پاورپوینت کامل امام زمان(ع) ما و آرزوهای ما! ۸۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امام زمان(ع) ما و آرزوهای ما! ۸۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امام زمان(ع) ما و آرزوهای ما! ۸۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امام زمان(ع) ما و آرزوهای ما! ۸۴ اسلاید در PowerPoint :

انسان در وجود خود، دو گونه آرزو را درک می کند، آرزوهای ناشی از فطرت و آرزوها ناشی از طبیعت و این گونه است که روایات ما هم مدح کننده امل و آرزوست و هم مذمّت کننده آن و خداوند سبحان قسم اوّل را اجابت، زمینه های تحقّق آن را فراهم و مکلّفان را به محقّق ساختن آن مکلّف نماید. وجه بارز و ممیّزه مهمّ این نوع آرزوها فرامحیطی بودن آنهاست، از این رو وجه مشترک تمام انسان هاست.

امام زمان(ع) القابی دارد، منزّل از آسمان، حقیقت «اسماءُ تُنزَلُ من السَّماء»۱ درباره معصوم، صادق و مبتنی بر دارایی حقیقی است. هر یک از این القاب و اسامی، شرح کتاب گونه لازم دارد، یکی از این القاب امنیه است؛ یعنی آرزو «بِنَفْسی اَنْتَ اُمْنِیهُ شائِقِ یتَمَنّی، مِنْ مُؤْمِنِ وَ مُؤْمِنَهٍ ذَکراً فَحنّا؛۲

جانم فدایت تو آرمان و آرزوی هر مرد و زن مشتاق مؤمنی هستی که آرزویت کنند و به یادت ناله سر دهند.»

آن حضرت با تمام اوصافش آرزوی مقدّس تمام انسان ها و تمام امّت هاست.

و همین مسئله دلیل بر فطری بودن نیاز به امام زمان و دلیل بر وجود فعلی آن حضرت است. بر خداوند متعال محال است که این آرزوهای فطری، مقدّس و ضروری را به طور مطلق بی جواب بگذارد. انسان ها با تمام تفاوت ها و اختلاف ها در آرزوهایی مقدّس مشترکند و در هر دوره ای با این آرزوها زیسته و در حسرت نبود آنها گریسته اند و دنیا را با ناکامی و اندراس۳ آرزوهای مقدّس ترک کرده اند «وَ دَرَسَتِ الْآمَالُ وَ انْقَطَعَ الرَّجَاءُ إلا مِنْک وَحْدَک لا شَریک لَک؛۴ و کهنه شد آرزوها و قطع شد امیدها، مگر از تو خدای واحد که شریکی برایت نیست.» زیبایی دنیا با همین آرزوهای فطری است.

طبیعی است که در زمستان، همه در آرزوی بهار باشند و امیدوار به رسیدن آن. بهار بشریت فقط به دست او خواهد بود، او «رَبیعِ الْأَنامِ، وَنَضْرَهِ الْأَیامِ»۵ است و نابالغان دنیا و انسان های کوچک و کودک مرام، صورت ایام را خشن کرده اند و کاری کرده اند که دنیا مدام چهره کریه خود را به انسان ها نشان داده و می دهد و اینک همه در آرزوی تنفّس در فضای معطّر بهارند.

آرزوهای فطری و طبیعی

انسان در وجود خود، دو گونه آرزو را درک می کند، آرزوهای ناشی از فطرت و آرزوها ناشی از طبیعت و این گونه است که روایات ما هم مدح کننده امل و آرزوست و هم مذمّت کننده آن و خداوند سبحان قسم اوّل را اجابت، زمینه های تحقّق آن را فراهم و مکلّفان را به محقّق ساختن آن مکلّف نماید. وجه بارز و ممیّزه مهمّ این نوع آرزوها فرامحیطی بودن آنهاست، از این رو وجه مشترک تمام انسان هاست.

بعضی از آرزوها، آرزوهای انسان های خاص است که ناشی از شرایط محیطی یا اعتقادی یا اقتصادی یا فرهنگی و. .. است؛ امّا بعضی از آرزوها اختصاص به یک طائفه، قبیله، امّت یا ملّت ندارد؛ چنین آرزوهایی اقتضای ساختار بشر و فطرت است.

