پاورپوینت کامل فرصت های فراموش شده ۵۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فرصت های فراموش شده ۵۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فرصت های فراموش شده ۵۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل فرصت های فراموش شده ۵۶ اسلاید در PowerPoint :

دکتر ستّار عودی از جمله نویسندگان و محقّقان پُر کاری است که تا کنون صدها مدخل از دانش نامه جهان اسلام را به رشته تحریر درآورده و در کنار تألیف مقالات و کتب متعدّد در حوزه های مختلف تاریخ اسلام به تدریس در دانشگاه های تهران نیز مشغول است. با توجّه به احاطه ای که ایشان به موضوع تشیع در شمال آفریقا دارند، به حضورشان رسیدیم و گفت و گوی مختصری را ترتیب دادیم. بدیهی است آنچه در ادامه می آید همه مطالب مربوط به این خطّه جهان اسلام نیست و تنها به یادآوری نکاتی فراموش شده، پرداخته ایم. امید که مقبول و مطلوب طبع مخاطبان و خوانندگان عزیز موعود قرار گیرد.

با تشکّر از وقتی که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً برای شروع بفرمایید تشیع چگونه به شمال آفریقا وارد شد؟

شمال آفریقا در سال۲۰ ه‍. ق. به دست عمروعاص فتح شد. در سپاه او دیدگاه ها و افراد مختلفی حضور داشتند و البتّه چون گرایش به تشیع به شکل فعلی هم چندان وجود نداشت، معدود افرادی فقط در «مصر» از طرف داران و هواداران امیرالمؤمنین(ع) در سپاه حضور داشتند. بعد از او در دوره عثمان و به سال ۲۴ ه‍. ق. عبدالله بن ابی صرح برادر رضاعی عثمان که مطرود پیامبر(ص) بود، والی آنجا شد. بدون در نظر گرفتن مکّاری ها و مشکلات اعتقادی عمروعاص، او از حیث سیاسی و نظامی تجربه اش بیشتر بود و منطقه را بیشتر می شناخت و از همین رو می توان گفت عزل او کار غلطی بود و تبعات بدتری داشت. عبدالله ده سال حاکم مصر بود. در زمان او فتوحات به سمت «تونس» ادامه پیدا کرد. هم زمان با او، خطّ جنوب را عبدالله بن عقبه فهری خواهرزاده عمروعاص دنبال می کرد.

مناطق شمال آفریقا که بربرنشین بودند، در برابر اسلام مقاومت جدّی کردند، چه رسد به تشیع. سپاه اسلام در این مناطق به کندی پیشرفت می کرد و با مقاومت شدیدی روبه رو شد. به عکس ایران که به راحتی سپاه اسلام توانست در آن پیش روی کند.

در سال ۳۶ ه‍. ق. که امام علی(ع) به حکومت رسیدند، عبدالله خودش حکومت مصر را وا گذار کرد و به «شام» رفته و تا زمان مرگش در آنجا ماند. از اینجا به بعد است که تشیع به مصر و دیگر مناطق شمال آفریقا به طور جدّی وارد شد. ابتدا امام(ع) محمّد بن ابی بکر را که تحت تربیت خود ایشان رشد یافته بود، به آن منطقه فرستاد و قبل از او هم هسته اوّلیه حضور شیعیان در شمال آفریقا و مصر به دست مالک اشتر به عنوان یکی از هواداران سرسخت مولا شکل گرفته بود. هر چند او در «قلزم» و پیش از رسیدن به مصر با توطئه معاویه، شهید شد و به مصر نرسید؛ البتّه معاویه، محمّد بن ابی بکر را به دست معاویه بن حدیج دستگیر کرده و در پوست الاغی قرار داده و بر آتش گذاشتند.

از ابتدا شمال آفریقا به دست امویان و مخالفان تشیع فتح شده بود و از همین رو در طول خلافت امویان در سال های بعد، حضور سیاسی شیعیان را به شکل تشکیل یک دولت ثابت نمی بینید.

در دوره عبّاسیان برای اوّلین بار حادثه مهمّ «فخ» در سال ۱۶۹ ه‍. ق.

اتّفاق می افتد که خاندان شیعی ادریس قیام کرده و قیامشان سرکوب می شود. این سرکوب به دست هادی، خلیفه چهارم عبّاسی به شدیدترین حالت و با شباهت هایی به واقعه «طف» و «کربلای امام حسین(ع)» انجام می شود. سال بعد و در دوره هارون، ادریس فرار می کند. او به سمت مناطق شرقی و مرکزی به سبب حاکمیت و سلطه جدّی عبّاسیان نمی تواند برود،از همین رو به سمت مغرب متواری می شود. در این مسیر تا شمال آفریقا، شیعیان مخفی به او کمک می کردند و مشهورترین آنان ابن واضح یعقوبی، پدر یعقوبی مورّخ است که در آن زمان مسئول پست و برید است و امور نامه رسانی و امنیتی دست او بود. هارون دستور داده بود تا تمام راه ها را ببندند و به شدّت همه مسیرها کنترل شود. ابن واضح خودش شخصاً ادریس را به سمت «تونس» می برد. خبر که به هارون می رسد دستور می دهد سر ابن واضح را قطع کنند.

ادریس در تونس نمی ماند و به جنوب و صحرا می رود و آنجا با بربرها وصلت می کند. بربرها هم که او را از نزدیک می بینند و ویژگی هایش را مشاهده می کنند، گرایش عجیبی به تشیع پیدا می کنند. او از آنجا به «ولیلی» یا «تاهرت» یکی از شهرهای «مغرب» می رود و در آنجا مستقر شده و به کمک بربرها در سال ۱۷۲ ه‍. ق. دولتی تشکیل می دهد که در تاریخ به «ادریسیان» معروف شد. این دولت شیعی حدود ۱۵۰ سال ادامه پیدا می کند. در این مدّت در «اندلس» هم نفوذ پیدا کردند و عدّه ای از آنها به «سیسیل» رفتند. این خاندان به دست امویان سنّی اندلس از بالا و دولت سنّی عبّاسی متعصّب از شرق سرکوب شد و از بین رفت.

