پاورپوینت کامل ارکان اربعه فرهنگ انتظار ۷۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ارکان اربعه فرهنگ انتظار ۷۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ارکان اربعه فرهنگ انتظار ۷۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ارکان اربعه فرهنگ انتظار ۷۱ اسلاید در PowerPoint :

۱۸

«السَّلَامُ عَلَی مُحْیی الْمُؤْمِنِینَ وَ مُبِیرِ الْکافِرِینَ السَّلَامُ عَلَی مَهْدِی الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْکلِمِ السَّلامُ عَلَی مَهْدِی الْأُمَمِ، السَّلامُ عَلَی الْقَائِمِ الْمُنْتَظَرِ وَ الْعَدْلِ الْمُشْتَهَرِ، السَّلامُ عَلَی بَقِیه اللَّهِ فِی بِلادِهِ؛ [۱]سلام بر آن امامی که موجب احیای مؤمنان و نابودی و بی ثمری کافران خواهد شد! سلام بر مهدی امّت! سلام بر قائم منتظَر و عدل مورد نظر! سلام بر بقیهالله در هر جایی که شهر خدا خواهد بود!»

مقدّمه

انتظار فرج، یعنی عبور از اسلام تبلیغی محض و ورود به سبک زندگی منتظرانه و سبک زندگی منتظرانه، یعنی برخورداری و بهره مندی از تمامی برکات فرج. محّمدبن فیصل از امام رضا (ع) نقل می کند که: از حضرت پرسیدم: فرج ما کی می رسد؟ فرمودند: «ألَیسَ إنتظار الفَرَجِ مِنَ الفَرَج؛ [۲]آیا انتظار فرج، فرج نیست؟»

این سخن حکایت از آن دارد که انتظار فرج اگر در فرهنگ مخصوص به خودش عمل شود، موجب ورود به ساحت رحمت های الهی می گردد و همان شوری را پدید می آورد که با ظهور حضرت پیدا می شود و پرده غیبت از جلوی چشم منتظر فرج، مرتفع شده و جامعه آماده پذیرش انوار معصوم (ع) می گردد. امام رضا (ع) در این روایت می فرمایند:«شما می توانید قبل از تحقّق فرج، از طریق انتظار فرج حضرت صاحب الأمر (ع) به آنچه باید برسید، برسید. این همان برکاتی است که انتظار فرج به دنبال دارد و اگر درست وارد آن شویم، با هیچ چیز دیگر قابل مقایسه نیست. »[۳]

«إنتظار الفَرَجِ مِنَ الفَرَج»؛ یعنی نظر به آن فرج نهایی، به خودی خود، فرج خواهد بود و ما را در فضایی قرار می دهد که از برکات فرج بهره مند می شویم. اگر بتوان وارد فرهنگ انتظار فرج شد، آن وقت آن گشایش هایی که منتظرش هستیم، محقّق می شود، می دانیم از کدام راه باید برویم و چگونه زندگیمان را بر اساس آن انتظار، تنظیم کنیم. طبق روایتی که عرض شد، اوّلًا در مکتب تشیع، انتظار فرجی خاص، مطرح است و امامان شیعه بر آن تأکید دارند؛ ثانیاً به قدری آن انتظار مهم است که از نوع خودِ فرج است و باید با روش و سلوک و فرهنگ خاصّی بدان دست یافت. در آن حالت است که در زمان غیبت ولی عصر (عج) به بهترین اعمال دست یافته ایم؛ اعمالی که رسول خدا (ص) در وصف آن فرموده اند: «أفضَلُ أعمالِ أُمَّتی إنتِظارُ الفَرَج؛ [۴]بهترین اعمال امّت من، انتظار فرج است» امام رضا (ع) با توجّه به این امر می فرمایند: «حالا که بهترین اعمال، انتظار فرج است، پس تلاش کن فرهنگ انتظار فرج را پیدا کنی. »خداوند می فرماید: «أَقِمِ الصَّلاهَ لِذِکرِی؛ [۵]نماز را به پای دار برای من. » از آن طرف، در حدیث قدسی می فرماید: «أنا جَلیسٌ مَن ذُکرَنی؛ [۶]من همنشین کسی هستم که به یاد من باشد. »

نتیجه می گیریم با اقامه نماز، شرایطی که خداوند همنشین انسان باشد، فراهم می شود؛ ولی در عمل، برای آنکه نماز ما، نمازی شود که یاد خدا در آن واقع شود، از نظر اخلاقی و عقیدتی، مقدّمات فراوانی نیاز دارد و ما باید وارد فرهنگ خاصّی شویم تا نمازمان عامل یاد خدا باشد. انتظار فرج هم به همین صورت است که نیاز به برنامه ریزی و فرهنگ خاصّی دارد و در آن صورت است که انتظار فرج یک نحوه فرج در زندگی فردی و اجتماعی ما پدید می آورد؛ آن هم مثل نتیجه ای که با ظهور مقدّس امام زمان (عج) حاصل می شود. آری. هیچ وقت نتیجه های بزرگ با کارهای سطحی به دست نمی آید؛ هرچند اگر فرهنگ انتظار در زندگی ما وارد شود، نتایج آن نسبت به مقدّماتش غیرقابل مقایسه است. [۷]

