پاورپوینت کامل هجرت سرای پیامبر صلی الله علیه و آله ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل هجرت سرای پیامبر صلی الله علیه و آله ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۰۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل هجرت سرای پیامبر صلی الله علیه و آله ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل هجرت سرای پیامبر صلی الله علیه و آله ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint :

۱۹۶

گزارش مستندی از اوضاع اخلاقی، اجتماعی و جغرافیایی مدینه منوره به سال

گفتمان مسافرتهای تجارتیِ تابستانی و زمستانی(۱) در باره اسباب تجارت و شیوه
عبادت و اطاعت ساکنان هجرت سرای پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله و زائران آن، به منظور تبیین
احترام ویژه و رعایت آشکار حریم آن است.

آب و هوای پاورپوینت کامل هجرت سرای پیامبر صلی الله علیه و آله ۱۰۱ اسلاید در PowerPoint

هوای شهر مقدس مدینه منوّره، در ایام تابستان بسیار گرم و نزدیک به گرمای مکه
معظمه، ولی در فصل زمستان سرد می باشد.

باران رحمتی که در فصل زمستان پیرامون مدینه می بارد، در دشت و صحرا امواج
خروشانی چون امواج دریای عمان پدید می آورد، ولی آسمان مدینه در هر دو فصل
تابستان و زمستان بسیار صاف و شفاف، شبیه شب های بدرِ دیگر بلاد است؛ به طوری که
در آمد و شد شبانه، نیازی به فانوس نیست و تنها برای اشراف و سادات، آن هم تنها برای
احترام، فانوس روشن می کنند.

گرما و سرمای هوا

شهر زیبا و دلربای مدینه در وسط یک وادیِ وسیع و گسترده، در میان رشته کوه ها
قرار گرفته است. از این رهگذر، درجه حرارت و برودت آن، یک نواخت نمی باشد و
گرم ترین ایام آن، دو ماهِ «حزیران» و «تموز» می باشد.(۲)

در این دو ماه، روزبه روز بر گرمای هوا افزوده می شود. از اول «اغطس»(۳) رو به
کاهش نهاده تا آخر «کانون اول»(۴) این کاهش ادامه می یابد. از اوایل «کانون ثانی»(۵) رو به
افزایش می گذارد و در روزهای گرم، میزان حرارت به ۳۲ درجه می رسد.

براساس میزان الحراره «رومِر»(۶) از آغاز «کانون اول» تا پایان «شوباط»(۷) هوا به شدت
سرد می شود. در شوباط حدّاکثر حرارتِ هوا به ۱۵ درجه می رسد. از آخر شوباط ، رو به
گرمی نهاده، در «نیسان»(۸) به طور متوسط ۱۳، در «ماییس»(۹) ۱۴، در «حزیران» و «تموز» به
۱۷ درجه افزایش می یابد.

براین اساس، متوسط حرارت در «مارت» ۱۹، در «نیسان» ۲۸، در «ماییس» ۲۹ و در
«حزیران» ۳۲ درجه می باشد و تا پایان «تموز» در همان حال باقی می ماند.(۱۰)

پس از سپری شدن «تموز»، خرما به صورت رطب درمی آید. انبارها را برای چیدن
و انباشتن خرما مهیّا می کنند. حرارت هوا رو به کاهش نهاده، در ماه «اغطس» به ۲۸
درجه، در «ایلول»(۱۱) ۲۵، در «تشرین اول»(۱۲) ۳۲، در «تشرین ثانی» تا ۱۱ درجه کاهش
می یابد. بدین سان هوا کاملاً خنک می شود. در «کانون اول» بادهای سرد می وزد و حالت
زمستانی پدید می آید.

به روایت اهالی مدینه، زائرانی که در این موسم به زیارت حضرت رسالت پناه
مشرّفت می شوند، در اثر سرمای هوا دستهایشان ترک می خورد و خون از آنها جاری
می شود؛ نگارنده این وضع را در تشرّف خود به آن شهر تجربه نمود.

اهالی مدینه در فصل گرما، در طبقات بالای خانه ها و در فصل سرما در سرداب و یا
طبقات پایین منازل خود ساکن می شوند، اما افراد توانمند در فصل تابستان به جاهای
خوش آب و هوا می روند و و این ایام را در باغها و قصرهای ییلاقی خود، می گذرانند.

