پاورپوینت کامل تحقیقی در «علائم حرم الهی» ۶۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تحقیقی در «علائم حرم الهی» ۶۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تحقیقی در «علائم حرم الهی» ۶۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل تحقیقی در «علائم حرم الهی» ۶۷ اسلاید در PowerPoint :

۹۲

درباره حدود «حرم» کتاب مستقلّی نگاشته نشده است. تحقیق آقای عبدالملک بن عبدالله
بن دهیش ـ مدیر کل سابق آموزش دختران عربستان سعودی ـ درباره حدود حرم ونشانههای
اطراف آن، نخستین تحقیق جامع و میدانی در این زمینه بشمار میآید.

نویسنده از بیست سال قبل در هیئتی که به ریاست پدرش مسؤول تعیین وتشخیص حدود حرم
است عضویّت دارد. و خود گذاشتن «علامت» در یکی از حدود در جاده اصلی منتهی به مکّه
مکرّمه را بر عهده داشته است. وی در راستای فعالیتهایش به تصحیح و نشر کتاب «اخبار
مکّه در گذشته وحال» از محمد بن اسحاق فاکهی مکّی پرداخت. اشارات فاکهی به وجود
علامات در حدود حرم، نویسنده را به فکر تحقیق میدانی انداخت و نتیجه تلاش وی کتابی
در ۳۹۵ صفحه با قطع بزرگ گشت که در آن، از ۴۴۴ عکس و ۴۵ نقشه مفصّل برای تبیین حدود
و علائم حرم کمک گرفته شده است. روزنامه المسلمون گزارشی خواندنی از این کتاب ارائه
داده است که در ذیل ترجمه آن را میخوانید:

تاریخ حرم

مکه در منطقهای واقع است که گرداگر آن را تپههای خشک، سنگلاخی و صخرهای

۹۳

ویا کوههای درهم تنیده فراگرفته، در عرض ۲۵/۲۱ شمالی و در ۴۹/۳۹ طول شرقی در ۳۶۶
متری از سطح دریا. گروهی از متخصّصان; مانند دکتر حسین کمالالدین، براساس تحقیق
علمی در «فرایند گسترش زمین» مکّه را مرکز زمین تلقّی میکنند. باید گفت که چنین
نتیجه علمی ناممکن نمینماید; زیرا خداوند متعال از سرتاسر کره زمین این منطقه را
برای خانه خود برگزیده است و محققان مسائل شرعی بر این نکته واقفند که خداوند متعال
از روز خلق آسمان و زمین، مکّه را حرم امن قرار داده است از جمله دلایل این مدّعا،
مرفوعه نجاری وغیر وی از ابن عباس است که پیامبر ـ ص ـ در روز فتح مکه فرمود:

«دیگر هجرتی نیست. بقا و جهاد است. اگر حرکت کردند حرکت کنید; زیرا این جا شهری است
که خداوند در روز خلق زمین و آسمان آن را حرم قرار داد و به حرمت خداوند، در روز
قیامت هم حرم خواهد بود.»

نام مسجدالحرام در چند جای قرآن ذکر شده است، گروهی با آیاتی که «مسجدالحرام» را
«حرم» شمرده، براین استدلال میکنند که مکّه، با محدودهای که در صدد معرّفی آن
هستیم، حرم است و نه خصوص مسجدالحرام; کعبه دارای سه محیط است; «محیط مسجد»، «محیط
حرم» و «محیط مواقیت».

گفتنی است که حرم مکه از ویژگیهایی برخوردار است; از آن جمله این که اجر عمل نیک و
کیفر گناه در آن دو برابر میگردد.

نماز عید نه در صحرا که در مسجدالحرام برگزار میگردد.

در هیچ سالی نباید از حاجی خالی باشد.

اجرای حدود در آن مکروه است.

چاه زمزم در آن واقع است.

و نیز حمل اسلحه، کندن گیاه، فراری دادن صید و ورود غیر مسلمان به آن حرام است.

