده است، بلکه گاهی از بیانات علما استفاده می شود که عده ای آن حضرت(ع) را زیارت کرده اند. خود مرحوم مجلسی بابی را ـ باب ۲۴ ـ به این موضوع اختصاص داده، به علاوه در جلد ۵۳ بحارالانوار به نقل از جنهالمأوی، اثر مرحوم میرزا حسین نوری ـ صاحب مستدرک الوسائل ـ که تماماً درباره کسانی است که به لقای امام زمان(ع) رسیده اند، در آنجا حکایات متعددی (حدود ۵۹ مورد) از زبان افراد مورد وثوق و معتمد نقل می شود که عموماً نیز از عالمان بوده اند.

معنای دقیق «مشاهده» در توقیع مبارک، چیست؟

عمدتاً سیاق «مشاهده» و «رؤیت»، یک سیاق است که همان ارتباط آگاهانه در حین برخورد با امام(ع) است؛ اینکه ملاقات کننده توجه داشته باشد که آن حضرت(ع) را می بیند. هر چند در برخی روایات همچنین آمده است که مردم، آن حضرت را می بینند امّا نمی شناسند و این معنا نیز نفی نشده است امّا آنچه نفی شده، رؤیت همراه با شناخت و معرفت و نیابت است. مرحوم مجلسی(ره) هم در ذیل روایت توقیع، مشاهده نفی شده را به همین معنا؛ یعنی معنای نیابت از امام(ع) دانسته است و ایشان علاوه بر روایات کتاب جنهالمأوی، در باب ۱۸ ابواب مربوط به امام زمان(ع)، بابی را تحت عنوان: «باب من رءآه ـ صلوات الله علیه ـ ؛

باب کسانی که آن حضرت(ع) را دیده اند» آورده اند که خود بالغ بر ۷۰، ۸۰ صفحه می شود و روایات زیادی را می آورند که تعداد بیشتر آن از کمال الدین مرحوم صدوق(ره) است. این روایت بیانگر آن است که این افراد به محضر مبارک امام(ع) تشرف پیدا کرده اند و آن حضرت را شناخته اند و مسائلی را از ایشان سؤال کرده اند.

بنابراین رؤیت و مشاهده ای که همراه با ادعای نیابت باشد، قطعاً مورد نکوهش و نفی است و هر کس چنین ادعایی را بکند، باید تکذیب بشود و دیگران او را به عنوان کذّاب بشناسند. متأسفانه گاهی چنین ادّعاهایی از افراد سودجو شنیده می شود که خیلی با جرئت، حتی ادعای نیابت هم می کنند. لذا ما باید بدانیم که این مسئله در هر زمانی و از زبان هر کسی که صراحت در ادعا و پیام رساندن از جانب حضرت داشته باشد ـ پیامی که در دیگر معارف دین نیست ـ مورد تکذیب است.

در حکایت ها و داستان هایی که در زمینه ملاقات با امام زمان(ع) نقل شده است؛ با ملاقات کنندگانی در سطوح مختلف معرفتی و ایمانی روبه رو هستیم. آیا تشرف همه آنها در یک پایه و درجه است یا اینکه می توان مراتب و درجات مختلفی را برای تشرف و ملاقات با امام زمان(ع) نقل کرد؟

