پاورپوینت کامل المغانم المطابه فی معالم طابه ۹۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل المغانم المطابه فی معالم طابه ۹۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل المغانم المطابه فی معالم طابه ۹۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل المغانم المطابه فی معالم طابه ۹۲ اسلاید در PowerPoint :

۱۷۶

مقدمه

درباره آثار و اماکن، دیدگاههایی چند وجود دارد:

دیدگاه اول بر این اساس استوار است که نباید به حفظ و نگهداری و معرفی آثار و اماکن
تاریخی پرداخت. این دیدگاه، حفظ و معرفی آثار را نوعی شرک یا تعلق به آثار گذشته که
ممکن است نوعی بت تلقی شود میداند.

دیدگاه دوم: اعتقاد گروه اول را ندارد، اما در عمل کاری به کار آثار نیز ندارد.

دیدگاه سوم: اهتمام فوقالعادهای به حفظ و نگهداری و معرفی آثار گذشتگان از خود نشان
میدهد و آن را از نظر تاریخی نشانهای مهم و عامل جلب سیاحان و جهان گردان و وسیله
کسب درآمد میداند.

قرآن کریم آثار و اماکن را نشانههای پند و عبرت دانسته و بر ضرورت تفکر و تأمل در
آن، تأکید نموده است.

از طرف دیگر، در روایات پیامبر ـ ص ـ و ائمه اطهار ـ علیهمالسلام ـ بر محبت برخی
اماکن و تقدیس آنها تأکید فراوان شده است.

این که پیامبر خدا ـ ص ـ شهر مدینه را محبوب مؤمنین دانسته و فرموده است:

۱۷۷

«ایمان پایگاههایی دارد و شهر مدینه یکی از این پایگاهها است»

و این که فرمود:

«کوه احد ما را دوست دارد و ما او را»

و یا این که فرمودهاند:

«بین حجره و منبرِ پیامبر، روضهای است از باغها و روضههای بهشت.»

و صدها حدیث دیگر، همه و همه حاکی از تعلق اماکن به حوادث و وقایع تاریخ اسلامی است
و مایه توجه مسلمانان (به ویژه محققان و تاریخنویسان) در زمینه ثبت و ضبط و معرفی
آنها گشته است.

کتابی که در صدد معرفی آن هستیم، نشأت گرفته از اهتمام به شهر مدینه منوره و تاریخ
و اماکن و مساجد مقدس آن است.

* * *

«المغانم المطابه»

کتابی درباره مدینه منوره

مدینه منوره، پس از هجرت رسول خدا ـ ص ـ به آن، مورد اهتمام مورّخان و محققان قرار
گرفت و درباره آن صدها کتاب نگاشته شد.

این شهر که مرکز اولین حکومت اسلامی در جهان شد و تعداد بسیاری از سورهها و آیات
قرآن کریم در آن نازل گردید و شاهد تحوّلات عظیمِ شکلگیری جامعه اسلامی و تنظیم
امور حکومت و پایهگذاری آن شد و در حومه آن، جنگها و حملههای متعددی رخ داد و پیام
توحید و عدالت از آنجا به اطراف و اکناف جهان گسترش یافت. این شهر مورد احترام و
تقدیس همه مسلمانان جهان است و از رسول خاتم، محمد بن عبدالله ـ ص ـ درباره آن
احادیث زیادی وارد شده که محبت آن را در دل پیروان خود رویاندند.

دهها کتاب درباره فضیلت و مقام و آداب زیارت شهر مدینه و دهها کتاب درباره تاریخ و
تحولات و دهها کتاب در خصوص بیان اسامی این شهر نوشته شده است. به اضافه تعداد
زیادی کتاب پیرامون محلهها و اماکن شهر و اطراف آن و همچنین دهها کتاب در مورد علما
و اولیا و صلحا و حافظان قرآن و راویان احادیث تألیف یا تصنیف و تعدادی کتاب هم در

۱۷۸

خصوص حوادث واتفاقات وبلایای طبیعیکه برشهر واطرافآن واردآمده، تألیف گردیده است.