عبّاسیان برای سرکوب ادریسیان دولت خودمختار «اغلبیان» را در تونس راه انداختند. آنها و به خصوص خود سالم اغلبی مؤسّس دولت در سال ۱۸۴ ه‍. ق. دشمنان سرسخت شیعه بودند. آنان نقش دیوار دفاعی را برای عبّاسیان در برابر ادریسیان ایفا می کردند. اغلب پدر سالم یکی از چهار نفریست که در قتل ابومسلم نقش داشتند. حکومت تونس هم در واقع پاداش این عمل پسر اغلب بود. او هم زمان مأمور کشتن ادریس شد و با توطئه ای ادریس به دست او مسموم و کشته شد.

یکی از نوادگان او شریف ادریسی جغرافی دان معروف است که اوّلین کره زمین را ساخت و الآن بقایایش موجود است. در آنجا به سادات، «شریف» می گویند.

تعدادی از راویان از شهرهای مختلف اسلامی «کوفه»، «بصره» و «مدینه» و. .. به آن سمت می روند و برای تشیع تبلیغ می کنند. هم در شمال آفریقا هم در اندلس.

در طول سال های بعد از ادریسیان چه نقاط عطف و حوادث و دولت های شاخص شیعی ای را می توان مشاهده کرد؟

به سبب وجود دو دولت متعصّب اغلبیان در تونس و امویان اندلس تشیع آفریقا در مغرب محصور و محدود ماند. امروز در مغرب پادشاهی به نام محمّد ششم داریم. پدرش حسن ثانی و نوه محمّد پنجم است و لقبش امیرالمؤمنین! فکر کنم او تنها شاهیست که چنین لقبی را هم در دنیای امروز یدک می کشد. در مسجد بزرگی که در «کازابلانکا» دارند، دیدم شجره نامه اش را زده اند و نسبش را تا حضرت علی(ع) و امام مجتبی(ع) از طریق ادریسیان می رسانند.

پس از آنان، ما حدود ۲۵۰ سال حضور شیعیان فاطمی و اسماعیلی را داریم که آثار شاخصی را از خود در این مناطق به یادگار گذاشتند و در پی آنان ایوبیان به طور جدّی به سرکوبی شیعیان همّت گماشتند و شیعیان را به انزوا و دوری از مناطق مرکزی سوق دادند.

محمود مکّی، استاد توانمند و مسلّم اندلس شناسی مقاله مفصّلی را درباره تشیع در اندلس نوشته بود. این مقاله را آقای رسول جعفریان ترجمه و در مجموعه مقالاتش منتشر کرده است. باید در اینجا یادآور این مطلب بشوم که ما متأسّفانه درباره تشیع در کشورهای مختلف شمال آفریقا به تفکیک و غیر از مصر، یعنی لیبی، تونس، الجزایر، مغرب و اندلس (اسپانیا) هیچ کاری نشده و جا دارد در تحصیلات تکمیلی دانشگاه ها دانشجویان را به سمت انجام تحقیقات و پایان نامه هایی در این باره سوق دهند تا مشخّص شود تشیع در این مناطق جدا از هم چطور وارد شده و چه پیشرفت هایی داشته و الآن چه وضعیتی دارد.

درباره مصر، شرایط کمی متفاوت است. شاید علّتش این باشد که در آنجا مرقدی منسوب به حضرت زینب(س) وجود دارد. همان طور که می دانید علاوه بر شام و دمشق، در مصر هم چنین بقعه ای وجود دارد؛ البتّه ما به مرقد موجود در شام از حیث تاریخی بیشتر اعتبار می دهیم و هر چند درباره مرقد موجود در مصر هم گزارش ها و روایاتی وجود دارد، به ندرت درباره دومین بارگاه موجود در قاهره صحبت می کنیم.

می دانید حضرت زینب(س) بعد از فاجعه کربلا در سال۶۱ ه‍. ق. به مدینه بر می گردد و بعد از عزاداری ها و تبلیغات علیه دولت یزید، حاکم مدینه جریان را گزارش می دهد و مأمور به تبعید ایشان می شود. البتّه روایت دیگری هم وجود دارد که سفر به همراهی همسرشان عبدالله بن جعفر و برای دل جویی بوده است. از لحاظ تاریخی تبعید از مرکز و مدینه و احتمالاً شام و مناطق شیعه نشین منطقی تر به نظر می آید تا شیعیان نتوانند با ایشان ارتباط داشته باشند؛ البتّه ایشان تنها یک سال پس از واقعه کربلا زندگی کردند.

امّا مصری ها اکثراً گرایش به شاخه شافعی دارند و سپس مالکی؛ به این علّت که خود شافعی امام معروف اهل سنّت در مصر به سال ۲۰۴ ه‍. ق. مدفون شده است. همین وجود مقبره او باعث افزایش گرایش مردم به سمت او شده است. شافعی هم نسلش به هاشمی ها می رسد و از حیث گرایش هم نزدیک ترین مکاتب اهل سنّت به تشیع است.

علاوه بر حضرت زینب(س) ما در مصر بارگاه سیده نفیسه خاتون(س) را هم داریم. ایشان نیز از نوادگان و خاندان اهل بیت(ع) بودند. این سه بارگاه که در منطقه متوسط و غیر اعیانی و تقریباً نزدیک هم قرار دارند، به طور طبیعی مردم را به تشیع و اهل بیت(ع) متمایل کرده است.