پاورپوینت کامل به خدا قسم غــــــــــربال می شوید! ۵۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل به خدا قسم غــــــــــربال می شوید! ۵۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل به خدا قسم غــــــــــربال می شوید! ۵۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل به خدا قسم غــــــــــربال می شوید! ۵۹ اسلاید در PowerPoint :

بی شک، بزرگ ترین مضطرّ تاریخ، امامی است که ناگزیر، در پس پرده غیبت چونان طردشدگان مانده است. همو که در انتظار فرا رسیدن وقت گشایش بخت فروخفته محرومان و آمادگی و همراهی آنان برای برکندن درخت ستم لحظه شماری می کند… با آگاهی از نقش آفرینی شیعیان در سرانجام تاریخ و همراهی آنان با موعود مقدّس، به امید تغییر مسیر تاریخ، همه سعی خود را مصروف تصرّف مناطق استراتژیک در جغرافیای حضور و عمل منجی موعود و انهدام و انعدام شیعیان همراهی کننده با ایشان کرده اند.

درک این نکته سخت نیست. آنچه را که در غفلت و به سادگی از دست داده ایم، به سادگی به دست نخواهیم آورد. ریشه کنی درخت تنومند شده ظلم که در اقصاء نقاط آسمان و زمین ریشه دوانده، بی شک در گرو فراهم آمدن شرایط زیر است:

۱. بازگشت بخت فروخفته محرومان و یتیمان آل محمّد(ص)؛

۲. آمادگی و همراهی محرومانی که به خودآگاهی رسیده باشند؛

۳. حضور و عمل منجّی موعود در وقت معلوم.

از کم خردی ماست که موضوع غیبت امام مبین را به امام(ع) معطوف داشته و سهمی برای خود در این واقعه سخت قائل نمی شویم. آنچه از فساد و تباهی در خشکی و دریا جاری شده، حاصل عمل خود انسان است که حسب سنّت لایتغیر خداوندی به منصه ظهور رسیده است. چنان که فرمود:

«ظَهَرَ الْفَسادُ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما کسَبَتْ أَیدِی النَّاس. ..؛۱

آشکار شدن این همه فساد در خشکی و دریا، حاصل دست و عمل مردم است؛ ورنه از منشأ صدور خیر، جز خیر سر نمی زند.»

مولای متقّیان، علی(ع)، پرده از راز سرگردانی امّت مسلمان برداشته و ظلم رفته بر امامان حق را منشأ این سرگردانی و غیبت و لاجرم تبعات این واقعه بیان می کنند.

«کما تاهت بنوا اسرائیل علی عهد موسی. ..؛۲

حیران و سرگردان شوید، آن سان که بنی اسرائیل در عهد موسی سرگردان شدند. به حق می گویم: سرگردانی شما چندین برابر سرگردانی آنها خواهد بود و آن در اثر ستم هایی است که بر فرزندان من روا خواهید داشت.»

آنکه پدر و پشت و پناه خود را می کشد، ناگزیر سنگ تیپا خورده هر رهگذر و طعمه هر گرگ آدمخواری خواهد شد.

در این وجه از دریافت و درک و تجربه اضطرار تمام است که اجابت کننده ای، پاسخگوی درخواست و تجربه اضطرار تمام مضطرّ خواهد شد.

بی شک، بزرگ ترین مضطرّ تاریخ، امامی است که ناگزیر، در پس پرده غیبت چونان طردشدگان مانده است. همو که در انتظار فرا رسیدن وقت گشایش بخت فروخفته محرومان و آمادگی و همراهی آنان برای برکندن درخت ستم لحظه شماری می کند.

در روایت زیبایی امام رضا(ع) می فرمایند:

«لَا یکونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَیهِ أَعْناقَکمْ حَتَّی تُمَیزُوا؛

آنچه گردن هایتان را در انتظار آن دراز می کنید، واقع نخواهد شد؛ مگر بعد از آنکه آزمایش و امتحان شوید و از بوته امتحان، جز افراد بسیار کم پیروزمندانه بیرون نمی آیند…».

