پاورپوینت کامل بحثی درباره «نسئ» و رابطه آن با حجّ ۷۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بحثی درباره «نسئ» و رابطه آن با حجّ ۷۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بحثی درباره «نسئ» و رابطه آن با حجّ ۷۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بحثی درباره «نسئ» و رابطه آن با حجّ ۷۲ اسلاید در PowerPoint :

۱۱۷

آگاهی اعراب عصرِ جاهلی از نجوم و هیئت و سیر اَجرام فلکی هر چند که محدود و اندک
بود امّا در مقایسه با علوم دیگر؛ مانند طب و فیزیک و ریاضیات، حجم قابل ملاحظه و
چشمگیری داشت و اگر هم سخن «ابن قتیبه» را که می گفت: «عربها داناترین مردم به علم
نجوم بودند»۱ نپذیریم و آن را حمل بر نوعی مبالغه و تعصب کنیم، در اینکه اعراب عصر
جاهلی تا اندازه زیادی با دانش عصر خود درباره نجوم و ستاره شناسی آشنایی داشتند،
نباید تردید کنیم.

آیا اعراب جاهلی این آگاهی ها را از کلدانی ها آموخته بودند یا از صائبین که
جانشینان کلدانی های مهاجر بودند؟ آیا از یهود و نصاری یادگرفته بودند یا از ایران
و هند و یونان؟۲ و یا خود آنها به علّت نیازی که در معیشت خود داشتند، از طریق
تجربه و ممارست چیزهایی را در نجوم و انواء یا همان منازل قمر به دست آورده بودند۳
و … برای رسیدن به پاسخ این پرسشها نیاز به بحث مفصلی است که اینجا جای ذکر آن
نیست و تنها این نکته را خاطر نشان می سازیم که: به نظر ما آگاهیهای آنان از نجوم و
هیئت، آمیزه ای بود از تجربیات خودِ آنها و اطلاعاتی که از اقوام دیگر کسب کرده
بودند.

یکی از کارهایی که عربهای جاهلی با اقتباس از یهودی ها و اقوام مجاور دیگر، دست به
آن می زدند، کبیسه کردن سالهای قمری بود.

بطوری که می دانیم تقویم معمول میان عربها، بر اساس «سیر قمر در آسمان» بود که از
«رؤیت هلال» و «رؤیت دوباره آن» یک ماه حساب می شد و دوازده ماه یک سال به شمار می
آمد.

از آنجا که این روش بسیار آسان بود و نیازی به تخصّص و محاسبات پیچیده نداشت، اعراب
و بسیاری از ملل قدیم در گاه شمارهای خود، از همین روش استفاده می کردند و اسلام
نیز آن را به رسمیّت شناخت و برنامه هایی مانند روزه و حج را بر اساس تقویم قمری
قرارداد.

در میان اعراب جاهلی، چهار ماه از دوازده ماه قمری به عنوان ماههای «حرام» شناخته
می شد که عبارتند از: ذیقعده، ذیحجه، محرم و رجب.

در این چهار ماه جنگ و خونریزی ممنوع بود و نوعی آتش بس برقرار می شد.

اسلام نیز این سنّت را که به نفع صلح بشری بود امضاء کرد و به آن رسمیّت داد و جنگ
در آن ماهها را حرام کرد.

در قرآن کریم آمده است: «یسئلونک عن الشهرالحرام قتال فیه قل قتال فیه کبیر و صد عن
سبیل اللَّه و کفر به».

۴ «از تو در باره جنگ در ماه حرام می پرسند بگو جنگ در آن گناه بزرگ و بازداشتن از
راه خدا و کفر به اوست».

علاوه بر حرمت جنگ در ماههای حرام، ماه ذیحجه امتیاز دیگری نیز داشت و آن انجام
مناسک حج در آن ماه بود.

هر چند که اعراب عصر جاهلیت، احترام ماههای حرام را رعایت می کردند اما گاهی به
خاطر مصلحتهایی، حرمت بعضی از آن ماهها را پس و پیش می کردند و مثلاً به جای محرم،
ماه صفر را ماه حرام اعلام می کردند و این جابجایی و به تأخیر انداختن را «نسئ» می
گفتند.

مفهوم «نسئ» و تاریخچه آن

«نسئ» بر وزن فعیل، از ماده «نسأ» به معنای تأخیر است و
به گفته ابن منظور، این واژه در مواردی مانند به تأخیر افتادن عادت ماهانه زنها از
وقت خود و یا تأخیر افتادن اجل کسی و تأخیر در قیمت کالای فروخته شده و مانند آنها
استعمال می شود و «نسئ» به معنای ماهی است که عربها در جاهلیت آن را به تأخیر می
انداختند.

سپس از «فرّاء» نقل می کند که نسئ یا مصدر است و یا فعیل به معنای مفعول است.