القابی چون موعود امم اشاره به این دارد که او آرزوی تمام انسان هاست و القابی چون «وَعدَالله الَّذی ضَمِنَه»۶ اشاره به این دارد که چنین آرزوهایی عقلاً و نقلاً باید محقّق شود و اگر بنابر تعریف و امتیازبندی انسان ها باشد، باید با این گونه آرزوها تعریف شوند و اساساً شخصیت انسان با آرزو تعریف می شود. آرزو معرّف و آیینه تمام عیار معرفت انسان است و هرکس به اندازه معرفت خویش آرزو دارد و متعلّق آرزو، به هر پایه، نفیس تر باشد، معرفت همراه آن نیز به همان درجه، از درجه نفیس بودن برخوردار خواهد بود.

نقل است از مرحوم الهی قمشه ای سؤال شد که چه آرزویی در زندگی دارید؟ فرمود:

اینکه کنار حوض کوثر پای درس امیرالمؤمنین(ع) درس نهج البلاغه بخوانم.

آرزوهای فطری، نشان کمال فرد و جامعه

آرزوهای فطری نشان بلوغ و حیات و زمینه رشد و اعتلاء و عامل صیانت در برابر ظلم و تباهی است. فطرتی که با تقویت طبیعت یا با تسویل ترور شده است، از این آرزوها تهی و در خدمت ظلم است. جامعه ای که در آرزوی جامعه آرمانی نبوی و مهدوی است، در برابر آلودگی ها و تباهی ها ساکت نمی نشیند. چنین امید و انتظار و آرزویی بسیار تحریک کننده است و فرد و جامعه را در برابر ناهنجاری های اجتماعی و روابط ظالمانه اجتماعی عاصی می کند. از این رو دلّالان خون، شرف و حیثیت انسان ها با قَدَر فیلسوفان خود تلاش می کنند، جامعه آرمانی را خیالی و غیرممکن جلوه دهند تا بشریت امروز، هرگز در اندیشه و آرزوی آن نبوده و به وضع موجود تن در دهد.

پویر۷ در مصاحبه اش با اشپیگل۸ چند سال پیش از مرگش گفت: امروز مدینه فاضله در کلّ تاریخ بشر، جامعه ایالات متّحده است. مصاحبه گر از او پرسید در جامعه ای که هر ۸ ثانیه یک قتل و هر ۹ ثانیه یک تجاوز جنسی صورت می گیرد و جامعه ای که بزرگ ترین منبع درآمدش موادّ مخدّر و سلاح های کشتار جمعی، هسته ای، شیمیایی و میکروبی است، چگونه می تواند مدینه فاضله و پایان تاریخ باشد؟! او پاسخ می دهد که: اصل ضرورت فکر کردن به مدینه فاضله دروغ بزرگی بوده که به ما گفته اند، هیچ مدینه فاضله ای در انتهای تاریخ وجود ندارد و نباید به آن فکر کرد و این فکری انحرافی در ذهن بشر و باوری اساطیری است!!!

وجود مبارک حضرت حجّت لبّیک الهی برای آرزوهای مقدّس انسانی و نیاز اصیل تکوینی است و نیاز تکوینی همیشه پاسخ دارد «یسْأَلُهُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ؛۹ هر که در آسمان و زمین است، از او درخواست می کند.» این سؤال، تکوینی است و لذا بی جواب نیست. هر آرزوی مقدّس که در ادوار مختلف به ذهن و قلب بشر رسیده، آرزوی فطری و تکوینی است، از این رو، همه آنها در عصر مهدوی به تحقّق خواهد پیوست. یا قدرت فوق العادّه ای که کوچک ترین تحرّک تروریست ها را متوجّه و آنها را منکوب نماید.

از این روست که دلایل نقلی فراوانی بر فوق العادّه و خارق العادّه بودن قدرت صاحب العصر و الزّمان(عج) وارد شده است و این گونه است که اوصاف آن حضرت، آیینه آرزوهای مقدّس اوّلین و آخرین گردیده است. این گونه آرزوها رفته رفته تشدید خواهد شد؛ زیرا ظلم، رفته رفته جهانی خواهد شد، در نتیجه بشر؛ آن چنان در حسرت این آرزوها خواهد سوخت و آن چنان عطش انسان به این آرزوهای مقدّس فزونی خواهد یافت که همانند زنبوران عسل که به دنبال ملکه روان باشند، به دنبال انسان کامل خواهند بود، همچنان که رسول گرامی اسلام(ص) فرمود: «یاوی الَی المَهدی اُمّتُهُ کما تَاوی النَّحلُ الی یعسوبِها؛۱۱ امّت به مهدی مهر می ورزند و به سویش پناه می برند، آنچنان که زنبوران عسل به سوی ملکه خود پناه می برند.» یعنی وجود مقدّس صاحب العصر و الزّمان(عج) در اوج عطش و آرزوهای مقدّس خواهد آمد.