ارقامی که در سطور بالا ارائه شد و همچنین ارقامی که در جدول زیر می آید، درجه
حرارت اتاقهای سقف دار و اماکن سرپوشیده می باشد. اگر میزان الحراره در اماکن
غیر مسقّف نصب شود، ارقام بالاتری را نشان می دهد.

براساس گفته های اهالی مدینه، مقدار گرما و سرمای این شهر، در طول سال ها،
یک نواخت نیست و در برخی سالها گرمای بیشتری را تجربه می کنند.

در جدول زیر میزان حرارت و برودتِ هجرت کده نبیّ مکرّم، در سال ۱۲۸۳ ه ق.
ارائه می شود:

مارت (مارس) ۱۷ ـ ۱۹ درجه

نیسان (آوریل) ۲۸ ـ ۲۹ درجه

ماییس (می) ۲۸ ـ ۲۹ درجه

حزیران (ژوئن) ۳۰ ـ ۳۲ درجه

تموز (جولای) ۳۲ ـ ۳۳ درجه

آغطس (اوت) ۲۷ ـ ۲۸ درجه

ایلول (سپتامبر) ۲۴ ـ ۲۵ درجه

تشرین۱ (اکتبر) ۲۱ ـ ۲۳ درجه

تشرین ۲ (نوامبر) ۱۱ ـ ۱۳ درجه

کانون ۱ (دسامبر) ۱۰ ـ ۱۱ درجه

کانون ۲ (ژانویه) ۱۱ ـ ۱۲ درجه

شوباط (فوریه) ۱۲ ـ ۱۵ درجه

سبزیجات و میوه جات

براساس مشاهدات نگارنده در بازارها و میادین و اظهار نظر آگاهان، چهار گیاه:
لحنه، قرین بهار، پوراصه و انگنار (کنگر) در مدینه منوّره یافت نمی شود، به جز این ها
همه انواع سبزیجات و میوه جات، از قبیل: انار، انجیر، انگور، خربزه، هندوانه، پرتقال،
لیمو، نارنج، سیب، شفتالو، موز و همه اقسام خرما به جز وهله، یشنه و کراز، در همه
فصول به وفور یافت می شود.(۱۳)

اقسام خرما

در مناطق شمال، جنوب و غربِ هجرت سرای نبوی، باغهای بزرگ و کوچک
فراوان هست که مهم ترین و مشهورترین محصول آنها خرما است.

خرمای مدینه، گذشته از مرغوبیت و شیرینی، از نظر کثرتِ محصول نیز در هیچ
نقطه ای از جهان به این وفور یافت نمی شود.

خرمای مشهور به «بلدی» از نظر حلاوت، مرغوبیت، لذّت و طعم، بر همه
خرماهای جهان برتری دارد.

خرمای مدینه عمدتاً به دو قسمِ زرد و سرخ تقسیم می شود؛ از این دو قسم، بیش از
۹۰ نوع خرما با ویژگی های خاص خود شناسایی شده و معروفیت دارد.

گفته می شود اگر از هر نوع خرمای مدینه یک عدد هسته گردآوری شود،
چهار ـ پنج «اُقَّه»(۱۴) خواهد شد.

گرچه خواص و ویژگی های هریک از انواع خرماها در کتابهای قدما به تفصیل بیان
شده، امّا بیشتر آنها در زمان ما به بوته فراموشی سپرده شده است. آنچه امروزه از اقسام
خرمای قرمز در خاطره ها موجود است، عبارت است از:

عجوه، حلوه، عنبر، چلبی، جبلی، حلیه، ریحان، غراب، شرقیه، کعیق، صباوه،
سخلّ (بدون هسته)، براطعم العبید، قند، بعیبع و جاوی.

و آنچه از اقسام خرمای زرد بر سر زبانها است، عبارتند از:

تبُرجلی، بالطه جی، افندیّه، سکّری، رباغی، سبع، جعفری، سویده، بیض،
ریق البنات، مشوق، برنی، خضریه، مجهولی، لبانه، تمره، هرمزی، شقری، زهرا و
صیحانی.

این اقسام ۳۶ گانه در مدینه منوره به وفور یافت می شود و هرکدام با نام و نشان در
میان اهالی مدینه معروف و مشهور است و انواع دیگر را «لون» می نامند.

اقسام خرماها از نظر رشد و کمال، از لحظه ای که شکوفه می زند تا هنگامی که به
کمال مطلوب می رسد، به نام های: طلع، خلال، بلاح، زهو، بُسره، رُطب و تمر نامیده
می شوند.