امّا پرسش مهم و اساسی در اینجا، این است که فرهنگ انتظار به چه معناست؟ با توجّه به اینکه هر فرهنگی، به نوعی از اجزایی درونی و لاینفک تشکیل می گردد که معرّف اصلی آن فرهنگ و عامل قوام و وجه تمایز آن فرهنگ بر سایر فرهنگ هاست، در این صورت، اجزای درونی و لاینفک فرهنگ انتظار کدام است؟

فرهنگ انتظار و ارکان اربعه آن

هرچند تعریف جامع و مانع و مشترک الاذهانی از واژه فرهنگ تاکنون صورت نگرفته و در اختیار نیست، امّا در مجموع می توان گفت که فرهنگ از چهار عنصر مشخّص، یعنی عقاید، آرمان ها، ارزش ها و هنجارها تشکیل شده است که با در نظر گرفتن اجزای چهارگانه فوق، باید گفت: هنگامی که از فرهنگ انتظار سخن می گوییم، در واقع از عقیده ای مستحکم، مستدل، مقبول و مشترک همه مذاهب و ادیان، چه آسمانی و چه غیر آسمانی و همچنین از آرمانی فطری، جهانی، ابدی، پویا و زنده و مترقّی سخن می گوییم که پاسدار و مدافع کامل تحقّق ارزش های الهی و انسانی، مانند عدالت، صلح، امنیت، آزادی و کرامت انسانی در روی زمین برای همه بشریت است و معرّف یک الگوی هنجاری و رفتاری و یک «سبک زندگی ایمانی» اسلامی و مؤمنانه و مجاهدانه به نام سبک زندگی منتظرانه، است که از چهار رکن رکین که کاملًا متّصل و وابسته و پیوسته به یکدیگر می باشند؛ یعنی

۱- امام باوری،

۲- امام پیروی،

۳- امام شیفتگی،

۴- امام یاوری

تشکیل شده است؛ به گونه ای که تنها با تحقّق و ساری و جاری شدن این ارکان اربعه در بستر زندگانی، هم فردی و هم اجتماعی شخص منتظر است که می توان گفت: انتظار شخص منتظر، انتظار حقیقی بوده و انسان منتظر داخل در فرهنگ خاصّ انتظار گردیده؛ به نحوی که سبک غالب و حاکم بر زندگانی وی، همان سبک زندگی منتظرانه است.

سبک زندگانی منتظرانه

هنگامی که می گوییم سبک زندگی کسی منتظرانه است؛ یعنی چنین فردی از تمامی برکات انتظار فرج امام زمان (عج) در عصر غیبت، برخوردار و بهره مند می باشد. باید دانست که طبق روایات وارد شده در انتظار فرج، از جمله «إنتظار الفَرَجِ مِنَ الفَرَج» و «أفضَلُ أعمالِ أُمَّتی إنتِظارُ الفَرَج»، معلوم می شود که انتظار فرج، تنها یک تمنّای قلبی و باطنی نیست که ربطی به واقعیت خارج نداشته باشد؛ یعنی جنس آن، صرفاً از جنس درخواست های عاطفی باشد و لذا تنها در انجام یک سری حرکات شخصی و فردی، مثل دعای زبانی و مانند آن محصور و خلاصه گردد؛ هرچند در جای خود، در روایات متعدّد از اهل بیت (ع) بر دعا برای تعجیل فرج بسیار تأکید شده است. تا آنجا که حضرت صاحب الامر (عج) در راستای زنده نگهداشتن روحیه انتظار و تقاضای فرج از خداوند، به نایب دوم خود در دوران غیبت صغری، محمّدبن عثمان الثمری می فرمایند: «أکثِروُا الدّعاء بِتَعجیلِ الفَرَج فإِنَّ ذلِک فَرَجُکم؛ [۸]زیاد دعا کنید برای تعجیل فرج؛ زیرا دعا کردن در تعجیل فرج، خود فرج است. »این توصیه، حاکی از آن است که عامل ظهور و فرج، زنده نگهداشتن روحیه انتظار است؛ بنابراین دعا کردن برای تعجیل فرج، خود فرج است؛ امّا انتظار فرج، تنها از جنس دعا و خلاصه شدن در دعا کردن نیست؛ زیرا طبق روایات:

«أفضَلُ أعمالِ أُمَّتی إنتِظارُ الفَرَج»و همچنین روایت: «أفضَلُ أعمالِ أُمَّتی إنتِظارُ الفَرَج؛ [۹]بهترین اعمال شیعیان ما، انتظار فرج است»و انتظار، گشایش امور به دست آن حضرت است. معلوم می شود جنس انتظار فرج از جنس عمل بوده و در حقیقت، به نوعی رفتار و سبک زندگی است؛ امّا کدام رفتار و کدام سبک زندگی؟

برای پاسخ به این سؤال، باید توجّه داشت که:پیامبر اکرم (ص) در روایت نورانی دیگری فرموده اند: «أَفْضَلُ جِهَادِ أُمَّتِی انْتِظَارُ الْفَرَج؛ [۱۰]بهترین و والاترین جهاد امّت من، انتظار فرج است. »گویی پیامبر (ص) با این بیان، می خواهند توجّه ها را به این حقیقت مهم معطوف دارند که روح حاکم بر فرهنگ انتظار و زندگی منتظرانه، روحیه جهادگرانه، تفکر آماده گر، انقلابی و حماسی می باشد؛ نه روحیه قاعدانه، درویشانه، انزواطلبانه و سازش کارانه.