۵ اما طبرسی از ابوعلی نقل می کند که گفته: نسئ مصدر است مانند: نذیر و نکیر، اینکه
بعضی ها گفته اند نسئ فعیل به معنای مفعول است درست نیست زیرا در این صورت نسئ نام
آن ماه می شود در حالیکه منظور از نسئ عملِ به تأخیر انداختن ماه حرام است.

۶ ولی بطوریکه در عبارت ابن منظور دیدیم و دیگران نیز گفته اند نسئ به معنای خود
ماه به تأخیر افتاده نیز گفته می شود.

همه کتب لغت نسئ را به معنای تأخیر گرفته اند اما در بعضی از آنها معنای دیگری ذکر
شده و آن اضافه کردن و افزودن است.

گفته می شود.

«نسأتُ ابلی فی ظمئتها»؛ «بر تشنگی شترم افزودم»۷ که البته این افزایش عطش از جهت
تأخیر در آب دادن است بنابراین می توان گفت این واژه به معنای «افزایش ناشی از
تأخیر» است.

جابجایی و تأخیر انداختن بعضی از ماههای حرام رسم و عادتی بود که اعراب جاهلی تا
سال دهم هجرت، طی مراسم خاصی آن را انجام می دادند و این کار برای خود، متصدیان
ویژه ای داشت که به آنها «قلامسه» می گفتند.

آنها این سمت را از پدران خود به ارث می بردند.

ابن هشام می گوید: اولین کسی که ماهها را برای عرب نسئ کرد و آن را حلال یا حرام
نمود «قلمّس» بود که حذیفه بن عبد بن فقیم نام داشت و پس از او پسرش عبادبن حذیفه
جای او را گرفت و پس از او پسرش قلع بن عباد و پس از او امیهبن قلع و پس از او عوف
بن امیه و پس از او ابو ثمامه جناده بن عوف متصدی این کار شد که آخرین آنها بود و
در اوائل اسلام همو بود که عمل نسئ را انجام می داد.

عربها پس از فراغت از حج دور او جمع می شدند و او چهارماه حرام را که عبارتند از
رجب و ذیقعده و ذیحجه و محرم، مشخص می کرد و اگر می خواست یکی از آنها را حلال کند
ماه محرم را حلال می کرد و عربها هم می پذیرفتند و به جای محرم، ماه صفر را حرام می
کرد و عربها می پذیرفتند و تعداد چهار ماه حرام کامل می شد».

۸ از عبارت ابن هشام چنین برمی آید که عمل نسئ میان عربها سابقه زیاد و طولانی
نداشته و تنها در طول مدت شش نسب، این عمل انجام می گرفته است.

این مطلب، سخنی را که بیرونی گفته و تاریخ نسئ را به دویست سال پیش از اسلام مربوط
دانسته، تقویت می کند.

او می گوید: «عربها خواستند که حج را به هنگامی بیندازند که کالاهای ایشان از پوست
و میوه فراهم شود و بهترین ازمنه و خرّمترین اوقات باشد.

از همسایگان یهود خود قریب دویست سال پیش از اسلام کبیسه را یاد گرفتند و همانگونه
که یهود، تفاضل سال خود را با سال خورشیدی بهنگامی که به یکماه می رسید در آخر سال
قمری قرار می دادند، ایشان هم چنین می کردند و کسانی در موسم حج در صورت لزوم یک
ماه را نسئ اعلام می کردند.

۹ شبیه این مطلب را قلقشندی نیز آورده است، می گوید: «عرب جاهلی بر رسم ابراهیم و
اسماعیل بودند و در سالهای خود نسئ به کار نمی بردند تا اینکه یهود در یثرب با آنها
مجاورت کرد و عربها خواستند حج خود را در خرّمترین وقت سال و آسانترین زمان برای
رفت و آمدهای تجارتی انجام دهند، لذا کبیسه را از یهود گرفتند.

۱۰ همانگونه که گفتیم این کار برای خود متصدی و مباشر خاصی داشت و با لقب قَلَمَّس
ملقب بود و به مجموع آنها قلامسه می گفتند.

قَلَمَّس در لغت به معنای دریاست و این لقب کنایه از کثرت جود و بخشش آن افراد بود.

قلامسه که از قبیله بنی کنانه بودند، در میان عربها قدر و منزلتی داشتند و لذا
شاعران بنی کنانه همواره با این سمت که در انحصار قبیله آنها بود، بر دیگران تفاخر
می کردند.

عمیر بن قلیس می گوید: لقد علمت معدّ انَّ قومی کرام الناس انّ لهم کراما فأیّ
الناس فأتونا بوتر و أی الناس لم نُعلِکْ لجاما السنا الناسئین علی معدّ شهور الحل
نجعلها حراما۱۱ رسم بر این بود که هر سال پس از پایان مراسم حج، متصدی امر نسئ خطاب
به مردم می گفت: کسی حق ندارد به من ایراد کند و یا پاسخ بگوید و یا سخن مرا رد کند
و مردم او را تصدیق می کردند، سپس او یا ماه محرم را حرام اعلام می کرد و یا ماه
صفر را به جای محرم، ماه حرام معرفی می نمود.