شاید قدیمیترین اثری که درباره این شهر نوشته شده، کتاب عبدالعزیز بن عمران الزهری
المدنی، معروف به «ابن ابی ثابت الأعرج» باشد. ذکر نام این کتاب در «فهرست» ابن
ندیم و «المناسک» حربی و همچنین در کتاب «تاریخ مدینه» ابن شبّه، آمده است.

ابن عمران زهری مدنی، در سال ۱۹۷ هـ . وفات یافته است.

پس از ایشان، محمد بن الحسن بن زباله مخزومی مدنی است که کتابی درباره تاریخ مدینه
نگاشته است. تألیف این کتاب در سال ۱۹۹ هـ . بوده است. از این کتاب اثری در دست
نیست مگر برخی مواردی که سمهودی مورخ در کتاب خود «وفاء الوفا» نقل کرده است.

دو مورخ، یکی زبیر بن بکار (۱۷۲ تا ۲۵۶ هـ .ق.) و دیگری یحیی بن الحسن الحسینی
المدنی (۱۲۴ ـ ۲۷۷ هـ .ق.) از ابن زباله مخزومی مطالب زیادی نقل کردهاند. زبیر بن
بکار در زمینههای ادبیات و شعر کتابهای زیادی داشته و در مورد تاریخ مدینه، کتابی
نوشته است تحت عنوان «کتاب اخبار المدینه» که ابن حجر در کتاب «الاصابه» خود از آن
چند جا نقل قول کرده است.

فیروزآبادی در کتاب «المغانم المطابه» فصلی طولانی درباره محل سکونت قبایل در
مدینه، از آن نقل قول نموده است.

ابن بکار، کتاب دیگری نیز داشته تحت عنوان «العقیق و اخباره» که در آن پیرامون وادی
عقیق که از دشتهای واقع در حومه مدینه محسوب میشود، مطالبی به رشته تحریر درآورده
است و «سمهودی» مطالب مزبور را در کتاب «وفاء الوفا» بطور خلاصه آورده است.

کتاب دیگرِ منسوب به ابن بکار «نوادر المدنیّین» است که درباره شخصیتها و مشاهیر و
ادبای مدینه است. یحیی بن حسن حسینی مدنی نیز کتابهایی نگاشته و در کتاب «مناسک»
حربی، نقل قولهای متعددی از آن شده و سه نسخه از آن به دست سمهودی رسیده که آنها را
خلاصه کرده است. ظاهراً این کتابها نیز در آتش سوزی مسجدالنبی ـ ص ـ از بین رفته
است.

عمربن شبهالنمیری (۱۷۱ ـ ۲۶۲ هـ .ق.) ازمشهورترینمورّخانمدینهمنوره است. اغلب
اطلاعاتابنشبه نمیری، ازعالِم مدینه، ابوغسان محمدبناحمدبن یحیایکنانیاخذشده است.

ذهبی در کتاب «سیر اعلام النبلاء» گفته است:

۱۷۹

«ابن شبّه کتابی در اخبار مدینه تألیف کرده است که نصف آن کتاب کافی است تا امامت
او را اثبات کند.»

سخاوی در کتاب «الاعلان» درباره ابن شبّه میگوید:

«این کتاب نزد دوست ما ابن فهد است که آن را از نسخه خطی شیخ ما نقل کرده و این
نسخه اکنون نزد سید عفیف الدین است.»

این کتاب به کوشش فهیم محمود شلتوت چاپ شده و در قم انتشارات دارالفکر افست گردیده
است.

سمهودی درباره ابن شبّه میگوید: «انّه یوضح الأمور ایضاحاً تامّاً و هو امام ثقه».
سمهودی مطالب بسیاری از کتاب ابن شبّه را در کتاب خود (وفاء الوفا) آورده است.

دو دانشمند گرانقدر دیگری نیز کتابهایی تدوین کردهاند; یکی علی بن محمد مدائنی (۱۳۵
ـ ۲۲۵ هـ .ق.) که از شاگردان عبدالعزیز بن عمران الزهری و جزء نخستین مصنّفان، در
رشته تاریخ و ادبیات و از مشایخ بزرگ مورّخان است. ابن ندیم، دو کتاب از ایشان را
نام برده است که یکی از آنها پیرامون حدود، کوهها و دشتهای مدینه است. در کتاب
سمهودی، از مدائنی مطالبی در مورد واقعه حرّه نقل شده است.

