پاورپوینت کامل پیدایش حرم و محدوده اَن ۶۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پیدایش حرم و محدوده اَن ۶۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پیدایش حرم و محدوده اَن ۶۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل پیدایش حرم و محدوده اَن ۶۷ اسلاید در PowerPoint :

۱۱۷

از جمله موضوعات مربوط به مکه و حج، که هم از نظر فقهی دانستنی، و هم از نظر تاریخی و جغرافیایی جالب
است، حرم و حدود و مرزهای آن است. حریم مقدس خاصی که از شش طرف، مکه را احاطه کرده، «حرم» و
بیرون آن «حِلّ» نامیده می شود.

آنچه در زیر می خوانید ترجمه بخشی از کتاب «شفاءالغرام باخبار البلد الحرام» تألیف تقی الدین محمد بن
احمد بن علی الفأسی المکی المالکی (۷۷۵ ـ ۸۳۲ ه .) است که حرم را از جهات گوناگون مورد بررسی قرار داده
است:

آغاز پیدایش حرم

حرم مکه عبارت است از محدوده خاص اطراف مکه که آن را احاطه کرده و خداوند به احترام مکه، حکم حرم را نیز با حکم
آن یکسان قرار داده است. «ماوردی»(۱)، «ابن خلیل» و «نَوَوی»(۲) به این معنا اشاره کرده اند.

درباره علّت حرمت و قداست حرم مکه، اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی گفته اند: هنگامی که آدم ـ علیه السلام ـ به زمین فرود
آمد، از وسوسه شیطان بیمناک بود، از این رو از شرّ شیطان به خدا پناه برد، خداوند فرشتگانی را فرستاد که مکه را از هر طرف احاطه
کردند و در محل نصب علائم حرم قرار گرفتند تا از آدم ـ علیه السلام ـ حراست کنند. از این جهت محدوده بین او و بین محل توقف
فرشتگان، حرم شد.

برخی دیگر گفته اند: هنگامی که ابراهیم خلیل ـ علیه السلام ـ در اثنای ساختن کعبه، حجرالأسود را در آن قرار داد، نوری از
حجرالأسود درخشید که شرق و غرب و چپ و راست را روشن ساخت، از این جهت خداوند تا آنجا را که نور حجرالأسود تابیده بود،
حرم قرار داد.

جهت سومی نیز گفته شده است: هنگامی که خداوند به آسمانها و زمین فرمود: «به وجود آیید [و شکل بگیرید] خواه از روی
طاعت و خواه اکراه!، آنها گفتند: ما از روی طاعت

می آییم [و شکل می گیریم(۳)]، این دستور خداوند را در زمین فقط منطقه حرم اجابت کرد، از این جهت خداوند آن را حرم و سرزمین
مقدس قرار داد. این وجه را «سهیلی» ذکر کرده است.(۴)

«ازرقی» شواهدی در تأیید وجه اول و دوم نقل کرده است.(۵) وجوه دیگری نیز در این زمینه مطرح شده است.

علائم و نشانه های حرم

حرم، علائم و نشانه های روشن و مشخص دارد که در هر طرف نصب شده و مرز بین حرم و آن سوی حرم را مشخّص
می سازد. فقط در سمت «حَدَّه»(۶) سر راه «جُدّه»(۷) و نیز در سمت «جِعْرانه»(۸) علامت نصب نشده است.

نخستین کسی که این علامتها را نصب کرد، حضرت ابراهیم ـ علیه السلام ـ بود که به راهنمایی جبرئیل انجام داد. بنا به نقل
دیگر، نخستین بار اسماعیل، پس از پدرش، آنها را نصب کرد و پس از او «قُصَی»(۹) این کار را انجام داد. بنا به نقل «فاکهی»(۱۰) و
دیگران این معنا از ابن عباس روایت شده است.

به گفته «زبیر بن بکار» نخستین بار «عدنان بن أدّ» این علامتها را نصب کرد؛ زیرا می ترسید حدود حرم از بین برود و پس از
او هنگامی که هنوز پیامبر اسلام ـ ص ـ از مکه به مدینه هجرت نکرده بود، قریش آنها را نصب کردند و سپس پیامبر اسلام ـ ص ـ
در سال فتح مکه، و پس از آن حضرت، به ترتیب: عمر بن خطاب، عثمان بن عفان، معاویه، عبدالملک بن مروان و مهدی عباسی
اقدام به این کار کردند و سپس راضی [باللّه ] عباسی دستور داد در سال ۳۲۵ هجری دو پایه و ستون را که در تنعیم هست، به عنوان
علامت ساختند و نام وی بر آن دو نوشته شده است. پس از آن به دستور مظفر حاکم إِربل در سال ۶۲۶ ه . و به دستور ملک مظفر،
حاکم یمن، در سال ۶۸۳ ه . دو ستون و علامت حرم را در سمت عرفه بپا داشتند.