واسپس این آزمون و آمادگی و حسب سنّت ثابت خداوندگار هستی، بخت فروخفته طلوع می کند و دوران خفّت و شکستگی به سر می رسد. در این وقت و بخت که از آن به عنوان وقت معلوم یاد شده، امام مبین از پس پرده غیبت بیرون آمده و نجات بخش مظلومان و سرکوب گر ظالمان خواهد شد.۳

در روایت زیبایی، اَبان بن تغلب از امام صادق(ع) درباره طلوع این ستاره بخت می فرمایند:

«یأْتِی عَلَی النَّاسِ زَمَانٌ یصِیبُهُمْ فِیهِ سَبْطَهٌ، یأْرِزُ الْعِلْمُ فِیهَا کمَا تَأْرِزُ الْحَیهُ فِی حِجْرَهَا. فَبَینَا هُمْ کذَلِک اذ طَلع عَلَیهِمْ نَجْمُهُم؛

برای مردم، روزگاری فرا می رسد که همگان در آن دچار تب و لرز می گردند، علم و دانش در آن ایام در هم پیچیده شود، آن سان که مار در لانه خود، به دور خود می پیچد. در آن هنگام، ستاره آنها طلوع می کند.»

از امام صادق(ع) پرسیده شد: فَمَا السَّبطَهُ؟؛

سَّبطَه چیست؟

فَقَالَ: «الْفَتْرَه النُّعاس وَ الضَّعفِ: کونُوا عَلَی مَا أَنْتُمْ عَلَیهِ حَتَّی یطْلِعَ اللَّهُ لَکمْ نَجْمَکم؛۴

فرمودند: روزهای فترت که همگان در آن دچار ضعف و سستی می گردند. در آن ایام بر عقاید خود استوار باشید تا خداوند ستاره شما را ظاهر گرداند.»

امام از این دوران، به عنوان روزهای فترت یاد می کنند. فترت، در خود دو معنی و مفهوم ضعف و سستی و زمان فی مابین را دارد. گاه این زمان میانی، به مدّت زمان بین ظهور دو پیامبر یا به تخت نشستن دو پادشاه اطلاق می شود. به فاصله و وقفه میان دو دوره نیز گفته شده است. دوره فترت برای بسیاری از اقوام قبلی نیز رخ داده است.

آیه «یا أَهْلَ الْکتابِ قَدْ جاءَکمْ رَسُولُنا یبَینُ لَکمْ عَلی فَتْرَهٍ مِنَ الرُّسُلِ؛۵

ای اهل کتاب! رسول ما، پس از فاصله و فترتی میان پیامبران به سوی شما آمد؛ در حالی که [حقایق] را برای شما بیان می کند…».

به تبع دور شدن از بخت و دولت پیشین و تا طلوع ستاره بخت دولت فردا، نوعی سستی و ضعف در همه ارکان فرهنگی و تمدّنی اقوام حادث می شود. جماعتی در حیرت و سرگردانی همه سلامت و ایمان خود را از دست می دهند. جماعتی طعمه دیوان و ددان آدمخوار در کمین نشسته، می شوند، شمار اندکی نیز در کشاکش حوادث و هواجس، پا برجا مانده و به دولت و بخت جدید می پیوندند. اینان شایستگی و سزاواری تجربه دولت فردا را در خود جمع کرده اند.

برای زمان در رسیدن آن دولت منتظَر وقتی نمی توان معلوم کرد؛ چنان که در عموم روایات شیعی از تعیین وقت خودداری شده و همگان را از این عمل منع کرده اند. بی گمان حکمتی دراین ممانعت از تعیین وقت نهفته است؛ چنان که امام جواد(ع)، حکمت این خودداری حضرات معصومان(ع) از تعیین وقت را بیان داشته و می فرمایند:

«اِنّها سَتَکونُ حَیرهً، لو عُینَ لِهَذالامرِ وقت لَقَسَتِ القُلُوبُ…؛

حیرت و سرگردانی خواهد بود. [فترت] اگر برای این امر وقتی تعیین شود، دل ها قساوت می گیرد و توده مردمان از اسلام برمی گردند؛ ولی گفته اند: چه زود است؟ چقدر نزدیک است؟ تا دل مردم آرام بگیرد و فرج نزدیک شود.»۶

صبح امید که به معتکف پرده غیبت ـ گو برون آی کار شب تار آخر شد

در این وضع، برای آدمی، حالتی مابین خوف و رجا حادث می شود. خوف بازدارندگی و رجا امیدواری را چون دو بال به انسان متذکر و منتظر هدیه می کند تا از فراز ابتلاء و امتحان بگذرد و تا تجربه دولت فردا، جان سالم به در برد.