دومین شخص محمد بن عمر واقدی است (۱۳۰ ـ ۲۷۰ هـ .ق.) که از علمای مدینه و دارای
کتابها و تألیفات بسیاری; از جمله کتابی پیرامون واقعه حره است.

عبدالله بن ابی سعید ورّاق (۱۹۷ ـ ۲۷۴ هـ .ق.) که از شاگردان زبیر بن بکار و عمر بن
شبّه، یکی دیگر از مورّخان مدینه منورّه است و از تألیفات ایشان، کتاب «المدینه و
اخبارها» میباشد. در کتاب «مناسک» نقل قولهایی از ابی سعید وراق شده که از دامنه
گسترده اطلاعات او حکایت میکند. کتاب «الاغانی» نیز مطالب زیادی پیرامون برخی از
شعرای مدینه از آن نقل کرده است.

هارون بن زکریا الهجری (قرن سوم و چهارم هـ .ق.) در وادی عقیق سکونت داشته و
مسؤولیت آموزش امیر طاهر بن یحیی حسنی بر عهده وی بوده است. (این فرزند همان یحیی
حسنی مورخ مدینه است که ذکر وی رفت).

هَجَری، در تحدید اماکن مربوط به مدینه; مانند عقیق، حدود نقیع و کوههای اشعر و
اجرد اهتمام داشت.

۱۸۰

کتاب دیگری تحت عنوان «کتاب المدینه» منسوب به شیخ صدوق، ابی جعفر محمدبن علی بن
حسین بن موسی بن بابویه قمی (متوفا به سال ۳۸۱) شده است.

از دیگر کسانی که در مورد «تاریخ مدینه» تألیفاتی داشتهاند، محمد بن عبدالرحمن بن
زکریا المخلصی الذهبی (۳۰۵ ـ ۳۹۱ هـ .ق.) است. گفتهاند که نامبرده کتابی در زمینه
اخبار مدینه داشته است.

رزین بن مطاویه عبدری سرقسطی اندلسی (۵۳۵ هـ .ق.) امام الحرمین و مدتی طولانی مجاور
مکه مکرمه بوده و کتاب «اخبار دار الهجره» را تألیف کرده که در کتاب «تحقیق النصره»
به قلم ابوبکر بن حسین مراغی ذکر آن آمده است.

محمد بن محمود معروف به ابن نجار بغدادی که حافظ و مورّخ بوده (۵۷۸۶۴۱ه.ق.)، کتاب
«الدرّه الثمینه فی اخبار المدینه» را تألیف کرده که چاپ شده است. از دیگر کتابهای
ابن نجار بغدادی «نزهه الوری فی اخبار امّ القری» است.

ابوالعباس عراقی حاشیهای بر کتاب ابن نجار، در مورد تاریخ مدینه، نوشته که سمهودی
یادی از آن در کتاب «وفاء الوفا» کرده است.

ابوالیمن عبدالصمد بن عبدالوهاب بن عساکر دمشقی و سپس مکی (۶۱۴ ـ ۶۷۶ه.ق.)، کتابِ
«اتحاف الزائر» را در مورد تاریخ مدینه تألیف کرده است. سمهودی از این کتاب مطالب
زیادی نقل کرده و ابن رشید اندلسی، در کتاب خود از آن یاد کرده است.

جمال الدین محمد بن احمد مطری (۶۷۶ ـ ۷۴۱ هـ .ق.)، کتابِ «التعریف بما انست الهجره
من معالم الهجره» را در حاشیه کتاب «الدره الثمینه» ابن نجار نوشته است.

بدرالدین بن عبدالله بن محمد بن فرحون (۶۹۱ ـ ۷۶۹ هـ .ق.) کتاب «نصیحه المشاور و
تعزیه المجاور» را تألیف کرده است.

