پاورپوینت کامل عین گل محمدی ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عین گل محمدی ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عین گل محمدی ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل عین گل محمدی ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

۳۸

مرد غریبه چند روزی می شد که در خانه علی، علیه السلام، مهمان بود. صاحبخانه با مهربانی و گشاده رویی او را بر سر سفره
خویش پذیرفته بود

مهمان رازی در دل داشت اما نمی دانست چگونه آن را بر زبان جاری کند.

از مدتها پیش، بین او و شریکش اختلافی افتاده بود. هر دو قصد داشتند برای طرح دعوا و رفع اختلاف نزد علی، علیه السلام،
بیایند و حالا شاید فرصت مناسبی برای این کار فراهم آمده بود. مرد غریبه با خود می اندیشید با وجود صمیمیت و دوستی ایجاد
شده بین او و علی، علیه السلام، حتما امام علی، علیه السلام، حق را به او خواهد داد.

بالاخره مهمان پرده از راز خویش برداشت. علت آمدنش را برای امیرالمؤمنین شرح داد و موضوع اختلاف را با او در میان گذاشت.

امام علی، علیه السلام، کمی تامل کرد و بعد فرمود: «پس تو فعلا طرف دعوا هستی؟»

– بلی یا امیرالمؤمنین.

امام با لحنی ملایم فرمود: خیلی معذرت می خواهم. از امروز دیگر نمی توانم از تو، به عنوان مهمان پذیرایی کنم; زیرا رسول خدا،
صلی الله علیه وآله، فرموده است: «هرگاه دعوایی نزد قاضی مطرح است، قاضی حق ندارد یکی از طرفین دعوا را مهمان کند مگر
آنکه هر دو نفر با هم در مهمانی حاضر باشند.» (۱)

مرد غریبه، پشیمان از سخنی که گفته بود سر به زیر انداخت و در حیرت از پاسخی که می شنید، به فکر فرو رفت.

علی، علیه السلام، یگانه جوانمرد شجاع و باشهامت عرب بود که در زمان حیات رسول خدا، صلی الله علیه وآله، نزدیکترین و
باوفاترین یار، پشتیبان و همراه او بود و بعد از رحلت ایشان در رفتار، گفتار و شیوه زندگی و برخوردهای اجتماعی لحظه ای از
پیروی سفارشات رسول خدا و اجرای دستورات و احکام الهی فروگذار نکرد. او هر گاه از جهاد با دشمن فارغ می شد به تعلیم و
تربیت افراد و قضاوت بین آنها می پرداخت. زمامداری و قضاوت در نظر او پایگاهی برای جاه طلبی و سودجویی نبود، بلکه
وظیفه ای سخت و مسؤولیتی دشوار بود و علی، علیه السلام، این مقام را بر خلاف میل خود می پذیرفت تا احکام فراموش شده
اسلام را اجرا کند و حق مظلومان و ستمدیدگان را از ستمکاران بگیرد.

در بین یاران مخلص و دوستان صمیمی حضرت امیرالمؤمنین، علیه السلام، مردی عالم و دانشمند به نام ابوالاسود دوئلی » بود. او
فضایل اخلاقی زیادی داشت و نخستین کسی بود که با راهنمایی حضرت امیر، علیه السلام، حروف قرآن را اعراب گذاری کرد.

امیرالمؤمنین علی، علیه السلام، در دوران خلافتش او را قاضی بصره قرار داده بود اما در یک محاکمه قضایی و پیش از آنکه
محاکمه پایان یابد، او را از مقام قضاوت عزل کرد.

ابوالاسود دوئلی حضور امام، علیه السلام، آمد و پرسید: «چرا مرا از مقام قضاوت عزل کردید؟ آیا از من خیانت و انحرافی دیدید؟»

امیرالمؤمنین، علیه السلام، در پاسخ او فرمود:

نه، در تو خیانتی ندیدم ولی هنگام قضاوت، صدای تو بلندتر از صدای دو نفری است که برای قضاوت و رفع اختلاف به حضور تو
آمده اند. (۲)

این باریک بینی و دقت نظر امام، علیه السلام، در جای جای نامه های نهج البلاغه نیز به چشم می خورد. امام، علیه السلام، در
عهدنامه معروف خود خطاب به مالک اشتر نخعی می نویسد:

برای داوری بین مردم، بهترین را برگزین، آن کسی را که در قضاوت به دشواری و سختی نیفتد و در لغزش پایدار نماند و اگر حقی
را باز شناخت، در اجرای آن ناتوان نشود و در بررسی کارها ژرف بین باشد و تنها به ظاهر کارها نگاه نکند و برای برکناری از اشتباه،
بیش از هر کس به بررسی دلایل لازم بپردازد.

در داوری شکیبا باشد و چون حقیقتی بر او آشکار شد با قاطعیت فرمان دهد.

داوران حکومت نباید از ستایش ستایشگران به خودخواهی افتند و یا به جانب فریبکاران متمایل شوند. (۳)

امام علی، علیه السلام، در داوری بین مردم بهترین، داناترین و عادلترین است و به کارگزاران و فرمانداران خود نیز رعایت کامل
حق و عدالت را سفارش می کند.

بالهای مهربانی خود را بر مردم بگشای و آنان را با خوشرویی بپذیر. همه را به یک چشم بنگر و بین آنها حتی در اشاره کردن و
درود گفتن تفاوتی مگذار و برابری را رعایت کن تا توانمندان به ستم تو امید نبندند و ناتوانان