گذشته از اقسام ۳۶گانه، نوع دیگری از خرما در مدینه یافت می شود که به آن «قِلاد»
گویند. از این نوع، هم سرخ و هم زرد یافت می شود. «قِلاد» جمع «قِلادَه»، به معنای
گردن بند می باشد. این خرما هنگامی که هنوز نارس است، از درخت چیده می شود. هر
۳۰ ـ ۴۰ دانه آن را با نخی می بندند. بچه های عرب آنها را به سان گردن بندی زرّین، از
گردن خود می آویزند. به جهت شیوع و همگانی بودن این عمل، این خرما به «قِلاد»،
به معنای «گردن بند» شهرت یافته است.

خرمای قلاد مقبول ترین نوع خرما در میان اعراب است؛ لذا بچه های عرب در
موسم حج، ۱۰ ـ ۲۰ نخ از آنها را به گردن آویخته، به استقبال حجاجی که از نزدیکی
روستاهایشان در حال گذر هستند، می شتابند و موجودی خود را به آنها می فروشند و
شادان و خرامان به خانه های خود برمی گردند.

مراحل تکاملی خرما

اهالی مدینه، از تمام مراحل تکاملیِ خرما، تنها به شمارش هفت مرحله آن بسنده
می کنند و باید گفت که از نظر آگاهان و افراد آشنا به امور نخل و خرما، یک خرما از
زمانی که از شکوفه بیرون می آید تا هنگامی که به صورت «تمر» درآید، دوازده مرحله را
طی می کند که به ترتیب عبارتند از:

۱ . طَلع ؛ بادیه نشینان هنگامی که شکوفه خرما به صورت دانه های ریز خودنمایی
کند، آن را «طلع» می نامند و آن را نخستین مرحله از مراحل دوازده گانه می شمارند.

شکل اولیه این شکوفه ها، به صورت یک دانه دوپوسته ای است که بر روی هم قرار
دارند و میوه آن به شکل دراز، ولی ناپیدا در میان این دو پوسته قرار دارد.

۲ . سبابه ؛ و آن هنگامی است که از حالت شکوفه بیرون آمده، به صورت خرمای
نارس (چاغاله) در آید.

۳ . سراد ؛ و آن هنگامی است که چاغاله خرما رو به سبزی بگذارد. در این حالت
عطر بسیار لطیفی از آن به مشام می رسد، آن را «خلال»، «جدال» و «جداله» نیز می نامند.

۴ . بَغوه ؛ در مرحله ای است کاملاً کال و نارس باشد.

۵ . بُسر ؛ زمانی است که رنگ خرما به خود گرفته، ولی همچنان نارس باشد.

۶ . مُحَطَّم ؛ در مرحله ای است که خط هایی بر روی آن ظاهر می شود.

۷ . تَذْنوب ؛ در این مرحله محل اتّصال خرما به خوشه، به رنگ رسیده درمی آید.

۸ . جَمْسَه ؛ در مرحله ای است که همه جوانب خرما به رنگ رسیده درآمده، ولی
هنوز برای خوردن مناسب نیست.

۹ . ثعده ؛ مرحله آغاز سرخ شدن خرما است و در این مرحله خرما رنگ به رنگ
دیده می شود.

۱۰ . خالع و خالعه ؛ و آن زمانی است که خرما به صورت معتدل درآمده، در آستانه
رطب شدن باشد.

۱۱ . رُطَب ؛ این مرحله لذیذترین و لطیف ترین مرحله خرما برای خوردن است.

۱۲ . تَمْر ؛ و آن هنگامی است ک دوران رطب شدن را سپری نموده، گام در مرحله
خرمای اصطلاحی می گذارد. در این مرحله خرما به آخرین مرحله از مراحل دوازده گانه
رسیده، آماده چیدن و انتقال به انبار می باشد.

باغهای عیون

در عرف اهل مدینه، به همه باغها و بستانهایی که در آنها خرما و یا هرنوع میوه جات
و سبزیجات به عمل آید، باغهای «عیون» می گویند.

هر باغ عیون ۵۰۰ الی ۶۰۰ قطعه زمین را دربرمی گیرد. این باغها تفرّجگاه اهالی
مدینه است و فاصله آنها تا شهر مدینه حدود یک ساعت است.

آب و هوای این باغها بسیار لطیف و دلنواز است. در هر باغی چند حوض
بزرگ وجود دارد که توسط اشتران و گاوانِ آبکش، از چاه ها آب می کشند و آنها
را پر می کنند.