ازرقی، نه روایت نصب علامت حرم، توسّط حضرت اسماعیل، عدنان، و مهدی عباسی را ذکر کرده و نه تاریخ دستور عمر
درباره نصب علامت را، ولی به روایت «ابن اثیر»، عمر در سال ۱۷ هجری درباره نصب علامت به عثمان دستور داد، عثمان نیز در
سال ۲۶ هجری [زمان خلافتش] در این زمینه دستور صادر کرد.(۱۱)

«ازرقی» گفته است: علامتهای حرم، در اطراف مکه··· [همه] برفراز بلندی و گردنه قراردارند؛ این طرف گردنه، «حرم» و آن
طرف «حِلّ» است. او در جای دیگر، علامتهای حرم را چنین معرفی می کند: همه وادیهای حرم به سوی حلّ سرازیر است ولی هیچ
وادی ای از حل، به سوی حرم سرازیر نیست، جز وادی تنعیم در کنار خانه های «نِفار».(۱۲)

از سخن فاکهی چنین استفاده می شود که سیل حِلّ از چند نقطه به سمت حرم سرازیر می گردد؛ زیرا می گوید: «بیان وادیهایی
که از حل به حرم سرازیر می گردد» و آنگاه آنها را معرفی می کند.

حدود حرم و نامهای آنها

ازرقی حدود حرم را در شش سمت مکه معرفی کرده است.(۱۳) دیگران نیز آنها را ذکر کرده اند ولی از یک طرف سخنان آنها با
گفته ازرقی فرق دارد و از طرف دیگر، بعضی از حدود را نیز ناگفته گذاشته اند. بطور خلاصه، آنچه در مورد حدود حرم در میان مردم
دیده ام، نشان می دهد که همه حدود حرم مورد اختلاف است ـ چنانکه خواهیم گفت ـ.

مرز حرم از سمت طائف

در مورد مرز حرم از سمت طائف بر سر راه عرفه از مسیر پستی «نَمِره»(۱۴) چهار قول وجود دارد: ۱ـ در فاصله حدود هیجده
مایلی است(۱۵) چناکه قاضی ابوالولید باجی گفته است.

۲ـ بنا به گفته ازرقی(۱۶) و فاکهی و ابوالقاسم عبیداللّه بن عبداللّه بن خرداذبه خراسانی در کتاب «المسالک و الممالک»(۱۷) و
محب الدین طبری به نقل از ازرقی و سلیمان بن خلیل، در فاصله یازده مایلی قرار دارد. ولی سلیمان این نظریه را با تردید عنوان
کرده است.

۳ـ در فاصله نُه مایلی است، بنا به گفته شیخ ابو محمد عبداللّه بن ابی زیدِ قیروانی در کتاب «النوادر» و سلیمان بن خلیل که
در آغاز بحث خود مطرح کرده است.

محب الدین طبری نیز این نظریه را پس از نقل نظریه ازرقی، بیان کرده است.

۴ـ بنابر آنچه «ماوردی» در کتاب «الأحکام السلطانیه»(۱۸) و شیخ ابو اسحاق شیرازی در کتاب «مهذب» و نَوَوی در کتاب
«ایضاح» و «تهذیب الأسماء و اللغات»(۱۹) گفته اند، در فاصله هفت مایلی قرار دارد. چنانکه خواهیم گفت، در تمام این اقوال، اشکالات
مهمی به نظر می رسد.

نووی در تهذیب گفته است: «ازرقی در مورد مرز حرم از سمت طائف، نظریه خلاف مشهور را برگزیده و از این نظر منفرد
است؛ زیرا بنابر مشهور، حد حرم در این قسمت در شش مایلی است» البته ازرقی در ادعای موافقت ابن خرداذبه باوی، تنها نیست
بلکه از علمای پیش از ازرقی و معاصر او، کسی غیر از ماوردی و ابواسحاق شیرازی با نظر او مخالف نیست. بدیهی است که اگر بود،
نقل می شد؛ چنانکه مخالفت آن دو نقل شده است. در مخالفت با نظر ازرقی، نووی و سایر متأخرین از ماوردی و شیرازی پیروی
کرده اند. نظر ازرقی (فاصله یازده مایلی) را، نه سلیمان بن خلیل ذکر کرده و نه محب الدین طبری، و این نشان می دهد که این قول را
قبول نداشته اند به دلیل این که در بحث حدود حرم، قول ابن ابی زید (نه مایلی) و قول دیگران را نقل کرده اند، در حالی که جا داشت
قول ازرقی را نیز ـ به جهت این که او هم مثل آن دو نفر شافعی است ـ ذکر کنند. این احتمال که ممکن است سلیمان بن خلیل و
محب الدین طبری اطلاعی از نظریه ازرقی نداشته اند، پذیرفته نیست؛ زیرا این نظریه بسیار معروف و مشهور است ـ خداوند به
واقعیت امر داناتر است ـ .

