پاورپوینت کامل مدینه ، جنّت دوّم (۲) ۸۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مدینه ، جنّت دوّم (۲) ۸۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مدینه ، جنّت دوّم (۲) ۸۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل مدینه ، جنّت دوّم (۲) ۸۴ اسلاید در PowerPoint :

۱۳۱

کتاب «جنّات ثمانیه» یا بهشت های هشتگانه، کتابی است که به بررسی
تاریخ و جغرافیای هشت زیارتگاه مهم جهان اسلام، یعنی مکّه، مدینه، بیت
المقدّس، نجف اشرف، کربلا، کاظمین (وبغداد)، سامرا و مشهد می پردازد.

نویسنده این کتاب سیدمحمّد باقر بن مرتضی حسینی ملقّب به فخر
الواعظین خلخالی است، نسب وی به شهید بزرگوار زید بن علی بن الحسین
بن علی بن ابی طالب علیه السلام می رسد، وی سالها در شهر خلخال ساکن و به امور
دینی مردم آن سامان رسیدگی می کرده است، لیکن در سال ۱۳۱۱ه به تبریز
آمده، سپس به عتبات عالیات مشرّف می شود، پس از آن به ایران مراجعت
می کند و چند سالی در تهران می ماند و در سال ۱۳۲۷ه . به مشهد مشرّف
می شود و آنجا را برای سکونت خویش برمی گزیند.

نسخه خطّی این اثر، در کتابخانه آستان قدس رضوی نگهداری ومؤلّف
محترم در سال ۱۳۲۷ه . شروع به تألیف آن نموده، و در سال ۱۳۳۱ه در
۴۰۳ ورق آن را به پایان برده است، در شماره های پیشین میقات چندبخش،
ازاین اثر ارزشمند به چاپ رسیده وهم اینک قسمتی دیگراز آن را تقدیم
خوانندگان محترم می نماییم:

مختصری از شرح حال جناب عقیل علیه السلام در این مقام عرض نمایم: بدانکه رسول خدا
التفات زیاد و محبت تمام نسبت به عقیل داشت، چنانچه به سند معتبر منقول است که ابن
عبّاس گوید: که روزی علیّ بن ابی طالب علیه السلام از رسول خدا پرسید که یا رسول اللّه تو عقیل را
دوست می داری؟

فرمود: بلی واللّه او را دوست می دارم به دو جهت، یکی محبت او بر من و دیگری
ابوطالب او را دوست می داشت، و فرزندان او کشته خواهند شد در محبت فرزندان تو، و
دیده های مؤمنان برایشان خواهند گریست، پس حضرت رسول آنقدر گریست که آب دیده اش
بر سینه اش جاری شد، و فرمود به خداوند حضرت حقّ شکایت می کنم از آنچه به اهل بیت
من خواهد رسید.(۱)

و قال شیخ [ال]طریحی: «أنّه کان أسنّ مِن أخیه جعفر بعشر سنین، و کان اکثر
النّاس ذکراً لمثالب قریش فعادوه لذلک، و کان ممّا أعانهم علیه فیذلک
مغاضبه لأخیه علی علیه السلام ، و خروجه الی معاویه حتّی قال یوماً بحضرته هذا أبو
زید لو لم یعلم بأنّی خیر له من اخیه لما أقام عندنا و ترکه.

فقال عقیل: أخی خیرٌ لی فی دینی، و أنتَ خیرٌ لی فی دنیای، واسئل اللّه خاتمه
الخیر، توفّی فی خلافه معاویه».

صاحب «مجالس المؤمنین» نقل می کند: که عقیل بن ابی طالب ده سال از طالب
کوچکتر بود و جعفر ده سال از عقیل و علی علیه السلام ده سال از جعفر کوچکتر بود و هیچکس مانند
عقیل در میان عرب در علم و فضل و حَسَب و نسب نبود. عقیل در ایام خلافت معاویه، بعد از
آنکه از شام مراجعت فرمود، در زمان امامت حضرت امام حسن علیه السلام در مدینه وفات یافت و
قبرش نیز در بقیع است.

ثمّ تزور علیّ العُریضی ابن امام جعفر الصّادق علیه السلام ، ثمّ تزور شهداء الاُحد أوّلهم سیّدنا
حمزه علیه السلام [و تقول]:

«السّلام علیک یا سیّدنا حمزه یا عمّ رسول اللّه ، و یا سیّدالشهداء، و یا أسداللّه و
أسد رسوله، السّلام علیک یا عبداللّه [بن] جحش، السّلام علیک یا مُصْعَب بن
عمیر و رحمه اللّه و برکاته».

