پاورپوینت کامل ژنرال های جنگ نرم (۳): ریچارد پرل ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ژنرال های جنگ نرم (۳): ریچارد پرل ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ژنرال های جنگ نرم (۳): ریچارد پرل ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ژنرال های جنگ نرم (۳): ریچارد پرل ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

۶۵

ریچارد پرل که محقّق مؤسسه «آمریکن اینترپرایز» ۱ و رئیس پیشین شورای سیاست گذاری دفاعی بوده، ۲ در سال ۱۹۴۱ م. در شهر «نیویورک» به دنیا آمد. او فوق لیسانس علوم سیاسی از «دانشگاه پرینستون» در ۱۹۶۷ م. و لیسانس روابط بین الملل از «دانشگاه کالیفرنیای جنوبی» در سال ۱۹۶۴ م. است.

سوابق علمی- اجرایی

– عضو ارشد مؤسسه آمریکایی اینترپرایز؛

– عضو شورای مشاوران «بنیاد دفاع از دمکراسی»؛ ۳

– عضو شورای مشاوران مؤسسه یهودی «امور امنیت ملّی»؛ ۴

– عضو هئیت امنای مؤسسه «هودسون»؛

– عضو شورای مشاوران امنیت ملّی مرکز سیاست های امنیتی؛ ۵

– حامی کمیته آمریکا برای «لبنان» آزاد؛ ۶

– رئیس گروه مطالعاتی گزینه های غیرکشنده در رخدادهای خارجی شورای روابط خارجی؛ ۷

– عضو ارشد پروژه قرن آمریکایی جدید؛

– عضو کمیته آزادی «عراق»؛ ۸

– عضو کمیته خطر جاری؛ ۹

– عضو کمیته آمریکایی برای آزادی «چچن»؛ ۱۰

منصب های دولتی

– عضو پیشین شورای سیاست گذاری خارجی «وزارت دفاع» و رئیس این بخش تا سال ۲۰۰۳ م. ؛

– معاون وزیر دفاع از ۱۹۸۱ م. تا ۱۹۸۷ م؛

– کارمند «سنای ایالات متّحده»، ۱۹۶۹ م. تا ۱۹۸۰ م.

مشاغل پرل در بخش خصوصی

– شورای ریاست پیشین «هالینگر اینترنشنال»؛ ۱۱

– شریک «شرکت شرکای ترایریم»؛ ۱۲

– مشاور «شرکت گلوبال کراسینگ»؛ ۱۳

– شورای ریاست «مورگان کروسیبل»؛ ۱۴

– شورای ریاست پیشین نشریه «جورزلیم پست»؛ ۱۵

ریچارد پرل به عنوان نماینده اصلی جناح سیاسی نئوکان ها (نومحافظه کاران) مطرح است؛ وی نقش محوری در پشتیبانی از جنگ در عراق و جنگ تهاجمی علیه تروریسم با اولویت «خاورمیانه»، پس از حوادث یازده سپتامبر داشت. وی به خاطر پشتیبانی از سیاست های بسیار جنگ طلبانه ضدّ «شوروی» در وزارت دفاع دوران ریگان، لقب شاهزاده تاریکی ۱۶ را یدک می کشد. سمت پیشین پرل به عنوان رئیس شورای سیاست گذاری دفاعی در زمان وزیر دفاع، دونالد رامسفلد، دوره اوّل ریاست جمهوری ریگان، در سال های منتهی به جنگ عراق و جنگ «خلیج فارس» اوّل، به وی جایگاه ویژه ای را اعطا نمود که کمک کرد تا سیاست های خارجی دولت بوش را شکل دهد.

