پاورپوینت کامل جزیره خضراء و اقامتگاه امام ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جزیره خضراء و اقامتگاه امام ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جزیره خضراء و اقامتگاه امام ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جزیره خضراء و اقامتگاه امام ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

دوست عزیزی از ما پرسیده اند که آیا جزیره خضراء واقعاً وجود دارد و دیگر اینکه آیا حضرت امام زمان(ع) در آنجا زندگی می کنند، همچنین ایشان از علّت انتخاب آن محل و صدق یا کذب نقل اتّفاقاتی که درباره آن مکان ذکر شده است، سؤال کرده اند.در جواب پرسش این دوست گرامی، باید بگوییم موضوع «جزیره خضراء» به عنوان محلّ اقامت و زندگانی حضرت ولیّ عصر(ع) در عصر غیبت کبری، برگرفته از حکایتی است که عالمان صاحب نظر شیعه، درباره استناد آن، متّفق القول نمی باشند؛ گروهی آن را پذیرفته و در نتیجه، معتقد به وجود چنین جزیره ای هستند و جمعی، آن را از درجه اعتبار ساقط دانسته و به همین دلیل منکر وجود جزیره خضرا می باشند

در اینجا برای روشن تر شدن موضوع، به بررسی این دیدگاه ها و اهمّ مستندات طرفین می پردازیم.

نخست: دیدگاه موافقان

این گروه از عالمان شیعه، نقل می کنند که شخصی به نام زین الدّین علی بن فضل مازندرانی، در سال ۶۹۰ ه‍. ق. از سرزمین «بربر»، طیّ سفری به اقیانوس اطلس، سه روز با کشتی در دل آب، در حرکت بوده، تا به جزایر روافض (شیعیان) رسیده است. در آنجا اطّلاع می یابد که جزیره ای به نام «جزیره خضراء» وجود دارد که اولاد حضرت ولیّ عصر(ع) در آنجا زندگی می کنند. وی مدّت چهل روز در همان محلّ اسکانش می ماند و پس از چهل روز، هفت کشتی حامل موادّ غذایی، از جزیره خضراء، به این جزیره می آید. ناخدای کشتی، او را با نام و نام پدرش، صدا می زند و می گوید، که مشخّصات تو را به من گفته اند و اجازه دادند که تو را به جزیره خضراء ببرم. آنگاه او را به آنجا می برد. پس از شانزده روز دریانوردی، سرانجام به «آب های سفید»ی می رسند و ناخدا توضیح می دهد که این آب ها، مانند «سور بلد» (دیوار شهر) جزیره را احاطه کرده است و کشتی های دشمنان، هرگز نمی توانند از آنها بگذرند و به برکت وجود حضرت ولیّ عصر(ع) در آن غرق می شوند. بنا به نقل، سپس به جزیره خضراء می رسد و جمعیّت انبوهی را با بهترین لباس ها و نیکوترین وضع مشاهده می کند. شهری بسیار آباد، با درختانی سرسبز و انواع میوه ها و بازارهای بسیار و ساختمان هایی مجلّل از سنگ های رخام دیده، می گوید، شخص بزرگواری به نام سیّد شمس الدّین که او را نوه پنجم امام زمان(ع) معرفی می کند، مسئول تعلیم، تربیت و اداره آنجا بود، و نایب خاصّ حضرت(ع) در آن جزیره، نیز بوده، از امام(ع) فرمان می گرفته، ولی حضرت را نمی دیده و تنها، هر صبح جمعه نامه ای به خطّ مبارکشان در نقطه معیّنی گذاشته می شده، و در آن، آنچه تا یک هفته مورد نیاز بوده، مرقوم بوده است. علی بن فاضل، طبق نقل، مدّت هجده روز، در آن جزیره اقامت داشته و از محضر سیّد شمس الدّین، خوشه چیده و پس از آن، به او دستور رسیده که به وطنش بازگردد.

علی بن فاضل، همچنین، آنچه را بنا به قول او، از سخنان سیّد شمس الدّین، شنیده، در کتابی به نام «الفوائد الشّمسیّه» بیان داشته و ماجرای خود را به تنی چند از عالمان معاصر خویش بازگفته است.۱

ناقلان حکایت

این حکایت را فضل بن یحیی طیّبی، نویسنده قرن هفتم هجری قمری، به تاریخ ۱۱ شوّال سال ۶۶۹ ه‍ . ق. از زبان علی بن فاضل در شهر «حلّه» شنیده، و آن را در کتابی با نام «جزیره الخضراء» گرد آورده است. این کتاب، از سوی عالمان زیر مورد توجّه واقع شده است:

ـ شهید اوّل، آن را به خط خود نوشته، و خطّ او در خزانه امیرالمؤمنین(ع) پیدا شده است.