اوصاف امام زمان(ع) تماماً فهرست آرزوی فطری بشریت است و بشریت در انتظار تحقّق آرزوهای مقدّس و جهانی است و ما شمّه ای از آنها را به عنوان نقطه اشتراک آمال تمام بشریت و موعود امم و ارکان دوران ظهور مرور می کنیم:

آرزوی اوّل

برچیده شدن بساطِ ظلم و تبعیض در جوامع بشری

یعنی نه سلطان ظالم باشد، نه والی ظالم، نه مرد ظالم، نه زن ظالم و عدل حتّی در داخل خانه ها حاکم شود، همچنان که حرارت و برودت وارد خانه ها می شود، وارد حوزه خصوصی زندگی انسان ها شود و در عرصه جهانی ظلم، تبعیض، حقّ ویژه، برده داری و منطق «اَلحَقُ لِمَن غَلَب؛۱۲ حق با کسی است که غلبه کند.» در مدیریت جهانی برچیده شود و مدیریت زمین به دست صالحان بیافتد و تحکم و زورگویی به پایان برسد.

آروزی دوم

گسترده شدن بساط حکومت عدل

حکومت در جوامع و در سطح دنیا، حکومت

«وَ آسِ بَینَهُمْ فِی اللَّحْظِ وَ النَّظَره، و الإشاره و التّحیه؛۱۳ مبادا که یکی را به گوشه چشم نگری و یکی را به شارات پاسخ گویی و یکی را با درود و تحیّت با همگان یکسان باش تا بزرگان به طمع نیافتند که تو را به ستم کردن بر ناتوانان از عدالت تو نومید نکردند.» و حکومت «یقَسِّمُ الْمَالَ صَحَاحاً»۱۴ باشد. حکومتی باشد که در آن تمکن پنهان و تموّل پنهان، رانت، حق ویژه و برده داری، فاصله های فاحش و درّه های وحشتناک بین انسان ها نباشد.

«إتَّخَذُوا مَالَ الله دُوَلًا وَ عِبَادَ الله خَوَلا؛۱۵ مال خدا را میان خود، دست به دست می کنند، بندگان خدا را بنده خود می کنند.» نباشد، پشت قانون و نهاد قانون گذاری مافیای ثروت و قدرت نباشد، دست های پنهان به بیت المال قطع شود و اغنیا زاد فقرا را سرقت نکنند! «أَغنِیاؤُهُم یسرقونَ زادَ الفُقَراءِ؛۱۶ توانگرانِ ایشان، امکانات زندگی فقیران را می دزدند.» حکومتی که در آن یک شبه میلیاردر شدن نباشد، میلیاردرهایی که امعاء و احشای آنها پر از فقر است؛ چون «مَنْ لَمْ یکنْ ثُمَّ کان؛ ۱۷ کسی که چیزی نبوده و دارا شده است.» هستند. با یک بخش نامه سفارشی میلیاردها مالیات پا در هوا نماند، حکومتی که قدرت داشته باشد؛ مثل امیرالمؤمنین بگوید: «ارْفَعْ إِلَی حِسَابِک؛۱۸ حساب کارهایت را برایم بفرست!!»

حکومتی که در آن فرومایگان در مصادر امور خطیر قرار نگیرند، اطفال (به لحاظ عقلی) در صدر امور نباشند، حکومتی که در آن «إذا وَسَّدَ الأَمر إلی غَیر أهله؛۱۹ وقتی کار را به دست نااهلان سپارند.» نباشد تا کار امَت به فاجعه «قامَت قیامَتُهُ» منجر نگردد، مدیریت ها بر مبنای شایستگی اعطا شود. حکومتی که در آن ظالم قوی در ظلم انسان ضعیف، طمع نکند و مظلوم ضعیف از استیفای حقّ خود، مأیوس و خائف و نگران و متتعتع نباشد.

حکومتی که در آن عدل مجهول جلوه گر شود، عدل مجهول از اصلی ترین آرزوهای بشر است؛ یعنی عدلی که برای مردم ناشناخته است «یظْهِرُ اللهُ بِهِ مَعاقِدَ الحَقِّ وَ مَجهولِ العَدل؛۲۰ امیرالمؤمنین(ع) فرمود: «حقّ مردم را ولو در کابین عروس ها باشد، برمی گردانم».

