پاورپوینت کامل گام اوّل، توسعه هنر قدسی! ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گام اوّل، توسعه هنر قدسی! ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گام اوّل، توسعه هنر قدسی! ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل گام اوّل، توسعه هنر قدسی! ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

مصطفی جمشیدی از معدود نویسندگان مفتخر به داستان نویسی در حوزه مهدویت است. این نویسنده که هم اکنون در حال ورود به جرگه نویسندگان پیش کسوت است، با نگارش داستان «وقت نیایش ماهی ها» در موضوع مهدویت، نامزد کتاب سال جمهوری اسلامی شد.

وی در بخش اقتباس ادبی سینما نیز فعّال بوده، برای بررسی نحوه توسعه داستان و فیلم جریان ساز مهدوی میزبان «موعود» بود.

جناب آقای جمشیدی، به عنوان نویسنده ای که هم در سینما و هم در عرصه داستان، سال هاست به عنوان یک خدمت گزار عرصه مهدویّت فعّالیت می کند، کارنامه هنر و ادبیات داستانی در نشان دادن سیمای روزگار درخشان حضرت مهدی(عج) را چگونه ارزیابی می کنید؟

بسم الله الرّحمن الرّحیم. به نظر می رسد در شرایط کنونی، هنر و ادبیات ما و خاصّه سینما از نگاه تجریدی در مقولاتی مانند فقر، عرفان، سلوک و شخصیّتی و مسائلی از این دست، با زبانی حرف می زند که مربوط به سه دهه پیش است و با مخاطب ما سنخیّت مستدامی ندارد. به این معنا که باید دید سینما و هنر دنیا در چه جایگاهی ایستاده و ارزیابی کنیم که با این بیان و این زبان به دنبال چه هستیم و چه حرفی را می خواهیم بزنیم؟

اگر منظور شما این باشد که با مخاطب داخلی از مهدویّت حرف بزنیم، این در حدّ خود یک کار خوب و مفید است؛ امّا موضوع بسیار مهم در هنر ما، بحث دیدگاه جهانی درباره هنر است.

شاید به این دلیل که سلیقه مخاطب ما هم در همین سازمان ذائقه سازی جهانی شکل می گیرد.

البتّه همه اش این نیست. یکی دیگر از ضرورت های ارزیابی جهانی در این زمینه، آن است که در هر دین و مذهبی، این موضوع، یعنی انتظار مورد توجّه مردم است. گام هایی برداشته شده؛ امّا این گام ها تکراری شده است.

بررسی این مطلب، کارگروه هایی می خواهد که متأسّفانه هم اکنون وجود ندارد؛ یعنی نه در این دولت و نه در دولت پیشین، گروهی وجود نداشته است که به صورت علمی و مستقلّ درباره جایگاه سینما و هنر دینی فکر کند و پژوهش هایش به اینجا برسد که ما در چه جایگاهی ایستاده ایم و به چه سمتی باید برویم؟

نه ما در شهرستان ها، دفتری برای بررسی و تولید فیلم داریم و نه علمایی که عمدتاً در حوزه های «قم» و «مشهد» متمرکزند، برای این موضوع وقت کافی می گذارند؛ به این معنا که بیایند و مباحث را بررسی کنند. تلویزیون هم به دلیل مبحث بودجه و بعد از آن به علّت درگیر بودن در کارهای روزمرّه و جاری، وقتی برای این تعمّق ندارد.

بنابراین تلاش هایی که در حوزه هنر و سینمای انتظار صورت گرفته، فقط فتح بابی برای این مقوله بوده و نتوانسته تداعی کننده جریان هنری و فرهنگی بایسته در این حوزه باشد.