ـ محقّق کرکی، آن را به فارسی برگردانده است.

ـ علّامه محمّدباقر مجلسی، آن را در «بحارالأنوار» نقل کرده است.

ـ شیخ حرّ عاملی، آن را در کتاب «إثبات الهداه» درج نموده است.

ـ وحید بهبهانی، به مضمون آن فتوی داده است.

ـ بحرالعلوم، در کتاب «رجال» خویش، آن را مورد استناد قرار داده است.

ـ قاضی نورالله شوشتری، محافظت بر آن را بر هر مؤمنی لازم داشته است.

ـ میرزا عبدالله اصفهانی (افندی) آن را در کتاب «ریاض العلماء» نقل کرده است.

ـ میرزای نوری، آن را در کتاب «جنه المأوی» و «النّجم الثّاقب» آورده است.

البتّه، حکایتی نیز درباره محلّ اقامت حضرت امام(ع) از سوی شخصی به نام انباری نقل شده است. امّا به دلیل آنکه وی، آن را از شخصی مجهول نقل کرده است؛ به همان حکایت پیشین اکتفا می کنیم.۱

براساس حکایت علی بن فاضل، حضرت امام عصر(عج) و فرزندان ایشان، در آن جزیره، در «اقیانوس اطلس» سکونت دارند و همه ساله، در موسم حج، حج می گزارند و پس از زیارت آباء و اجداد طاهرینشان(ع) در «حجاز»، «عراق» و «طوس»، مجدّداً به جزیره باز می گردند و اقامت غالب آن حضرت(ع) در همان جزیره است.

دوم: دیدگاه مخالفان

همان طور که قبلاً گفتیم، جمعی از عالمان شیعه حکایتی را که دلالت بر وجود جزیره خضراء دارد، و مطابق آنچه بیان شد، محلّ اقامت غالب حضرت امام زمان(ع) می باشد، دارای اشکال می دانند و از آنجا که دلیل دیگری در دست نمی باشد، به وجود چنان جزیره ای قائل نیستند.

اشکالات استناد این حکایت از سوی این دسته از عالمان عبارتند از:

۱. علّامه مجلسی(ره)، که این حکایت از طریق نقل او در کتاب بحارالأنوار به گوینده آن (علی بن فاضل) می رسد، در مقدّمه بیان حکایت می گوید: رساله ای مشهور به جزیره خضراء. ..، سبب اینکه برایش باب مستقلّی باز کردم، این است که آن را در کتاب های روایی ندیدم.

آنگاه حکایت را از بسم الله الرّحمن الرّحیم آغاز می کند، امّا آن را بدون معرفی راوی قبل از خود، و ذکر نام کسی که می گوید: آن را در خزانه امیرمؤمنان(ع) یافته است»، نقل کرده است.

آنگاه حکایت آغاز می شود که شخصی می گوید: در خزانه امیرمؤمنان… متنی به خط شیخ فاضل فضل بن یحیی بن علی طیّبی کوفی دیدم که در آن چنین آمده بود… امّا اسمی از کسی که آن را باز می گوید، وجود ندارد.

به علاوه، سیّد هاشم بحرانی نیز که معاصر علّامه مجلسی است، گفته: یکی از مشایخ می گوید: به خطّ شیخ یافتم…

با توجّه به این، اسم و نسب و وضعیّت فردی که حکایت را تعریف می کند، معلوم نیست. قطعاً آن فرد علّامه مجلسی نبوده است؛ زیرا ایشان تصریح می کند که تنها به نقل از رساله متداول بسنده کرده است و به دنبال صاحب رساله نگشته است تا وضعیّت او را مشخّص کند.

به علاوه، عبارت علّامه بحرانی نیز نمی رساند که از خود آن شخص شنیده است. لذا می گویند، چگونه امکان دارد که بحرانی آن را ببیند، امّا مجلسی که معاصر اوست، آن را نبیند؟

۲. تشخیص این فرد نامعلوم، که می گوید: این خط، عین خطّ طیّبی است، محل تردید و غیرقابل اعتماد است. زیرا طیّبی، صد سال پیش از او فوت کرده بوده است.

۳. نسب علی بن فاضل که در روایت، مازندرانی خوانده شده، با گفته خود او درون نقل قول، تطابق ندارد و وی،