در این باغها برای تأمین علوفه اغنام و احشام، یونجه می کارند. اگرچه همه این باغها
سند رسمی و صاحبان مشخصی دارند، ولی گروهی از اعراب «سواعد»، «سعادین» و
«تمیم» در موسمِ محصول، به این باغها یورش می برند و با توسل به زور، آنها را صاحب
می شوند و میوه جات و اشیای موجود را به یغما می برند و بر صاحبان باغ که در آن موسم،
در قصرهای باغ سکونت دارند، آزار می رسانند.

ثقیب الذّیب

در دامنه کوه اُحُد، حدّ فاصل احد و باغهای عیون، راه باریکه ای است که آن را
«ثقیب الذّیب» یا سوراخ گرگ می نامند.

این مهاجمانِ گستاخ و بی باک، در این منطقه کمین کرده، بر کاروانهای تجارتی،
حاملان ارزاق، به ویژه صاحبان گلّه های گوسفند حمله نموده، اموال آنها را غارت
می کنند.

کاروانهایی که از شرق حجاز، کالاهای تجارتی؛ مانند روغن، حبوبات، دام و ارزاق
حمل می کنند، راه دیگری ندارند و باید از این تنگه بگذرند و لذا اشقیای چپاولگر در
این منطقه مستقر می شوند.

برای حفاظت و حراست از اموال صاحبان باغ و کالاهای تجارتی از چپاول اعرابِ
مهاجم، همه ساله تدبیرهای لازم از سوی دولت و اعیان و اشراف گرفته می شود. مأموران
مسلّح بسیج شده، تلاش های فراوان انجام می دهند، ولی تاکنون نتیجه مطلوب به دست
نیامده و کاروانها از خطر مهاجمان رهایی نیافته اند و هیچ سالی بدون درگیری سپری
نشده است.

از این رهگذر، از سوی پادشاه عثمانی، محافظان کارآزموده و توانمندی به سوی
هجرت کده پیامبر گسیل می شود تا با تلاش شبانه روزی، در حفاظت و حراست از اهالی
عیون و صاحبان کالاهای تجارتی تلاش کنند.

فرماندهیِ این گروه اعزامی را «میرلوا احمد فاضل پاشا»(۱۵) برعهده دارد.

نیروهای اعزامی، کوه های محیط بر باغهای عیون را دقیقاً بررسی کرده، طرح
تأسیس قلعه ای در گردنه «ثقیب الذّیب» و تأسیس برج مراقبتی در نزدیکی آن، روی
دامنه کوه و بنیاد قرارگاهی برای سکونت افراد پیاده و سواره پیشنهاد کردند.

اعیان و اشراف مدینه از این طرح استقبال کردند و وعده دادند که از هیچ گونه
همکاری و بذل مساعی کوتاهی نکنند.

قلعه حمیدیه

نیروهای اعزامی با مساعی جمیله و مساعدت جلیله سادات و اشراف مدینه، نقشه و
کروکی باغچه ها و کوه های محیط بر آنها را تهیه نموده، به مرکز عثمانی فرستادند و اجازه
تأسیس قلعه ها و برج مراقبت را گرفتند.

احمد فاضل پاشا مورد تشویق دولت مرکزی قرار گرفت و لوح سپاسی به نام او
ارسال گردید. از سوی اهالی مدینه نیز مورد تأیید و تقدیر واقع شده، پول و امکانات
لازم، به مقدار کافی در اختیارش گذاشته شد.

قلعه ها و برج مراقبت به سال ۱۲۹۷ ه .ق. به نام پادشاه(۱۶) (قلعه حمیدیه) در نقاط
تعیین شده تأسیس گردید و اهالی مدینه و کاروانهای تجارتی به این وسیله از شرّ اشقیای
مهاجم رهایی یافتند.

هزینه این استحکامات و بناها، از کیسه فتوّت و اعانات توأم با حمیّت و غیرت اهالی
مدینه منوره، به ویژه صاحبان باغهای عیون تهیه و تقدیم گردید.

مردم فداکار و ایثارگر مدینه، مبلغ ۵/۹۷۴۹۷ غروش(۱۷) گرد آورده، در اختیار
فرمانده لشکر اعزامی، میرلوا احمد فاضل پاشا قرار دادند. او نیز با تلاش شبانه روزی، این
مراکز دفاعی را به اسلوب لازم بنیاد نهاد.

