پاورپوینت کامل بازگشت به آغوش طبّ طبیعی ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازگشت به آغوش طبّ طبیعی ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازگشت به آغوش طبّ طبیعی ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازگشت به آغوش طبّ طبیعی ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

یک سؤال ممکن است در ذهن انسان مطرح شود و آن اینکه در زمان امام مهدی(ع) ـ که ان شاءالله در آینده نزدیک شاهد ظهور موفور السرور آن حضرت باشیم ـ طب رایج چیست؟ البته پیشاپیش و قبل از مطالبی که خواهیم گفت با اطمینان خاطر اعلام می کنیم در آن دوران، که نقطه تکامل دانش بشر است و تمام روش های حفظ سلامت و پیشگیری از بیماری ها را مردم فرا می گیرند، اگر نیاز به درمان باشد از کامل ترین، پیشرفته ترین، صحیح ترین و منطقی ترین روش استفاده خواهد شد.

در سراسر جهان، در چند دهه اخیر، نشانه هایی از پاورپوینت کامل بازگشت به آغوش طبّ طبیعی ۵۹ اسلاید در PowerPoint، کاربرد داروهای گیاهی، جایگزین کردن برخی روش های درمانی مدرن (یا تروژنی) دیده می شود، این جریانات حتّی سازمان جهانی بهداشت (W.H.O) را بر آن داشت که آرام آرام از سال ۱۹۷۸ م. ابتدا با مطرح کردن بعضی توصیه های کلّی و سپس با انتشار برنامه راهبردی سازمان جهانی بهداشت برای سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ میلادی رسماً پیشنهاد برنامه ریزی جهانی و کشوری را در زمینه احیا و کاربرد طبّ سنّتی مطرح نماید.۱

علاوه بر اینها در سال های اخیر تأسیس رشته طب طبیعی۲ نیز در برخی کشورهای غربی رشد و تکامل یافته و کتاب های ارزشمندی نیز با برسی های دقیق علمی و شناخت ترکیبات و آثار کاربرد مواد طبیعی منتشر شده است. در حقیقت، این گونه حرکات اندیشه بشر را از این توهم که فقط باید به طبّ کلاسیک تکیه کرد و هر چه خارج از آن محدوده را غیرعملی، عقب افتادگی و عوام زدگی شمرد، آزاد کرده است.

بی تردید، دانش پزشکی روز که ریشه در تلاش چند صد ساله دانشمندان علوم مختلف دارد، مبتنی بر واقعیت های علمی و تجربی است و با سرعت نیز در حال پیشرفت و گشودن درهای جدید و کشف مطالب ناشناخته است، جایگاه استثنایی و ممتازی دارد، ولی این به آن معنا نیست که بتواند پاسخگوی همه نیازهای بشری باشد. به علاوه با نگاهی که طبّ جدید به موجودیت و هویّت انسان دارد و بخش بسیار مهمی از واقعیت وجود انسان را نادیده می گیرد، به همه حقایق امکان دست یابی داشته باشد.

آزمون و خطاهای مکرر آن نیز بسیاری را خسته کرده است. نگاهی به چاپ های مختلف کتب مرجع طبی مثلاً طیّ یک دوره سی ساله و افراط و تفریط های آنها و حذف و اضافه ها نشان می دهد که اوّلاً این روند همچنان ادامه دارد و ثانیاً هر چه که در این کتاب ها می آید حرف آخر نیست و چه بسیار که شاهد بازنگری ها، تغییرات و استغفارهای علمی خواهیم بود. البته این به آن معنا نیست که منکر ارزش و جایگاه والای علوم پزشکی جدید باشیم و در مقابل گمان کنیم که در طبّ سنّتی نیز هر چه وجود دارد کمال حقیقت، صحّت و خدشه ناپذیری است و همانند وحی مُنزَل باید تقدیس و پذیرفته شود بلکه اعتقاد داریم که از تعصب بی منطق، یکسونگری و غفلت از مجموعه اندیشه ها و تجارب قرون و اعصار باید پرهیز کرد و آماده بود در هر جا که طبّ سنّتی تجربه آسان، مؤثر، موفق، کم هزینه، پرفایده و و کم ضرری دارد ولو اینکه در کتاب های مرجع پزشکی جدید چیزی راجع به آن وجود نداشته باشد، امکان استفاده از آن را پذیرفت. البته تحقیق و تجربه در این گونه موارد نه تنها واپس گرایی و عقب ماندگی نیست بلکه دانش روز را نیز از این اطلاعات سودمند بهره مند می سازد.