راز نگون بختی و سقوط اقوام در سیاهچال یأس و ابتذال به جایگاه تذکر و تفکر میان آنها و غفلتشان در این باره برمی گردد. همه انبیاء و اولیاء، مردم را متذکر شده و دعوت به تفکر درباره احوال خود و روزگار خود کرده اند.

آدمی در ابتلاء به هواجس و حوادث، مبتلای فراموشی و نسیان می شود و ذکر، او را از این حالت خارج کرده و متذکرش می سازد.

ذکر به معنای یاد است در مقابل فراموشی. در این حالت و هنگام دریافت ذکر و متذکر نفس به حقیقت خود و به فطرت الهی خود بازگشت کرده و خود را از تباهی محفوظ می دارد. ذکر، وقتی مؤثر می افتد که در دل و نفس، واقعه ای مقدّس و زیبا حاضر شود. پس فرمودند:

«وَ ذَکرْ فَإِنَّ الذِّکری تَنْفَعُ الْمُؤْمِنین؛۷

اندرز بده که اندرز، مؤمنان را سودمند افتد.»

شهری بی دروازه نیست!

امام محمدباقر(ع) درباره امتحان و غربال شدن مردم در دوران فترت می فرمایند:

«وَ اللَّهِ لَتُمَیزُنَّ وَ اللَّهِ لَتُمَحَّصُنَّ وَ اللَّهِ لَتُغَرْبَلُنَّ کمَا یغَرْبَلُ الزُّؤَانُ مِنَ الْقَمْح؛۸

به خدا سوگند! آزموده می شوید؛ امتحان می شوید؛ غربال می شوید؛ آن سان که گندم غربال می شود و از شلتک جدا می گردد.»

خداوند دیار البشری را از ابتلاء و امتحان معاف نداشته است. این از سنّت های خداوند متعال است. تنها در این صورت است که سعید از شقی و صالح از طالح بازشناخته می شود. پیامبران الهی نیز هماره در معرض بزرگ ترین امتحانات و ابتلائات بودند؛ حتّی آنان مراتب سخت تری از امتحان و ابتلاء را تجربه کرده اند. خداوند مؤمنان را از ابتلائات وحشتناک آخرتی و شقاوت امان داده؛ امّا از ابتلاء و امتحان معاف ندانسته است. در همین باره امام صادق(ع) می فرمایند:

«الْمُؤْمِنُونَ یبْتَلَوْنَ ثُمَّ یمَیزُهُمُ اللَّهُ عِنْدَه…؛

مؤمنان به شدّت مبتلا می شوند تا خداوند آنها را مورد آزمایش قرار دهد. خداوند آنها را از بلاها و تلخی های دنیا امان نداده است؛ بلکه آنها را از کوری و شقاوت آخرت امان داده است؛ چنان که حسین بن علی(ع) ـ در روز عاشورا ـ کشته های خود را روی یکدیگر قرار می داد و می گفت: کشته های ما، کشته های پیامبر و آل پیامبران است.»۹

به استناد این روایات، هرچه زمان بگذرد و به سال های قبل از ظهور نزدیک تر شویم، وضع مؤمنان و شیعیان سخت و سخت تر می شود تا در غربالگری عصر غیبت، مؤمنان و منتظران بازشناخته شوند.

این چنین نیست که دروازه ای را گشوده و رخصت دهند تا جماعتی گله وار هجوم بیاورند، بر مسندها تکیه بزنند و گمان برند که پذیرفته درگاه حضرت محبوب شده اند.

لاجرم هرکس باید شرایط پذیرفته شدن را در خود فراهم آورد. این سخن معقول و پذیرفته هر صاحب خردی است. در این دوران