عفیف الدین عبدالله بن محمد بن احمد مطری (۶۹۸ ـ ۷۶۵ هـ .ق.) کتاب «الاعلام بمن دخل
المدینه من الاعلام» نوشته است.

جمال الدین محمد بن عبدالملک المرجانی (۷۲۴ ـ ۷۸۱ هـ .ق.) کتابی دارد درباره تاریخ
مدینه.

احمد بن عبدالله بن حسن با عنتر السیوونی الحضرمی (۱۰۰۰ ـ ۱۰۹۱) حاشیهای بر

۱۸۱

کتاب «تاریخ مدینه» المرجانی دارد.

زینالدین ابوبکر بن حسین بن عمر المراغی (۷۲۷ ـ ۸۱۶ هـ .ق.)، کتابهای ابن نجار و
المطری («الدره» و «التعریف») را خلاصه کرده و حاشیهای بر آنها زده است (همان کتاب
«تحقیق النصره بتلخیص معالم دارالهجره» است.

در پایان کتابِ «البحر العمیق» در مناسک تألیف محمد بن ضیاء الحنفی (۶۷۰ ـ ۸۵۴) بحث
مفصلی درباره آثار مدینه شده و نسخهای از این کتاب در کتابخانه مکی وجود دارد.

سپس نوبت فیروزآبادی شد و کتابِ «پاورپوینت کامل المغانم المطابه فی معالم طابه ۹۲ اسلاید در PowerPoint» را تألیف کرد.
(همین کتاب مورد نظر جهت معرفی).

پس از فیروز آبادی، محمد بن عبدالرحمان سخاوی (۸۳۱ ـ ۹۰۲ هـ .ق.) کتاب «التحفه
اللطیفه فی تاریخ المدینه الشریفه» را تألیف کرده است. از این کتاب خطی، تاکنون سه
مجلد به صورت چاپی درآمده که تا آخر حرف عین را دربرگرفته است.

نورالدین علی بن عبدالله سمهودی (۸۴۴ ـ ۹۱۱ هـ .ق.)، معاصرِ سخاوی بوده و مورّخ
مشهور مدینه به حساب میآید. توسط سمهودی چندین کتاب درباره مدینه تألیف شده که
مهمترین آن عبارتند از:

الف: کتاب «اقتضاء الوفا باخبار دارالمصطفی» که در آن حاصل اطلاعات به دست آمده
درباره تاریخ این شهر را با تفصیل ذکر کرده است. این کتاب به همراه سایر کتب در
آتشسوزی مسجدالنبی از بین رفت.

ب: کتاب «وفاء الوفا باخبار دارالمصطفی» که خلاصه کتاب اول است و در آن مجمل
اطلاعات به دست آمده از کتابهای تاریخ مدینه، از جمله کتابهای ابن زباله، یحیی
الحسینی، ابن شبّه، ابن النجار، مطری، مراغی و فیروزآبادی را گردآوری کرده است، این
کتاب که دارای چهار جلدبوده ودوبارهم چاپ شده درسال ۸۸۸ تألیف شده امامورد تحقیق
قرار نگرفته است.

ج: کتاب «خلاصه الوفاء باخبار دارالمصطفی» که در سال ۸۹۱ تألیف شده، خلاصه کتاب دوم
است. این کتاب نیز چاپ شده و به فارسی و ترکی هم ترجمه شده است.

سمهودی کتابچهها و رسائلی نیز دارد که تاریخ برخی آثار نبوی را در آنها آورده است;
مانند «الوفاء بما یجب لحضره المصطفی» و رسالهای در خصوص غبارروبی و تنظیف حجره

۱۸۲

مبارکه نبی اکرم ـ ص ـ و رساله «کشف الجلباب و الحجاب عن القدوه فی الشباک و
الرحاب».

سید محمد کبریت المدنی (۱۰۱۲ ـ ۱۰۷۰ هـ .ق.) کتاب «الجواهر الثمینه فی محاسن
المدینه» را تألیف کرده است که یک کتاب ادبی محسوب میشود و نه تاریخی.

