پاورپوینت کامل بندگی از کوی ولایت می گذرد! ۴۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بندگی از کوی ولایت می گذرد! ۴۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بندگی از کوی ولایت می گذرد! ۴۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بندگی از کوی ولایت می گذرد! ۴۴ اسلاید در PowerPoint :

۲۷

عالم ولایی، پیمان ولایی

نگاه عقلی و علمی در کنار آموزه های دینی، بیانگر این حقیقت است که این عالم، عالم ولایی است؛ یعنی عمود اصلی خیمه خلقت، انسان کامل یا امام و حجّت الهی است و عالم بر گرد ولایت او می چرخد. هر فیض و عنایتی که از سوی خدا به انسان برسد، به واسطه این محور و این عمود خیمه آفرینش است.از این سو، انسان مؤمن نیز اگر بخواهد در صراط مستقیم الهی گام بردارد و به سوی سعادت و نیک بختی در دنیا و آخرت جهت گیری کند، باید او نیز بر گرد محور ولایت بگردد و ولایی شود.در نوشتار پیشین، این مطلب را قدری تبیین کردیم و روشن شد که انسان ولایی یا مؤمن حقیقی، کسی است که با امام خود، عهد و پیمانی ولایی دارد و در پیوند با اوست که می تواند هماهنگ با عالم حرکت کرده و مسیر صراط مستقیم را بپیماید.

ولایت، باطن توحید و عبودیت

در این نوشتار، بر این حقیقت گران سنگ تأکید می شود که میثاق ولایت یا پیمان ولایی، چیزی جز همان پیمان بندگی خداوند و باطن آن نیست. خداوند در «قرآن»، به انسان ها یادآوری فرموده که قبلًا (پیش از عالم دنیا) با آنان عهد و پیمان بندگی بسته است: «أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَیکمْ یا بَنِی آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّیطانَ إِنَّهُ لَکمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ وَ أَنِ اعْبُدُونِی هذا صِراطٌ مُسْتَقِیمٌ؛[۱] ای فرزندان آدم! مگر با شما عهد نبستم شیطان را مپرستید؟! زیرا وی دشمن آشکار شماست و اینکه مرا بپرستید و صراط مستقیم همین است. »

پیمان بندگی چگونه محقّق می شود؟

نکته بسیار مهم در این مقام، آن است که توحید و بندگی خدا، تنها و تنها با محوریت ولایت انسان کامل (رسول و امام)، فعلیت و تحقّق می پذیرد و از مقام ثبوت، به مقام اثبات می رسد. از این روست که امامان معصوم (ع) در تبیین این حقیقت تأکید کرده اند که پیمان بندگی خدا، همراه با پیمان نبوّت و ولایت بوده است. عالمان و محدّثان اهل سنّت نوشته اند:

حذیفه از نبی مکرّم اسلام (ص) روایت کرده است که ایشان فرمودند: «لَوْ یعْلَمُ النَّاسُ مَتَی سُمِّی عَلِی أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ مَا أَنْکرُوا فَضْلَه؛ اگر مردم می دانستند که علی در کجا و کی، امیرالمؤمنین نامیده شد، فضائلش را انکار نمی کردند؛

سُمِّی أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ وَ آدَمُ بَینَ الرُّوحِ وَ الْجَسَدِ؛ او، آنگاه امیرالمؤمنین نامیده شد که آدم، بین روح و جسد قرار داشت (هنوز آفریده نشده بود)؛ وحینَ قَالَ: أَ لَسْتُ بِرَبِّکمْ قَالَوا بَلَی؛ و همان هنگام که خداوند (در عالم ذّر) فرمود: «آیا من پروردگار شما نیستم؟» همه گفتند: آری. تویی پروردگار ما؛ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی أَنَا رَبُّکمْ وَ مُحَمَّدٌ نَبِیکمْ وَ عَلِی أَمِیرُکم؛[۲] خداوند فرمود: «منم پروردگار شما و محمّد پیامبرتان و علی امیر شماست. » «امیرکم» یعنی علی امیرالمؤمنین است.

از اینجاست که می گوییم تفسیر حقیقی کتاب خدا را از معصومان (ع) باید گرفت. آنچه قرآن بدان پرداخته، فقط همان پیمان بندگی است و اینکه خداوند فرموده: «أَ لَسْتُ بِرَبِّکمْ»؛ امّا اینکه پیمان بندگی خدا از کوی ولایت می گذرد و عهد ولایت، باطن همان پیمان بندگی است و اینکه در روز الست، در عالم ذر، خداوند به جز پروردگاری خود، از بندگانش عهد نبوّت و ولایت نیز گرفته است، در ظاهر قرآن نیامده و آن را معصومان (ع) باید بیان کنند و کسانی که برای فهم دقیق و کامل قرآن به سوی ایشان نمی روند، نه مراد خداوند را درخواهند یافت و نه موفّق به طی راه بندگی و وفا به عهد عبودیت خواهند شد.