نام همه کسانی که به این پروژه کمک کردند و در فراهم شدن هزینه آن مشارکت
نمودند، با ریزکمک های آنان، از سوی نماینده عالی رتبه احمد فاضل، مسؤول اسرار
نظامی، تهیه شد و به آگاهی احمد فاضل رسید و در روزنامه عسکریه، شماره ۱۳۰۸
به عنوان ماده واحده ای ثبت گردید. متن این ماده واحده به شرح زیر است:

در مدینه منوره، در دامنه کوه احد، در آخرین حدود باغهای عیون، در تنگه
«ثقیب الذیب» در میان شهر مدینه و قلعه حمیدیه، که قبلاً به هزینه اهالی محترم مدینه
تأسیس شده، در کنار جاده ارتباطی، استحکاماتی مشتمل بر یک توپ سه دهنه و
قرارگاهی که دو تیپ لشکر پیاده را در خود جای دهد، ضروری به نظر رسید و برای این
منظور، هیأت نُظّار محلی را مورد بازدید قرار داده، مراسم کلنگ زنی و پی کنی آن، با
تلاوت آیاتی از کلام اللّه مجید و ذبح قربانی به منظور سلامتی وجود پادشاهی انجام
یافت.

هزینه آن به مبلغ ۵/۹۷۴۹۷ غروش از سوی اهالی خیّر و متدین مدینه تأمین و در
اختیار «میرلوا احمد فاضل پاشا» قرار گرفت.

ایشان از این همه احساسات، عواطف، ایثار و فداکاری اهالی، صمیمانه تشکر نمود
و سپاس گفت.

اوزان و مقادیر

در میان اهالی مدینه، اوزان و مقادیر متنوعی موجود نیست. آنها خرما و برنج را با
«کیله» (پیمانه ای خاص)، روغن را با «بادیه»، دیگر حبوبات را با «اِرْدَبّ»(۱۸) و سبزیجات
را با «من» خرید و فروش می کنند. نرخ ارزاق در این ایام به شرح زیر است:

برنج هر کیله ۳۰۰ درهم. خرما هر کیله یک و نیم «اوقه».(۱۹) روغن هر بادیه ۱۱ تا ۱۲
اوقه و حبوبات هر اردبّ (۲۴ صاع) ۱۲۰ اوقه و سبزیجات هرمن ۲۰۰ درهم می باشد.

سیره سلوکی اهالی مدینه

برای اهالی مدینه چیزی از حقوق و عطایا که وسیله امرار معاش باشد، وجود ندارد.

اهالی مدینه، چنانکه از مجاوران حرم نبوی انتظار می رود، همگی با اخلاق شایسته
خداپسند متخلّق هستند، بزرگ و کوچک آنها مشغول عبادت و اطاعت اند، از دنیا به
اندک قانع، همواره به شکر و سپاس حق تعالی ناطق، روزی پنج بار سجاده بردوش،
تسبیح به دست، در حالی که به نام خداوند جلیل مترنّم هستند، برای ادای فرایض به حریم
نبوی عزیمت کرده، پس از ادای فرایض در حرم نبیّ مکرّم، و زیارت قبر مطهّر
پیامبرگرامی صلی الله علیه و آله به خانه های خود بازمی گردند.

اهالی مدینه با یکدیگر همچون اعضای یک خانواده، در اوج صفا و صمیمیت
زندگی می کنند.

به هنگام تشریف فرمایی رسول اللّه ، از مکه معظمه به سوی مدینه منوره، اهالی
مدینه به استقبال آن حضرت شتافتند. دو دخترک از قبیله «بنی نجّار» در دهکده قبا، با
خواندن اشعار نغز و پرمغزی، مقدم آن حضرت را گرامی داشتند.

این شیوه پسندیده و سیره سنیّه تا کنون در میان آنها رایج و در سلوک رفتاری آنها
مشهود است. همگی مهربان، میهمان نواز، خوش برخورد و خنده رو می باشند.

آنها ادب در گفتار، نزاکت در کردار، درایت در پندار و حسن سلوک در رفتار را به
دقت رعایت می کنند. از عفّت نفس و غنای طبع در سطح بسیار والایی برخوردار
می باشند. از کودکان یتیم و بانوان بی سرپرست به نحو شایسته ای مراقبت می کنند و در
ابراز محبت، فرقی میان توانمند و مستمند