مرز حرم از سمت عراق

در مورد مرز حرم از سمت عراق، چهار قول وجود دارد:

۱ـ بنا به نقل ازرقی در فاصله هفت مایلی است.

۲ـ به گفته ابن ابی زید مالکی، در کتاب «النوادر» در هشت مایلی است.

۳ـ سلیمان بن خلیل بر این عقیده است که در فاصله ده مایلی است.

۴ـ بنا به گفته ابوالقاسم بن خرداذبه، در شش مایلی است.(۲۰)

ازرقی گفته است: حد حرم در سمت عراق در «ثَنِیَّه الحِلّ»(۲۱) یعنی گردنه و بلندی خلّ است که در محلی بنام «مُقَطَّع» واقع
است. از نظر ازرقی علّت نامگذاری آن به «مُقَطَّع» آن است که در زمان «عبداللّه بن زبیر» سنگهای آن را برای ساختن کعبه کنده و
بریدند، از این رو مُقَطَّع(۲۲) یعنی بریده شده و کنده شده نامیده شد.

برخی گفته اند: علت این نامگذاری این است که در زمان جاهلیت وقتی اهل مکه به سفر می رفتند، از پوستهای درختان حرم،
بریده و از گردن شترشان آویزان می کردند و اگر پیاده بودند آن را به گردن خود می آویختند به همین خاطر هر جا می رفتند در امنیت
بودند و مردم به احترام حرم می گفتند: «اینها مهمانان خدا هستند.» وقتی که از سفر برمی گشتند و به این محل می رسیدند، پوستها را
می بریدند و از گردن شتر یا خودشان جدا می کردند، بدین جهت این محل، «مَقْطَع» نامیده شده.(۲۳)

مرز حرم از سمت جِعْرانَه

ضبط درست جِعْرانَه، به کسر جیم و سکون عین و تخفیف راء است. توضیح بیشتر در این زمینه را خواهیم آورد.

به گفته ازرقی فاصله این مرز نُه مایل و کمی بیشتر، و به گفته ابن خلیل دوازده مایل است.(۲۴)

ابن خلیل این قول را پس از بیان قول قبلیش، با تردید نقل کرده است. ازرقی می گوید: «مرز حرم در سمت جِعرانه، در شِعب
(دره) آل عبداللّه بن خالد بن اُسید واقع شده است»(۲۵) «عبداللّه بن خالد بن اُسید» که این شعب به او منسوب است، برادرزاده «عتّاب
بن اُسید بن ابی العاص» اموی قرشی، امیر مکه می باشد؛ وی به خاطر حکمرانی در مکه و مناطق دیگر، از شهرت و معروفیت
برخوردار بوده است. در محله بالای مکه، قبرستانی منسوب به وی هست که عبداللّه ابن عمر در آنجا مدفون است، ـ خداوند به
واقعیت امر داناتر است ـ .

سلیمان بن خلیل، عبداللّه بن خالد را ـ که این دره به وی منسوب است ـ «خالد بن اُسید خزاعی» معرفی کرده و «ابن جماعه»
نظر دیگری داده و در توضیح حدّ حرم در این سمت، گفته است: «حد حرم از طریق جِعرانه در شعب آل عبداللّه قسری… .

این نظر که این درّه به عبداللّه بن خالد بن اسید منسوب است، به واقعیت نزدیکتر می باشد؛ زیرا غالبا در این گونه موارد اماکن
و چیزهای دیگر را به اشخاصِ مشهور نسبت می دهند. در حالی که نه خالد بن اسید خزاعی ـ که ابن خلیل از او نام برده ـ مثل عبداللّه
بن خالد بن اسید معروف و مشهور است و نه آل عبداللّه قسری که ابن جماعه از او یاد کرده.

در هر حال مرز حرم در این سمت اکنون مشخص نیست. به گمان شخصی از بادیه نشینان اطراف مکه این مرز، در نیمه راه
جعرانه قرار گرفته است. وقتی که از وی سؤال شد این موضوع را از کجا می گوید؟ گفت: محلی که بنام حد حرم از سمت جعرانه
مشهور است ـ یعنی همانجا که وی می گفت ـ در محاذات نشانه های حرم در سمت نخله؛ یعنی عراق قرار گرفته است [و این قرینه
است بر این که محل یاد شده، حد حرم از سمت جِعرانه است]

مرز حرم از سمت تنعیم

درباره مرز حرم از سمت تنعیم نیز چهار قول است:

۱ـ بنا