همان طور که اشاره کردیم خوشبختانه دنیا به سوی طبّ سنّتی توجه خاصی کرده است و دیگر مثل پنجاه سال قبل نمی توان با حربه ضدّ علمی بودن به جنگ تجارب ارزشمند چند هزار ساله رفت و با اخم کردن و روی برگرداندن و طرح چند کلمه عاریتی فرنگی، همه میراث علمی و تجربی را به باد استهزا گرفت.آن دوران به پایان رسیده است و هم اکنون بسیاری از دانشگاه های طراز اوّل دنیا به دنبال جست وجو در میراث طبّ سنّتی ملت ها هستند.

پیشنه پزشکی در ایران

بر اساس برخی اطلاعات قابل استناد، سابقه پزشکی ایران به حدود ۸۰۰۰ سال قبل برمی گردد، ولی از حدود ۲۵۰۰ سال پیش و به خصوص از آغاز دوران تمدن اسلامی با درخشش تعدادی از حکمای بی همتا، طبّ ایرانی ـ اسلامی از محتوا و تکامل خاصی بهره مند شده است. بنابراین به دور از تعصب میهنی، می توان با استدلال و ذکر شواهد و با سربلندی بیان کرد که طبّ سنّتی ما گنجینه ای استثنایی و در حدّ خود بی نظیر است که با داشتن مبانی فلسفی محکم و با جهان بینی الهی و ژرف نگری اگرچه بیش از ۱۵۰ سال مورد بی مهری قرار گرفته است به خوبی می تواند در زمان حاضر قد علم کند و برای رفع کاستی ها و مشکلات حل نشده طبّ کلاسیک، راهکار ارائه کند.

البته این به آن معنا نیست که هر کس ادّعای طبّ سنّتی دارد، درست و علمی عمل می کند. چه بسیار کسانی که با کم سوادی یا بی سوادی خود آبروی هزار ساله طبّ سنّتی را به باد می دهند و نادانسته در کارهایی دخالت می کنند که صلاحیت آن را ندارند و گاهی حرف هایی به بیماران می زنند که نتیجه آن محروم شدن بیمار از درمان صحیح یا از دست دادن فرصت های لازم برای درمان به موقع و بزرگ شدن مشکلات کوچک می شود.

به هر حال، اگرچه از حدود ۱۵۰ سال قبل با ورود و رسمیت یافتن طبّ کلاسیک و رفتار نامهربان حکومت های غرب گرا عملاً طبّ سنّتی ما از عرصه آموزش به انزوا و کنج فراموشی رفت، ولی به یاری پروردگار در چند سال اخیر بعد از سال ها تلاش، شاهد ورود رسمی طبّ سنّتی به دانشگاه و میدان علم و تجربه و پژوهش هستیم؛ به این ترتیب که با هم دلی و همکاری چهار دانشگاه بزرگ علوم پزشکی تهران، ایران، شهید بهشتی و شاهد پس از برگزاری آزمون کتبی و شفاهی طی سه دوره تعدادی پزشک برگزیده به عنوان دانشجوی دوره دکترای تخصصی در رشته طبّ سنّتی پذیرفته شدند و هم اکنون گروه اوّل در مرحله تهیه پایان نامه های تحقیقی خود می باشند. این گونه انتخاب این فرصت را داد تا پزشکانی که به لحاظ علمی و قانونی مجاز به طبابت می باشند و از دانش روز نیز بهره مندند، پس از حدود چهار سال تحقیق و تحصیل با اندوخته ای از طبّ سنّتی وارد عرصه خدمات پزشکی، آموزشی و پژوهشی شوند و با رعایت مصلحت بیماران، هر جا که طبّ سنّتی کارآیی بیشتری دارد از آن برای درمان بیماران استفاده کنند و هر جا دانش روز و طبّ کلاسیک حرف بیشتری دارد به آن رجوع نمایند.