ثمّ تزور شهداء خارج القبّه، ثمّ تأتی قُبه الثنایا و تصلّی و تدعوا، ثمّ تأتی مسجد
[ال]قبلتین فییوم الثلاثاء و تصلّی فیها، ثمّ تأتی المساجد اللاّتی فیطریق القبلتین و هی¨ أربعه
مساجد، ثمّ الغار فوق جبل و تصلّی و تدعو، ثمّ تأتی مسجد قباء و تصلّی فیه و تدعو، ثمّ تأتی
عند طاقه الکشف فی رکن مسجد قباء، و منزل الآیه و مبرک النّاقه، و هناک أربعه مساجد و
تصلّی و تدعوا، ثمّ تأتی مسجد الشمس، و مسجد الأجابه، و مسجد [ال]جمعه، و مسجد
بنی نجّار جانب قباء، ثمّ تأتی مسجد [ال]مائده قریب البقیع، و مسجد الاجابه الثانی و هو
قریبه، و تصلّی فیهما و تدعو بما شاء[اللّه ].

* * *

فی فضیله زیاره النّبی صلی الله علیه و آله :

قال رسول اللّه صلی الله علیه و آله : «مَنْ زار قبری وَجَبت له شفاعتی».(۲)

أیضاً قال النّبیّ صلی الله علیه و آله : «مَنْ زارنی بعد مماتی فکأنّما زارنی فی حیاتی».(۳)

المحاریب ثلاثه: محراب النّبیّ، محراب عثمان، محراب سلیمان سلطان الرّوم.

الأبواب خمسه: باب السّلام، باب الرّحمن، باب النّساء، باب جبرائیل، باب
المجیدی.

المناره خمسه: مناره رئیسیه، مناره سلیمانیّه، مناره اشکلیّه، مناره باب الرّحمان،
مناره باب السّلام.

دعاء الوداع وقت الرُّخصه:

«الوداع یا رسول اللّه ، الفراق یا نبی اللّه ، الأمان یا حبیب اللّه ، لاجَعَله اللّه تعالی
آخر العهد لا منک و لا مِنْ زیارتک، و لا مِنَ الوقوف بین یدیک، إلاّ مِنْ خیرٍ و
عافیَه و صحَّهٍ و سلامهٍ، إنْ عشتُ إن شاء اللّه تعالی جئتک، و إنْ متُّ فاودعت
عندک شهادتی و امانتی و عهدی و میثاقی من یومنا هذا الی یوم القیامه، و
هی شهاده أن لااِله الاّ اللّه وحده لا شریک له، و اشهد أنّ محمّداً عبده و
رسوله، اللّهُمَّ صل علی محمّد و آل محمّد، السّلام علیک ایّها النبی و رحمه
اللّه و برکاته».

و مقبره مدینه که [آن را] بقیع الغرقد خوانند و در شرق مدینه واقع است، اوّل مکان
وسیع بود مُشجّر، درختان خاردار داشت، بعد آنجا را قبرستان نمودند، مشهور به «بقیع الغرقد»
گردید و در اوست قبور ائمه اربعه، و ابناء(۴) رسول اللّه و بنات(۵) و زوجات و صحابه آن حضرت در
آنجا مدفونند، و اکثر صحابه در آنجا آسوده اند، و از تابعین و از کبار علما و محدثین [نیز] در
آنجا خفته اند.

آبار(۶) مدینه: هفت چاه در مدینه می باشد، [که] پیغمبر از آنها وضو ساخته و غسل کرده
و آب آشامیده[است]، [و آنها را در] این جمله به نظم آورده اند:

إذا رمت آبار النّبیّ بطیبهٍ

فعدّتها سبعٌ مقالاً بلا وهَنِ

اُریسٌ، و غَرسٌ، رومهٌ، و ضیاعهٌ (کذا بضعه)

قُل بئرُ حاءٍ مَع العَهَن

چاه غَرس: از آبش پیغمبر را غسل دادند، چنانکه فرمود: «یا عَلِیّ إذا اَنا مِتُّ فاغسلنی
بسبع قرب مِنْ بئری بئر غَرس».(۷)