پرل در همراهی با تلاش های پروژه قرن جدید آمریکایی و پل ولفوویتز، ۱۷ مرد شماره دوی سابق «پنتاگون»، در زمان کوتاهی پس از حمله به عراق، جلسه شورای سیاست گذاری دفاعی را تشکیل داد تا سیاست های بدیل و جایگزین برای دولت تولید نمایند. پرل از احمد چلبی، تبعیدی از عراق و دوست رازدار پرل و رئیس «کنگره ملّی عراق»، به جلسه محرمانه ای دعوت به عمل آورد. چلبی برای سال های سال به دنبال تغییر رژیم در عراق بود. در تفسیر این هماهنگی واضح و روشن در داخل و خارج دولت، جیم لوب ۱۸ و مایکل فلین، ۱۹ می نویسند: این طور به نظر می رسد که بعد از یازده سپتامبر، شبکه ای از بازها و نئوکان ها که دور برنامه های پروژه قرن جدید آمریکایی حلقه زده بودند، با یکدیگر در بالاترین سطح، هماهنگ شده بودند تا پاسخ دولت به حملات تروریستی را شکل دهند و متعاقب آن، حمایت عامّه مردم را در پشتیبانی از این سیاست ها جلب نمایند. ۲۰

به هر حال، در اواخر سال ۲۰۰۶ م. پرل از بسیاری از همکاران و دوستان نئوکان خود جدا شده و شروع به بیان تغییر قلبی در مورد سیاست هایی که سابقاً حامی آنها بود، نمود. در یک مصاحبه مشهور با ونیتی فر ۲۱ در اواخر سال ۲۰۰۶ م. ، پرل مطرح نمود که جنگ در عراق یک اشتباه بود. وی گفت: اگر من غیب گو و امروز خود را دیده بودم و مردم از من می پرسیدند که آیا ما باید به عراق حمله کنیم؟ من فکر می کنم که دیگر الآن من احتمالًا می گفتم: خیر. اجازه دهید که استراتژی های دیگری را برای حلّ مهم ترین مسئله خود در عراق که همانا تأمین سلاح های کشتار جمعی توسط صدّام برای تروریست ها است، بررسی کنیم. . . . من این را می گویم، نه این طور تصوّر کنم که صدّام توانایی و قابلیت تولید سلاح های کشتار جمعی را نداشت یا اینکه وی (صدّام) با تروریست ها رابطه نداشت. من معتقدم که اینها هر دو درست بودند؛ امّا آیا ما می توانستیم با ابزارها و راه های دیگری غیر از مداخله مستقیم نظامی این تهدید را مدیریت کنیم؟ خب باید بگویم که شاید ما می توانستیم. ۲۲

در پاسخ به این تغییر عقیده پرل، گری اشمیت، ۲۳ مؤسّس پروژه قرن جدید آمریکایی و همکار پرل در مؤسسه آمریکایی اینترپرایز، به «بی. بی. سی. » گفت: من با ریچارد پرل، مبنی بر اینکه ما نباید هرگز به عراق می رفتیم، موافق نیستم. من البتّه موافقم که عملکرد ما می بایستی بهتر از این می بود. در واقع، من در اواخر ۲۰۰۳ م. مطرح کردم که ما به نظامیان بیشتر و سیاست ضدّشورش مناسب تری احتیاج داریم. ۲۴

همچنین در مخالفت ظاهری با بیشتر نئوکان ها، پرل یک واکنش دوپهلو و مبهم نسبت به تصمیم جرج بوش، رئیس جمهور، در اوایل سال ۲۰۰۷ م. برای افزایش شمار نظامیان در عراق، از خود بروز داد. در حالی که بیشتر نئوکان ها موافق طرح افزایش بودند و حتّی خواهان افزایشی بیش از بیست هزار نیرو بودند، پرل تردید خود را مبنی بر اینکه آیا نیروهای بیشتر، پاسخ مناسبی به مشکل عراق بود، ابراز داشت:

من در مصاحبه با «سان نیویورک» ۲۵ (۱۱ ژانویه ۲۰۰۷ م. ) گفتم: من فکر نمی کنم افزایش نیروها، نقطه کلیدی استراتژی اعلامی بوش باشد؛ بلکه چگونگی مدیریت مؤثّر این نیروها می تواند نقطه کلیدی این استراتژی باشد. وی اضافه کرد: سؤال اصلی در ذهن من این است که آیا ما می توانیم اقدامات عملی و محتاطانه را اجرا کنیم؟ من شک دارم که بتوانیم این کار را انجام دهیم. این امر به طور عمده ای، متّکی به مدیریت کلان کشور [عراق ] است. ۲۶