در کشورهای هند، پاکستان و بنگلادش که طبّ سنّتی ما (البته به دلایل تاریخی و سیاسی با عنوان طبّ یونانی) مورد استفاده قرار می گیرد، دانشجویان خود را از میان فارغ التحصیلان مقطع دبیرستان برای دوره های چهار ساله یا پنج ساله انتخاب می کنند، ولی امتیاز رویکرد ایرانی به طبّ سنّتی ارتقای علمی و تجربی و نیز بهره گیری از آخرین دستاوردهای دانش پزشکی هم زمان با استفاده از گنجینه عظیم طبّ سنّتی ما است و بنابراین ان شاء الله با ورود فارغ التحصیلان این دوره به عرصه خدمت، شاهد شکل گیری نوعی خدمات پزشکی قانون مند و آگاهانه با استفاده منطقی و بهینه از مجموعه طبّ روز و طبّ سنّتی خواهیم بود.

بایدها و نبایدهای طبّ سنّتی

اینکه تصور کنیم که داروهای گیاهی و سنّتی هیچ عارضه ای ندارند، به همان اندازه اشتباه است که گمان کنیم اجرای دستورات طبّ نوین نیز زیان بخش است. بلکه باید منصفانه حقّ هر دو قسمت را آن طور که هست، بشناسیم.

یکی از مصیبت های بزرگی که طبّ سنّتی را تهدید می کند، عملکرد غیرعلمی کسانی است که از طبّ سنّتی اطلاع کافی ندارند، کتاب های حکما را نخوانده اند یا به طور سطحی با مطالعه خواص بعضی از گیاهان و مواد معدنی و حیوانی بدون آنکه به علم نشانه شناسی بیماری ها و اسباب و علائم و شیوه های درمانی احاطه داشته باشند، دست به کار طبابت می زنند و معمولاً با تجویز برخی گیاهان که شاید عمر مفید آنها به پایان رسیده دستوراتی به بیماران می دهند. گاهی انسان با مشاهده آلودگی های این گیاهان و اطمینان از اینکه شرایط لازم را هنگام چیدن، خشک کردن، انبار کردن و حمل و نقل مراعات نکرده اند، بسیار افسرده و ناراحت می شود. اگر از آنها سؤال شود که چطور به خودتان اجازه می دهید در مورد بیماران و درمان آنها بدون تحصیل در این رشته یا مطالعه منابع علمی معتبر تصمیم بگیرید بعضی جواب های سطحی مثل اینکه این تجارب را ما از پیشینیان خود فرا گرفته ایم و ادّعاهایی که ما چه بیماران لاعلاجی را درمان کرده ایم روبه رو می شویم که البته این حرف ها اصلاً ارزش ندارد.

علاوه بر جنبه های قانونی، در فقه اسلامی مبادرت ورزیدن به درمان بدون آگاهی کافی از دانش طب مشمول «قاعده ضمان» است. قطعاً اگر در دنیا کسی به سراغ چنین طبیبانی نرود و از آنها بازخواست نکند، در شب اوّل قبر مورد مؤاخذه و مجازات خدا قرار خواهند گرفت. البته این قاعده ضمان فقط متوجه کسانی نیست که با طبّ سنّتی می خواهند درمان کنند بلکه همه کسانی را که در زمینه پزشکی کاری انجام می دهند، خواه دارای عناوین خاص باشند یا نباشند، در برمی گیرد و مکلّفند که دانش خود را همواره در سطح قابل قبول عرف علمی زمان نگاه دارند.

خلاصه آنکه، طبّ سنّتی هم بایدها و نبایدهای بسیاری دارد و کسی که می خواهد از آن برای درمان بیماران استفاده کند، باید آگاهی و مهارت کافی داشته باشد و مبادا رویکرد مردم به طبّ سنّتی سبب رواج کارهایی شود که طبّ سنّتی و دانش پزشکی آ