امّا فرزندش حضرت صاحب الامر(عج) می فرماید: «اگر زیر بن دندان هم باشد، برمی گردانم» این است عدل مجهول. «یبْلِغُ مَن رَدَ المَهدی اَلمَظالِمَ حَتّی لَو کانَ تَحتَ ضَرسَ إِنسانَ شَئ اِنتَزَعَه حَتَّی یرُدَّه؛ مقدار و حدود پس گیری حق از بین رفته «در روزگار مهدی» بدان اندازه است که اگر حقّی از کسی در زیر دندان دیگری باشد، حضرت آن را می ستاند و پس می گیرد. »۲۱

امروزه مردم قضاوت داوودی را نمی شناسند، مجهول است؛ امّا حکومت مهدوی قسم و بینه مطالبه نمی کند. در محکمه مهدوی، حکم با نگاه به باطن صادر می شود و به ظاهر اعتنایی نیست و این گوشه ای از عدل مجهول است.

در زمان داوود مردم نتوانستند تحمّل این قضاوت را بکنند؛ امّا آستانه تحمّل در روزگار ظهور با تَبلُغُ الاحلام بالاست. عدل مجهول، یعنی اینکه عدالت مثل حَرّ و بَرد۲۲ که وارد خانه ها می شود، وارد محیط های اندرونی و غیرنظارتی شود و مجال دزدی نامرئی گرفته شود «أَمَا وَ الله لَیدْخُلَنَّ عَلَیهِمْ عَدْلُهُ جَوْفَ بُیوتِهِمْ کمَا یدْخُلُ الْحَرُّ وَ الْقُر!!؛۲۳

به خدا قسم که عدالت خود را در دورن خانه های مردم وارد می کند، همان گونه که سرما و گرما داخل می شود.»

و نتیجه عدل، غنای کل می شود «لَوْ عُدِلَ فِی النّاسَ لاستَغَنوا؛۲۴ اگر عدالت در میان مردم رعایت شود، آنها بی نیاز می شوند.» و فقیر تمام می شود و از همه بالاتر، استغنا حاصل می شود، به حدّی که «وَ لَیعْرضَنَّ الْمَالِ فَلا یقْبَلَهُ أَحَداً»۲۵!

آرزوی سوم

دسترسی به ابزار پیشرفته برای عدالت تا دزدان نامرئی، مرئی و نقب های پنهانی به حقوق، آشکار گردد

عدالت جامع مخصوصاً عدل مجهول، ابزار پیشرفته و جامع می طلبد تا راه های فرار بسته شود. همه انسان ها آرزوی قضاوت داوودی دارند؛ امّا نه خود و نه اهل زمان او تحمّل آن را نداشتند و انسان ها کلّاً مأمور به ظاهر شدند؛ باطن فقط در زمان حضرت حجّت خوانده می شود.

تعطیلی عدالت یا به جهت عدم اطّلاع از دزدی است؛ در حالی که در زمان حضرت صاحب الامر(عج)، سنگ با اصحاب وی سخن می گوید که مجرم در دل من پنهان شده است و تمام باطن ها و غیبت ها بر ایشان مکشوف می گردد و وی بر اساس کشف کلّی حکم می نماید و احتیاجی به قسم و بینه ندارد. «یؤْمِنُونَ بِالْغَیبِ»۲۶ برای ما درماندگان است و برای او همانند جدّش غیبی نیست، همچنان که امیرالمؤمنین(ع) فرمود: «لَوْ کشِفَ الْغِطَاءُ مَا ازْدَدْتُ یقِینا؛۲۷ اگر پرده ها به کنار رود، چیزی به یقین من نمی افزاید.» تعطیلی در اثر عدم قدرت است؛ یعنی ظالم یا خود، قدرت غالب است یا به قدرت غالب متّکی است؛ در حالی که قدرت لاحدی حضرت حق در آن زمان در دست حضرت حجّت ظهور می کند. قدرتی که ما از تصور آن عاجزیم و در تصوّر اجمالی آن همین بس که یک شبه امر ایشان اصلاح می شود! «یصْلِحُ اللهُ تَعَالَی أَمْرَهُ فِی لَیلَهٍ وَاحِدَه؛۲۸ خداوند یک شبه امر قیام او را اصلاح می کند.»

و یا به جهت فقر نیروی انسانی شایسته و مجریان مذهبی است که خود، مصداق «فَکانَ أَوَّلَ عَدْلِهِ نَفْی الْهَوَی عَنْ نَفْسِه »؛۲۹ ابتدای عدالت او نفی خواهش ها و گرایش های نفسانی است.» هستند. سه مانع یاد شده، غالب حرکت های اصلاحی تاریخ را عقیم گذاشت و بزرگ