چاه اُریس: که انگشتر رسول اللّه صلی الله علیه و آله از دست عثمان بن عفان بر آن چاه افتاد و هر چند
جستند نیافتند، در نخلستان قبا بر دو میلی مدینه، مایل قبله واقع است، در آنجا مجموع بیوت
انصاریان بوده، و آن قصبه مانند بود و در حوالی آن قراء معتبر(۸) بوده، اکنون اکثر آن دهات
خرابند، از آنها خیبر بود که هفت حصار در میان هم داشت، و حِجْر بود و وادی القری بود بر
یک روز راه از او، و آن مقام قوم ثمود(۹) بود. حق تعالی در حق آنجا فرموده: وَثَمُودَ الَّذِینَ
جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِی(۱۰) زیرا که ایشان در کوه خانه ها ساخته بودند. حق تعالی می فرماید:
وَتَنْحِتُونَ الْجِبَالَ بُیُوتا(۱۱) و در آنجا چاهی بوده که در کار نزاع ایشان با ناقه صالح صلی الله علیه و آله
آبخور از آن چاه بوده، حق تعالی می فرماید: لَهَا شِرْبٌ وَلَکُمْ شِرْبُ یَوْمٍ مَعْلُومٍ.(۱۲)

بئر فضا: چاه مبارکی است در مدینه که حضرت رسالت آب دهن [در آن [افکنده،
شفای کلّ امراض است.

بعبغ(۱۳) چشمه ای عزیز است در مدینه، مال بنی هاشم است، پیغمبر صلی الله علیه و آله آن چشمه را
اخراج کرده و عامل آن حضرت بوده، و درختان خرما در اطراف [ش] بسیار است.

میثب، آب عقیل است در مدینه.

***

مساجد و معابد[ی] در اطراف مدینه می باشد[عبارتند از]:

مسجد قُبا: تفصیل بنای او در ضمن هجرت رسول اللّه مذکور شد، و آن در سمت جنوب
مدینه منّوره واقع است به مسافت دو میل، گویند جناب پیغمبر صلی الله علیه و آله هر روز شنبه سواره یا
پیاده به مسجد قبا می رفت و در آنجا دو رکعت نماز می خواند و می فرمود هر که در مسجد قبا
دو رکعت نماز بخواند ثواب یک عمره به او می دهند،(۱۴) و حضرت صادق علیه السلام می فرمود: نماز
بسیار بکن در مسجد قبا که آن اوّل مسجدی است که جناب پیغمبر در عرصه مدینه در او نماز
خوانده.(۱۵)

و دیگر مسجد احزاب: و آن مسجد فتح است، و آن مسجدی است که دعا کرد در آن
رسول خدا در روز خندق، و آن واقع است بر قطعه ای از کوه سَلَعْ که به دو پلّه بر آن بالا
می روند، و در جانب قبله او از طرف پایین دو مسجد است، یکی منسوب است به علیّ علیه السلام [و
به] مسجد امیرالمؤمنین مشهور است، و دیگری مسجد سلمان فارسی است که مقابل حمزه
است و دیگر مسجد قبلتین، و قُبّه الکشف و مسجد مباهله [می باشد].

و مسجد فضیخ:(۱۶) آن مسجدی است که در سمت شرقی مسجد قبا واقع است و در
حدیث آمده که در آن مسجد آفتاب از برای جناب امیر علیه السلام برگشت و روایت ردّ الشمس(۱۷) به
امیر علیه السلام و غیر آن از جمله متواتر است، و شُبهه خرق عادت در ردّ شمس و شقّ القمر و امثال
آنها علم حاصل به تواتر را زایل نمی کند، و ردّ شمس اختصاص به امیر علیه السلام ندارد بلکه برای
یوشع بن نون وصیّ موسی علیه السلام و برای سلیمان ابن داود علیه السلام هم اتفاق افتاده که نماز شان در
وقت خودش خوانده شود، و یا جمعی از اعدای دین در آن غزوه کشته شود، علمای عامّه و
خاصّه از عبداللّه بن عبّاس روایت کرده اند که آفتاب بر نگشت مگر از برای سه کس: یوشع و
سلیمان و علیّ بن ابی طالب علیه السلام .(۱۸)

و دیگر معبد(۱۹) خانه علیّ علیه السلام و خانه ابوبکر، و بیت بنی نجّار و معبد خانه زین العابدین و
معبد خانه حضرت صادق علیه السلام [است].

و بعضی از قراء(۲۰) مدینه [همانند] حصن بلیغ بر امیرالمؤمنین علی علیه السلام وقف بود و بعد از
او اولادش در تصرف داشتند و از آن جمله دهی بود مشهور به فَدَک که رسول صلی الله علیه و آله چون به
صلح مسخّر گردانیده خاصّه خود فرمود، بعد از او فاطمه علیهاالسلام متصرف شد، عمر خطّاب مانع
گردید و مُسلَّم نداشت(۲۱) و گفت پیغمبران را میراث نبود، کما قال النبّی: «نَحنُ مَعاشر الأنبیاءِ
لا نُورّث و ما تَرَکْناهُ صَدَقه».(۲۲)

قریه سیره بر سه فرسنگی مدینه با قلعه بلند، از ولایت طیّ است، رسول اللّه به عایشه
داده بود. امیرالمؤمنین علیه السلام از تصرف عایشه مانع شده تسلیم نفرمود.