اینکه برای فهم صحیح و عمیق قرآن باید به عترت مراجعه کرد، در خود قرآن و روایات، سرفصلی گران قدر و مفصّل است. امام صادق (ع) در نامه ای به اصحاب خود، مسائل فراوانی، از جمله این حقیقت را متذکر شدند: «و هم الذین من سألهم. . . أرشدوه؛ معصومان هستند که هرکس از آنان طلب علم کند، او را راهنمایی خواهند کرد؛ و هم الذین لا یرغب عنهم و عن مسألتهم و عن علمهم. . . إلا من سبق علیه فی ععلم الله الشقاء فی أصل الخلق؛ [۳]و آنان که از اهل بیت و از گدایی علمی و سؤال از ایشان روی برمی تابیدند، . . . همانانند که در علم ازلی خداوند، چنین گذشته که چیزی جز شقاوت و بدبختی در بنیان خلقت آنان رقم نخورده است. »

از اینجا روشن می شود که یکی از دلایل اینکه خداوند همه حقایق را در ظاهر قرآن فرو نفرستاده، این است که باید مردم به مفسّران حقیقی و سرچشمه علوم قرآن، یعنی اهل بیت (ع) رجوع کنند. در این بحث نیز خداوند در مورد پیمان بندگی و موادّ و مفادّ آن، تنها به نخستین حلقه این زنجیره، یعنی پیمان بندگی بسنده فرموده و دیگر از عهد نبوّت و ولایت سخن نگفته است؛ امّا پیامبر یا امام معصوم (ع) می فرماید: «خداوند در آن ساحت، بر نبوّت پیامبر (ص) و ولایت اهل بیت (ع) نیز تأکید کرده و عهد و میثاق گرفته است. » در واقع، عهد ولایت، باطن همان عهد عبودیت است. بنابراین در «آیه ۶۰ سوره یاسین»، در باطن آن، این حقایق نیز نهفته است که: «ای فرزندان آدم! آیا من از شما پیمان نگرفتم که مرا بپرستید و نبوّت محمّد و ولایت اهل بیت او را بپذیرید (که پرستش من جز با این ارکان سه گانه) محقّق نمی گردد؟!»

حقیقت پیمان فطرت نیز همین است

از اینجا، حقیقت پیمان فطرت نیز به خوبی آشکار می گردد. خداوند در «آیه ۳۰ سوره روم» می فرماید: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیها لا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذلِک الدِّینُ الْقَیمُ وَ لکنَّ أَکثَرَ النَّاسِ لا یعْلَمُونَ؛ (دین حضرت حق، همان فطرت است) فطرتی که خداوند همه مردم را بر آن سرشته و هیچ تبدیل و جایگزینی در آن راه ندارد و همین است دین استوار الهی. »درباره این آیه، اوّلًا در روایات آمده است که فطرت، همان اسلام است و خداوند همگان را در عالم میثاق، همان گونه که فرمود «أَ لَسْتُ بِرَبِّکمْ»، بر آن سرشته است. بنابراین، همان میثاق بندگی و میثاق نبوّت و ولایت (باهم) است. از این رو، امام صادق (ع) درباره همین آیه فرمودند: «علی التَّوحیدِ و مُحَمَّد الرّسول و علی أَمیرِ المُؤمنین (ع)»[۴]

بنابراین خداوند در فطرت همه انسان ها این حقایق را سرشته است که پروردگار آنان خداست و نبی مکرّم اسلام پیامبر و علی (ع) نیز امام آنان است و ایشانند که مردمان را به عهد و پیمان بندگی، راهنمایی و فطرت آنان را شکوفا و سعادت همگان را تضمین می کنند.

دقّت و تأمّل در این زنجیره سه حلقه ای (توحید، نوبّت و ولایت) ما را به این حقیقت رهنمون می سازد که هر حلقه بالاتری، اگرچه در مرتبتی مقدّم تر و اصلی تر قرار دارد، امّا به سان یک مخروط، هر مرحله پایین تر، تفصیل مرحله بالاتر و مرحله بالاتری، اجمال پایین تر است.

بر این اساس، حلقه دوم، یعنی نبوّت، تفصیل توحید ا