در این زمینه به جز فعّالیت های بنیادی، ارتباطات ساختاری نیز بسیار مهم است. به هر صورت در دل جامعه هنری باید مطالبه و جریانی وجود داشته باشد که نیازهای اندیشه ای را تبدیل به داستان و داستان های خوب را تبدیل به فیلم خوب کند. در این زمینه چه نظری دارید؟

«هالیوود»، نمونه موفّقی است که نشان می دهد هر چه سینما بخواهد که جایگاه خود را به عنوان یک تأثیرگذار درجه یک پیدا کند، نیازمند اقتباس ادبی است. باید به سمت ادبیات برود. با این حال و از این منظر در بخش ادبیات نیز ما با همین تکرارزدگی در حوزه مهدویّت رو به رو هستیم. با جرئت باید گفت: متأسّفانه در حوزه ادبیات، سال هاست یک رمان خوب و قابل قبول دینی نوشته نشده است. دقّت کنید ما در شرایطی هستیم که جوان ما به شدّت حرف های دشمن را خوب گوش کرده و به همین دلیل، نویسنده ما گویی باور کرده که عرصه داستان نمی تواند عرصه چالش انسان دین مدار باشد.

مسئله و موضوع اصلی ادبیات امروز «ایران» و جهان، انسان شکست خورده، خسته، مسئله دار و روبه زوال است.

کاری که در قالب ادبیات و هنر انقلاب اسلامی و مهدوی باید دنبالش می رفتیم و برویم، ارائه تفاوت نگرش است. انسانی که بر مشکلاتش فائق می آید و بر مسائل و محیطش و سلطه هایی که او را در برگرفته، می تواند، غلبه کند. این، نیازمند کار بزرگی است که قبل از هر چیزی باید دانشگاه ها بدون ترس برای آن پیش قدم شوند.

تفاوت ما با سینمای آخرالزّمانی هالیوود چیست؟ مؤلّفه های رمان و سینمای مهدوی چیست؟

سؤال خوبی مطرح شد. اساساً مشکل سینماگران، دولتمردان و شعور حاکم بر دراماتولوژی ما در حوزه فیلم و داستان انتظار ـ اگر بخواهیم وارد این حوزه بشویم- معطوف به این است که به همان سمتی پیش برویم که آنها رفته اند و می روند و دقیقاً یک آینده بی سر و تهی را نشان بدهیم که در انتظارش هستیم یا حتّی برای ما غیر مترقّبه است. البتّه با این تفاوت که آنها به مقوله آخرالزّمان نگاه تلخی دارند و ما نه. یک چیز در آینده خوشحالمان خواهد کرد. ممکن است کمی پرداختن این گونه به موضوع هم بد نباشد؛ امّا این راه رفتن در مدار آنهاست.

ما قرار نیست چرخ سینما را دوباره اختراع کنیم؛ ولی باید ساختارشکن باشیم و بدانیم روح حاکم بر تمدّن بشر کنونی روح خسته ای است. ما در آغاز هزاره سوم با جنگ های خونین و حتّی انقلاب هایی رو به رو هستیم که به جای امید، نهایت خستگی و یأس را به جامعه خود تزریق کرده اند و مصادره شده اند.

در این جهان سرشار از خشونت و افراطی گری، در صورتی می توان روح امید را در قالب هنر بر انسان دمید که این بشر درک بشود و این، کار یک هنرمند دردمند است؛ هنرمندی که تربیت و برای حرکت به این سو تشویق بشود.

قطعاً در شرایط کنونی، این حرف های ما اصلاً جایی برای بررسی ندارد. فعلاً سینما و ادبیات و هنر ما درگیر حواشی است و در زمانی که همه چالش ها، جابه جایی چند مدیر و تخصیص و داوری جشنواره ها باشد، بحث اساسی خیلی محلّی برای بررسی ندارد.

مطالبی که مطرح کردید، متأسّفانه وجود دارد و با این حال، بحث ما خیلی ناظر بر این وضعیّت نیست. اگر روزی عزم بر حلّ برخی از این مشکلات باشد، به نظر شما باید از کجا شروع کنیم؟

به نظر می رسد، استوانه بحث ما و مرکز شروع حرکت هنر مهدوی، تعریف و پرداختن به هنر قدسی است. ببینید این حرفی نیست که من بخواهم مطرح کنم. متأسّفانه در این زمینه هم ما عقب افتاده ایم. اروپا امروز به شدّت پی گیر این خطّ محتوایی، البتّه با ف