مواضع دیگر از [قبیل] هادی و حصره و سایره و سنان و سانه و رهاط و غراب و اکحل و
حمیّه، قرآء(۲۳) مدینه اند.

و قریه خُبار مرضه(۲۴) اهل مدینه است بر سر مرحله شهیر و مرحله جُحفه که میقات
است به ده فرسنگی از او بر سوی مکه است.

و قریه ابواء که آمنه خاتون مادر پیغمبر به روایتی در آنجا مدفون است، از مدینه چهل و
چهار فرسنگ است به سوی مکّه.

فضیا، سُقیا، حفیا، زوراء، فیء، برید، وادی و قنات عموماً اسامی امکنه ای است در مدینه.

جبال(۲۵) مدینه: کوه اُحد، کوه ورقا، کوه عیر، کوه عینین، کوه ذباب.

***

در ذکر مشاهد و مقابر اصحاب و اولاد آن حضرت که در مدینه طیبه مدفون اند.

مدفن خلیفه اول و خلیفه ثانی ظاهراً در قرب جوار سید ابرار است. اهل اسلام متفق اند
بر اینکه آن امر بی اذن و اجازه حضرت علی علیه السلام اتفاق افتاده است.

خُلفای راشدین: «مده خلافه الخلفاء الراشدین خمسه و عشرون سنه الاّ ثلاثه
أشهر، لأبی بکر سنتان و ثلاثه أشهر و تسع لیال، و لعمر عشرُ سنین و سته أشهر و خمس
لیال، و لعثمان إثنی عشر سنه إلاّ عشر لیالٍ و مده خلافه امیرالمؤمنین علیّ علیه السلام خمس
سنین إلاّ ثلاثه اشهر».

ابوبکر بن ابی قُحافه: چون حضرت رسول در سن شصت و سه سالگی در سنه ششصد و
سی و دو میلادی و سال یازدهم هجری و سال اوّل جلوس یزدگرد سیّم که آخر[ین [پادشاه
ساسانی بود رحلت فرمود، ابوبکر بن ابی قُحافه بن عامربن کعب بن سعیدبن تیم بن مُرّه (که در
اینجا با حضرت رسالت در نسب شریک می باشد)، که یکی از اصحاب پیغمبر بود به خلافت
یعنی جانشینی آن بزرگوار نایل و برقرار گردید. اعتقاد شیعه اثنی عشری آن است که حق با
حضرت علی علیه السلام بود به جهت آنکه از جانب خدا و رسول منصوب گشته بود.

«کما جائت به الرّوایه کانوا اوصیاء الأنبیاء منصوصٌ علیهم من اللّه و رسوله،
إنّ شیث بن آدم وصیّ آدم، و سام بن نوح وصیّ نوح، و یوحنّابن حنّان عمّ هود
وصیّ هود، و اسحق بن ابراهیم وصیّ ابراهیم و یوشع بن نون وصیّ موسی، و
شمعون بن حمون الصّفا عمّ مریم وصیّ عیسی، و علی بن أبی طالب وصیّ
محمّد صلوات اللّه علیهم أجمعین».

گویند ابوبکر را اجماع به خطا خلیفه کردند و معنای این خلافت سلطنت عربستان بود و
پایتخت آن مدینه طیّبه. بعد از رحلت پیغمبر تمامی اهالی عربستان از دین اسلام بر گشته و
مرتد شدند و رایت طغیان افراشتند.(۲۶) بعضی هم از قبیل مُسیلمه کذّاب ادّعای نبوّت کردند،
ابوبکر به رفع این فتنه ها پرداخت، بعد از نظم عربستان به خیال تسخیر ممالک خارجه افتاد.
خالدبن ولید که در حیات حضرت رسول صلی الله علیه و آله نیز شجاعتها به خرج داده بود و سیف اللّه (۲۷) لقب
گرفت به سر حدّ ایران مأمور گشته، در سواد(۲۸) عراق فتوحات کرده، تا نزدیکی دجله آمد و بعد
مأمور شام شد، در این اثنا ابوبکر در سال یازدهم هجرت بعد از دو سال [و] چند ماه خلافت
در گذشت.

نوشته اند که ابوبکر هفت روز از جمادی الآخره رفته بود مریض گشت، مدّت پانزده روز
رنجور شد، بیست و دوم جمادی الآخر وفات کرد و این وقت شصت [و] سه ساله بود، مدّت
دو سال و سه ماه[و [بیست [و] دو روز خلافت داشت و چون او را حنوط کردند به مضجع
رسول خدا آوردند، عمر