بدبینی پرل در عراق، با نظامی گری پراگماتیک وی که بیش از دو دهه غالب لفّاظی های وی را شامل می شود، ۱۸۰ درجه تناقض دارد. با در نظر گرفتن جنبه های اصلی جهان بینی نئوکان ها، بیانات پرل نوعاً مخلوطی از تمجید جنگ، نبردهای وجودی و نهایت درستی و صداقت اخلاقی است. همان طور که روزنامه نگار استرالیایی، جان پیلگر ۲۷ کمی قبل از جنگ عراق، گزارش داد: یکی از متفکران حامی جرج بوش، ریچارد پرل است. من با پرل زمانی که مشاور ریگان بود، مصاحبه کردم. زمانی که او درباره جنگ تمام عیار ۲۸ صحبت کرد، من به اشتباه، با این عنوان که وی دیوانه است، حرف هایش را رد کردم؛ امّا وی اخیراً زمانی که جنگ آمریکا علیه تروریسم را توصیف می کرد، از این واژه دو مرتبه استفاده کرد. وی گفت: این جنگ تمام عیار است. ما با خیل متنوّعی از دشمنان در حال جنگ هستیم. همه این حرف ها که اوّل کار افغانستان را بسازیم، بعد به سراغ عراق برویم. . . همه این راه ها اشتباه است.

اگر ما فقط اجازه بدهیم که دیدمان نسبت به جهان توسعه یابد و همه، مشتاقانه در پی آن باشیم و سعی نکنیم تا دیپلماسی های هوشمندانه خود را جزء به جزء اجرا کنیم و فقط یک جنگ تمام عیار راه بیندازیم. . . بچّه های ما در سال های بعد سروده های باشکوهی در ستایش ما خواهند خواند. ۲۹

همچون بسیاری از نئوکان ها، به نظر می رسد پرل تحت تأثیر دیدگاه های خود در مورد هولوکاست قرار دارد؛ مطلبی که متناوباً درگفته هایش نمایان می شود. پرل در مصاحبه ای با «بی. بی. سی» در سال ۲۰۰۳ م. گفت: برای آنهایی از نسل من که امروز درگیر سیاست دفاعی و خارجی هستند، نقطه عطف تاریخی ما، قطعاً و یقیناً هولوکاست بود. هولوکاست یک نابودی بود، نسل کشی تمامی انسان ها و آن به این دلیل به وقوع پیوست که ما در ارائه یک پاسخ مناسب و به موقع، به تهدیدات پیش روی خود غفلت کردیم. ما نمی خواهیم که این امر دوباره رخ بدهد؛ وقتی ما توانایی این را داریم تا با رژیم های توتالیتر مقابله کنیم، پس باید قطعاً این کار را انجام دهیم؛ زیرا اگر ما از انجام این کار قصور ورزیم، نتایج و پیامدهای آن بسیار فاجعه بار خواهد بود. (جیم لوب، ۱۱ می ۲۰۰۵ م. ). ۳۰ به طور مشابه، در کتابی که پرل با همکاری دیوید فرام ۳۱ در سال ۲۰۰۴ م. با عنوان «پایانی بر شرارت» ۳۲ منتشر کرد، این طور بیان می کند: برای ما، تروریسم بزرگترین شرارت زمان ما باقی می ماند و جنگ علیه شرارت، انگیزه اصلی و بزرگ نسل ما برای مقابله با آن. . . ، راه وسطی برای آمریکایی ها وجود ندارد؛ یا پیروزی یا هولوکاست. ۳۳

این دیدگاه رادیکال نسبت به امور خارجی، واکنش پرل به یازده سپتامبر و واکنش اوّلیه وی به رشد روز