پیامبر اکرم (ص) با این کلام حکیمانه، در واقع ویژگی غالب و صبغه اصلی زندگی منتظرانه را در مجاهدت مستمر و پیوسته برای رفع موانع ظهور و فرج معرّفی فرموده اند. بر این اساس، می توان گفت که: سبک زندگی منتظرانه، سبک زندگی مجاهدانه است، نه قاعدانه؛ زیرا خداوند در آیه: «وَ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِینَ عَلَی الْقاعِدِینَ أَجْراً عَظِیماً»[۱۱]بر فضیلت و برتری زندگی مجاهدانه بر زندگی قاعدانه، تأکید فرموده است. پس منتظر فرج، آن کسی است که سبک زندگی اش مجاهدانه بوده و به عبارت دیگر، حرکت و سیر زندگانی او، حرکت و سیر صعودی، رو به جلو و به سمت قلّه کمال است؛ به گونه ای که چنین شخصی دائماً و مستمرّاً در تلاش و جهد و کوشش برای رسیدن به قرب بیشتر و والاتر به امام زمان (عج)، یعنی صاحب الأمر و مقتدایش به سر می برد؛ زیرا این تلاش و جوشش توأم با جهاد و قیام، لازمه لاینفک دست یابی به حیات انسانی و الهی در سیر الی الله می باشد. طبق برهان، عرف و قرآن، حیات انسانی در سلسله مراتب نظام تکوین، از مرتبه بالاتری نسبت به سایر موجودات برخوردار می باشد.

خداوند در قرآن مجید، شرط وصول به این حیات انسانی را چنین بیان فرموده است: «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا اسْتَجِیبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاکمْ لِما یحْییکمْ؛ [۱۲]ای کسانی که ایمان آورده اید! دعوت خدا و پیامبرش را اجابت کنید تا زنده به حیات انسانی شوید. »لازمه استجابت دعوت رسول اکرم (ص) طبق آیات کریمه: «ما آتاکمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا»[۱۳]و آیه «مَنْ یطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ»[۱۴]اطاعت و پیروی از فرامین و اوامر ایشان است و می دانیم که رسول اکرم (ص) در احادیث مختلف، از جمله احادیث متواتر غدیرخم و ثقلین، اوصیای خویش را که آنها نیز مشمول این دعوت و اجابت منظور در «آیه ۲۴ سوره مبارکه انفال» بوده و هستند و اوّلین آنها امیرالمؤمنین، علی (ع) و آخرین ایشان، قائم آل محمّد (ع)، حضرت مهدی موعود (عج) می باشند، به مردم معرّفی فرمودند. بر این اساس، دست یابی به حیات انسانی بدون ارتباط با انسان کامل و معصوم در هر عصر و هر زمان، امکان پذیر نمی باشد. بنابراین در دعای شریف «ندبه» می خوانیم: «وَ امنُن عَلیناهُ بِرِضاهُ؛ [۱۵]خدایا امام زمان را از من راضی کن»؛ زیرا ما آدمیتمان را از امام زمان (عج) که انسان کامل هستند، می توانیم بگیریم، هرچند وجودمان را از خدا می گیریم؛ ولی شرط تجلّی نور انسانیت از انسان کامل، رضایت قلب حضرت صاحب الأمر (عج) است.

هنر هر انسانی آن است که با انسان کامل یا معصوم (ع) ارتباط برقرار کند تا راه سعادت خود را گم نکند. کسی که در کنار آب بنشیند و دائماً بگوید، خدا چرا مرا سیراب نکرد، از تشنگی می میرد؛ ولی آن کس که بگوید حالا که من نیاز به آب دارم، سعی می کنم آن عین تری که موجب سیرابی من می شود، پیدا کنم و تشنگی ام را رفع کنم، از آب بهره کافی را برده است. خدا برای رفع تشنگی انسان، عین تری را خلق کرد. بر اساس همان قاعده، برای رسیدن انسان ها به انسانیت، اهل بیت (ع) را که عین الانسان هستند، خلق کرد.

ما برای رسیدن به انسانیت نیاز داریم که با عین انسانیت مرتبط باشیم؛همان طور که برای رفع تشنگی نیاز به عین تری داریم، تا عین الانسان در نظر ما قرار نگیرد، نمی توانیم به انسانیت خود دست یابیم. عین الانسان، یعنی انسان