یک نکته را ما باید مورد توجه قرار دهیم و آن اینکه در زمان حضور امامان(ع)، افراد مختلفی به محضر آن حضرات مشرف می شدند. همان طور که عرض کردیم، امام مختصّ به کسی نیست و محضرش عام است برای همه؛ البته زمان غیبت با زمان حضور تفاوتی دارد. بر این اساس، یک نوع استثنا در عصر غیبت بروز می کند. آن هم به جهت خصوصیت زمان غیبت است و اینکه مردم، اهمیت حضور امام را درک بکنند و بدانند که دسترسی به امام از چه شرافتی برخوردار است. خداوند متعال برای اینکه حجت را برای مردم تمام بکند، یازده حجتش را در دسترس عامّ مردم قرار داده تا افراد بتوانند با آن حضرات(ع) ارتباط برقرار بکنند؛ که در نهایت، عده ای با دشمنی، عده ای با دوستی ـ در سطوح مختلف ـ ارتباط برقرار کردند. امّا یکی از ویژگی های زمان غیبت، روشن تر شدن جایگاه امام است. اینکه مردم بفهمند که جایگاه امام، یک جایگاه عادی نیست. تا قبل از امام زمان(ع) این معنا تلقی می شد. مردم می گفتند، امام در دسترس ماست، هر وقت نیاز داشته باشیم می رویم. نوعاً این طور بوده است. امّا رابطه با امام باید خیلی عمیق تر از این مسائل باشد. جایگاه امام بسیار بالاست. اگرچه خود امام برای خودش در رابطه با مردم، محدودیت را قائل نیست امّا مردم باید آن جایگاه را برای مردم قائل باشند. لذا در برخی از آیات هست که: «بگو ای پیامبر، اگر شما صبح کنید و ببینید آبتان فرو رفته، کیست که برایتان آب گوارا بیاورد؟».

امام را به «آب گوارا» که یک دفعه از دسترس غایب می شود تشبیه کرد که در روایت، به امام زمان(ع) تأویل شده است.

این آیات و عده ای از آیات دیگر، امام را به عنوان «آب حیات» معرفی می کند. «إعلموا أنّ الله یحیی الأرض بعد موتها؛۲ بدانید که خدا زمین را پس از مرگش زنده می گرداند» [یعنی به وسیله امام(ع)]. برای اینکه مردم بفهمند که واقعاً رابطه حیاتی با امام دارند که اگر آن رابطه حیات معنوی را قطع بکنند، مرده اند.

لذا زمان غیبت این حساسیت را دارد که هم امام هست، هم دسترسی به او به آسانی نیست. از این جهت، آن کسانی که بخواهند تشرف پیدا کنند، قطعاً باید ویژگی هایی را داشته باشند. اوّلاً، از افراد عادی که هر فکری و هر اعتقادی نسبت به خداوند و اهل بیت(ع) دارند، نباشند، بلکه علاوه بر بعد نظری، از جهت عملی نیز باید یک نوع خضوع خاصّی در برابر امام(ع) داشته و این خضوع را ظهور داده باشند.

بعضی ها جایگاه معرفتی شان نسبت به امام(ع) بالاست؛ همچون عالمانی که خودشان اظهار کرده اند که چنین تشرّفی ـ در واقعیت ـ برایشان رخ داده است، مثل مرحوم علامه بحرالعلوم(ره) که فرمودند: «من سینه به سینه شدم». عده ای نیز از مرتبه پایین تری برخوردار هستند.

امّا یک ویژگی دیگر، علاوه بر ویژگی اعتقادی و عملی، همان طور که در کلام رهبر بزرگوار انقلاب در بیانات نیمه شعبان امسال هم آمده، این است که شخص ملاقات کننده داعیه گفتن ندارد تا رؤیتش آشکار شود. مگر کسانی که خیلی شناخته شده هستند که از هوای نفس به دورند و هیچ مزیّت اجتماعی و دنیایی دنبال نمی کنند، آن هم به خاطر بعضی مصالحی ابراز می کنند. این استثنا هست که گاهی شنیده شده که عالمان معاصر ـ آن هم به دنبال اصرار آشنایان و اطرافیان ـ به بعضی ها گفتند که چنین ملاقاتی حاصل شده است.

نکته دیگری که در این ملاقات ها باید مدّ نظر قرار بگیرد، این است که ما معتقدیم از جهت پیام گیری، شیء جدیدی تحقق پیدا نمی کند. البته یک بحثی در بین عالمان هست که بعضی از احکامی را که عالمی در زمانی خاص ـ نزدیک به عصر غیبت صغرا ـ از متقدمان یا متأخران، که از جلالت قدر خاصی برخوردار باشد