کتاب «عمده الأخبار فی مدینه المختار» از تألیفات شیخ احمد بن عبدالحمید العباسی،
که خلاصه کتاب «خلاصه الوفا» به شمار میرود.

از معاصرین، عبدالقدوس انصاری کتاب «آثار المدینه المنوّره» را تألیف کرده است. علی
حافظ نیز از معاصرین است و مؤلف کتاب «فصول من تاریخ المدینه المنوّره» میباشد.

شریف ابراهیم العیاشی از عالمان شهر مدینه هم کتاب باارزشی با عنوان «المدینه بین
الماضی و الحاضر» تألیف کرده است.

رسالهای هم درباره سور مدینه منوره و تاریخ احداث آن وجود دارد که از تألیفات شیخ
محمد بن خضر رومی بوده و نام آن «التحفه اللطیفه» است.

در دیگر زبانها نیز کتابهایی راجع به مدینه منوره تألیف شده است، اما اغلب کتابها
به زبان عربی میباشد که نام آنها را ذکر نمودیم.

نویسنده و محقّق معاصر، سید محمدباقر نجفی، کتاب «مدینه شناسی» را به زبان فارسی
تألیف کرده و به چاپ رسانده است البته تنها مجلد اوّل به چاپ رسیده و مجلدات بعدی
تاکنون چاپ نشده است.

معاونت آموزش و تحقیقات بعثه مقام معظم رهبری نیز چندین کتاب درباره تاریخ مکه و
مدینه به چاپ رسانده است که از جمله آنها است: «عرشیان» اثر استاد سید جعفر شهیدی،
«آثار اسلامی مکه و مدینه» از رسول جعفریان، «تاریخ و آثار اسلامی مکه و مدینه» از
اصغر قائدان، «سیری در سرزمین وحی» از علیاکبر حسنی.

کتاب «پاورپوینت کامل المغانم المطابه فی معالم طابه ۹۲ اسلاید در PowerPoint»

این کتاب از تألیفات محمد بن یعقوب بن محمد فیروزآبادی شیرازی است. مؤلف کتاب در
سال ۷۲۹ هـ .ق.) در شهر کازرون که در فاصله حدود یک صد و پنجاه کیلومتری جنوب شیراز
قرار دارد، متولد شد. فیروزآبادی به فقیه ابی اسحاق شیرازی (ابراهیم بن علی

۱۸۳

بن یوسف) و از این جهت به ابی بکر، خلیفه اوّل منسوب است.

فیروزآبادی مراحل تعلیمی خود را در شیراز طی کرده و سپس به بغداد، دمشق، بیت
المقدس، مصر، حجاز و یمن مسافرت کرد و از علمای این دیار مطالب زیادی آموخت و در
زبان و علم لغت عرب تبحّر یافت و کتاب «قاموس» را تألیف نمود.

فاسی، مورخ مکه و سخاوی بیش از پنجاه کتاب از تألیفات فیروزآبادی را برشمردهاند.
این تألیفات در رشتههای لغت عرب، تفسیر و حدیث و تاریخ است.

فیروزآبادی چهار بار به مکه مکرمه سفر کرد و در آن شهر اقامت گزید. از مکه به طائف
رفت و با کاروان حاجیان عراقی رهسپار حج گردید. در مکه مدرسهای بنا کرد و سه مدرّس
بر آن گماشت. سپس به مدینه منوره رفت و در آنجا نیز مدرسهای احداث کرد و مشابه
مدرسه مکه برای آن مدرّس و برنامه مقرر ساخت.

پس از آن به مکه بازگشت و از آنجا رهسپار یمن گردید و مجدداً به مکه بازگشت و آخر
سال ۸۰۵ به طائف رفت و سپس حج به جا آورد و بعد به مدینه و خلف و خلیف و زبید رفت
(مدتی در زبید اقامت گزید) سپس به تعز رفت و به تدریس در مدارس مویدیه و مجاهدیه
مشغول شد.

فیروزآبادی با پادشاهان و امرای عصر خود ارتباط داشت و لذا از طرف ملک اشرف و
فرزندش الناصر احمد به ریاست قض