پاورپوینت کامل اکسیر اشک برامام حسین (ع( ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اکسیر اشک برامام حسین (ع( ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اکسیر اشک برامام حسین (ع( ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اکسیر اشک برامام حسین (ع( ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

گریه مثبت، نشانه حزن مثبت و تنفّر و انزجار از عوامل ایجاد حزن است. اگر بر مصائب آن حضرت می گرییم، در حقیقت بیزاری و دوری جستن از ظالمان را اعلام می داریم.//

واقعه کربلا، اگرچه در عصری دور از ما بوده؛ ولی برای همیشه تاریخ، این درس را به انسان ها آموخت که از یک سو بگویند:

«إِنِّی سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَکمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَکم؛۱

به درستی که من با آنانی که با تو در سازشند، می سازم و با آنانی که با تو در جنگند، می ستیزم.»

از سوی دیگر بگویند:

«یَا لَیْتَنِی کنْتُ مَعَکمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیما؛۲

ای کاش من با شما بودم و به رستگاری عظیم نایل می شدم.»

توجّه به کربلا و گریه بر مصائب امام حسین(ع) اگر با معرفت توأم باشد، عامل به خود آمدن و تأثّر از کوتاهی ها خواهد شد. آن کس که می گوید من از ظلم بیزارم و با ظالمان در ستیزم، قطعاً خود، ظلم ستیز خواهد بود و از ظالمان بیزار می شود.

فردی که آرزو می کند ای کاش با امام حسین(ع) بود تا به رستگاری می رسید، به خود تلقین می کند که از راه امام حسین(ع) تبعیّت کند و خود را در آن راه قرار دهد. آن کسی که بر مصائب آن حضرت می گرید، قطعاً از عوامل ایجاد مصائب نیز بیزاری می جوید.

توضیح داده شد که حزن مثبت، پسندیده است و انسان سالم، نمی تواند با مشاهده رنج عزیزان، رنجور نشود و ظهور این رنج و حزن درونی، اشک است و گریه.

هنگامی که به مقاتل مراجعه کرده و منابع صحیح تاریخی وقایع روز عاشورا را مطالعه می کنیم، این سؤال مطرح می شود که کدام مصیبت تا این اندازه غم انگیز و کدام جنایت تا این حد جانسوز است؟ جنایتی که در آن، حتّی کودک شش ماهه به بدترین شکلی به قتل می رسد و… تا آن حد که امام عصر، عجّل الله تعالی فرجه الشّریف، عرضه می دارند:

«فَلَأَنْدُبَنَّک صَبَاحاً وَ مَسَاءً، وَ لَاَبْکیَنَّ عَلَیْک بَدَلَ الدُّمُوعِ دَما؛۳

پس هر صبح و شام بر تو زاری می کنم و به جای اشک برایت خون می گریم.»

هنگامی که مصائب و گرفتاری ها باعث حزن می شود و مشکلات و جنایات، انسان آگاه را به تأثّر می کشاند و دل هر زنده دلی با مطالعه و مشاهده آن فجایع، دردمند می شود، باید به کربلا و روز عاشورا نگریست. آنجا که برجستگان عالم وجود و نیکان عرصه هستی، در برابر دنیا دوستان و شهوت رانان فریب خورده با بدترین شکل ممکن به شهادت رسیدند.

همچنین گریه مثبت، نشانه حزن مثبت و تنفّر و انزجار از عوامل ایجاد حزن است. اگر بر مصائب آن حضرت می گرییم، در حقیقت بیزاری و دوری جستن از ظالمان را اعلام می داریم.

از بدترین ظلم ها، گمراهی مردم و تحریف دین است. از مشکلات همه ادیان الهی، این بوده است که منافقان سودجو، در لباس دفاع از دین و برای نیل به اهداف خود، از هیچ ظلمی دریغ نکرده اند. نمونه بارز این فریبکاری در عاشورای حسینی جلوه می کند. اینجا، وظیفه دوستان است که به هر طریقی نقشه شوم منافقان را بر ملا کنند و اهداف پلید آنها را به همگان بشناسانند که یکی از آن طرق، برپا کردن مجالس عزا و سوگواری در این مصیبت است. عزاداران امام حسین(ع) عملاً اعلام می دارند که در عاشورا، فضایل الهی و ارزش های خدایی زیر پا نهاده شده است. به همین دلیل ما علَم سیاه برپا می کنیم تا هدفمان را به جهانیان بشناسانیم که: ای انسان ها، بدانید که می خواستند حق را از میان ببرند و ما به پیروی از امام حسین(ع) اعلام می کنیم که حق کدام است و در دفاع از حق، آماده جانبازی هستیم.

حال باید به این نکته توجّه داشت که الگو و سرمشق ما، یعنی حضرت رسول(ص) چه فرموده اند و چگونه عمل کرده اند؟! آن کس که خدا درباره ایشان می فرماید:

«لَقَدْ کانَ لَکمْ فی رَسُولِ اللهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ لِمَنْ کانَ یرْجُوا اللهَ وَ الْیوْمَ الْآخِرَ وَ ذَکرَ اللهَ کثیرا؛۴

همانا رسول خدا برای شما الگوی نیکویی است، برای آن کس که به خدا و روز پسین امید داشته و خدا را بسیار یاد کند.»

حافظ محبّ الدّین طبری از علمای اهل سنّت در «ذخایر العقبی»، صفحه ۱۱۹ آورده است که:

«فَلَمَّا وُلِدَ الْحَسَینُ(ع) جَاءَ النَّبِی(ص) وَ قَال: یا أَسْمَاءُ هَاتِی ابْنِی فَدَفَعْتُهُ إِلَیهِ فِی خِرْقَهٍ