۱۲ این کار تا سال نهم هجرت ادامه داشت تا اینکه اسلام آن را ممنوع کرد و از سال
دهم به بعد، این برنامه دیگر عملی نشد.

نظر اسلام درباره نسئ

قرآن کریم درباره نسئ می فرماید: «انما النسئی زیاده فی الکفر
یُضَلّ به الذین کفروا یحلّونه عاماً و یحرّمونه عاماً لیواطئوا عده ما حرم اللَّه
فیحلوا ما حرّم اللَّه زین لهم سوء أعمالهم واللَّه لا یهدی القوم الکافرین»۱۳
«همانا نسئ افزایش در کفر است و به وسیله آن، کافران به گمراهی کشیده می شوند.

یک سال آن را حلال می کنند و یک سال حرام، تا تعداد ماههایی را که خداوند حرام کرده
کامل کنند و آنچه را که حرام کرده حلال نمایند.

زشتی اعمال آنها در نظرشان زینت داده شده و خداوند کافران را هدایت نمی کند».

بطوریکه ملاحظه می فرمایید این آیه شریفه عمل نسئ را به شدّت مورد انتقاد قرار می
دهد و آن را موجب افزایش کفر و مایه گمراهی کافران می داند، زیرا کافران و مشرکان
علاوه بر اینکه از نظر اعتقادی کافر بودند و به خداوند ایمان نداشتند، با این کار
عملاً حلال خدا را حرام و حرام او را حلال می کردند و این، گمراهی مضاعف و افزایش
در مراتب کفر بود.

سال نهم هجرت که آخرین سال استفاده از نسئ بود موسم حج به ماه ذیقعده افتاده بود و
در این سال پیامبر خدا – ص – درباره حج دو تصمیم مهم گرفت:

۱ – شرکت مشرکان در حج ممنوع است.

۲ – استفاده از نسئ ممنوع است.

از این دو تصمیم مهم که از سال بعد قابل اجرا بود، تصمیم اول در موسم حج سال نهم
هجری ابلاغ گردید و حضرت علی بن ابیطالب – علیه السلام – به دستور پیامبر، آیاتی از
سوره برائت را در مِنی تلاوت کرد تا همه تکلیف خود را بدانند۱۴ و تصمیم دوّم در سال
بعد که شخص پیامبر در مراسم حج شرکت کرده بود ابلاغ شد.

در سال دهم هجرت که به حجهالوداع معروف است، موسم حج به ذیحجه واقعی افتاده بود و
در همین سال پیامبر خدا همراه با سایر مسلمانان حج بجا آورد و در چندین نوبت خطبه
های روشنگرانه ای ایراد فرمود و تذکرات مهمی به مردم داد؛ از جمله در روز عید قربان
ضمن خطبه ای، آیه مربوط به نسئ را که پیش از این آوردیم قرائت کرد سپس فرمود: «الا
و ان الزمان قد استدار کهیئته یوم خلق اللَّه السموات والأرض و ان عده الشهور
عنداللَّه اثنا عشر شهراً فی کتاب اللَّه منها أربعه حرم ثلاثه متوالیه ذوالقعده و
ذوالحجه و المحرّم و رجب الذی یدعی شهر مُضر الذی بین جمادی الآخره و شعبان و الشهر
تسعه و عشرون یوما و ثلاثون الاهل بلغت؟ فقال الناس: نعم.

فقال: اللهم اشهد …».

۱۵ «آگاه باشید که زمان به حالت روزی برگشت که خدا آسمانها و زمین را آفرید.

همانا تعداد ماهها نزد خدا و کتاب خدا دوازده تاست، چهار ماه از آن حرام است، سه
ماه پشت سر هم: ذیقعده، ذیحجه، محرم، و یکی هم رجب که ماه مُضر خوانده می شود و
میان جمادی الآخر و شعبان است و ماه ممکن است بیست و نه روز یا سی روز باشد.

آیا رساندم؟ مردم گفتند: آری.

فرمود خدایا شاهد باش …».

منظور پیامبر از «برگشتن زمان به حال اول خود» چیست؟ بیشتر مفسرّان گفته اند منظور
اینست که چهار ماه حرام که به سبب نسئ از جای اصلی خود منتقل شده بودند، در سال دهم
هجری به حالتی که قبل از پیدایش نسئ داشتند، برگشتند.

۱۶ بعضی ها هم احتمال داده اند که چون عید قربان سال دهم هجری در اعتدال ربیعی قرار
داشت و ساعات شب و روز مساوی بودند، پیامبر چنین فرموده است.

۱۷ در اینجا احتمال دیگری نیز به نظر می رسد و آن اینکه منظور پیامبر این بوده که
با لغو نسئ، تعداد ماههای سال، دیگر از دوازده ماه تجاوز نخواهد کرد، زیرا بطوریکه
خواهیم گفت عمل نسئ باعث می شد که تفاضل حاصل از ن