علامتهای حرم

احکام فراوانی بر شناخت حدود حرم مترتب است و از این رو، به شناخت آن اهمیت داده
میشود. از روایات برمیآید اولین فردی که علائم حرم را برپا کرد ابراهیم ـ ع ـ به
راهنمایی حضرت جبرئیل بود; از جمله این روایات خبر ازرقی به سند خودش از حسن بن
قاسم است که میگوید:

۹۴

«وقتی ابراهیم ـ ع ـ گفت: «ربّ اَرِنا مناسِکَنا…» جبرئیل نازل شد و وی را به
همراه خود برد، مناسک را نشان داد و بر حدود حرم آگاهش ساخت. ابراهیم سنگچین میکرد
و خاک میریخت و جبرئیل حدود را نشان میداد.

حرم علائمی دارد که در چهار طرف مکه بنا شده و تا به امروز همچنان باقی است. این
علامتها در طول تاریخ، در پی هر تخریبی بازسازی شده است. پارهای از آنها جدید است و
با سیمان و سنگ رخام ساخته شده و بعضی دیگر قدیمی است و با سنگ و آهک بنا گردیده
است و بعضی دیگر سنگچین میباشد. علما بر این علائم «انصاب حرم» میگفتند.

بعد از حضرت ابراهیم ـ ع ـ پسرش اسماعیل و سپس عدنان بن ادر و قصی بن کلاب، به
هنگام بعثت قریش تجدید بنا کردند. و آنگاه پیامبر خدا ـ ص ـ در روز فتح مکّه، سال
هشتم هجرت، تمیم بن اسد و اسود بن خلف را مأمور بازسازی آنها کرد. از دیگر تجدید
بنا کنندگان علائم حرم، میتوان عمربن خطاب، عثمان بن عفان، معاویه بن ابوسفیان،
عبدالملک بن مروان و مهدی عباسی را نام برد. بنابراین، علائم حرم; بویژه آنها که بر
قله کوهها واقع شدهاند ده بار تجدید بنا گردیدهاند.

علائمی که در ورودیهای مکّه از راه مدینه، یمن، عراق، طائف، جعرانه و جدّه قرار
دارند، در سال ۳۲۵ ه.ق. توسط راضی عباسی و در سال ۶۱۶ ه.ق. از طرف پادشاه اربل ملک
مظفّر و در سال ۶۸۳ ه.ق. به وسیله ملک مظفّر پادشاه یمن و در سال ۸۷۴ ه.ق. از سوی
قایتبای و در سال ۱۰۲۳ ه.ق. به دست سلطان احمدخان اوّل و در سال ۱۰۷۳ ه.ق. به همّت
شریف زید بن محسن و به سال ۱۲۶۲ ه.ق. به اراده سلطان عبدالمجیدخان بازسازی شدهاند;
یعنی در مجموع هفت بار تا عصر سعودیها تجدید بنا شده است. در دوره سعودیها نیز هفت
بار بازسازی شدهاند; یکبار بعد از سال ۱۳۴۳ ه.ق. توسط ملک عبدالعزیز دوبار در
سالهای ۱۳۷۶ ه.ق. و ۱۳۷۷ ه.ق. بوسیله ملک سعود و دوبار در سالهای ۱۴۰۴ه.ق. و ۱۴۰۷
ه.ق. به دست ملک فهد تجدید بنا شده است. در بازسازی اخیر، عبارت است از گذاشتن دو
علامت جدید در منطقه تنعیم و بازسازی ستون غربی از دو ستون تنعیم. مجموع بازسازیها
از زمان حضرت اسماعیلـ ع ـ تاکنون ۲۵ بار میشود.

تلاش مورّخان در ثبت محلّ حدود حرم

قدیمیترین تحقیق تاریخی مربوط به حرم، که به دست ما رسیده دو کتاب است;

۹۵

نخست «اخبار مکّه» از ازرقی و دوّمی «اخبار مکّه در گذشته و حال» از فاکهی که هر دو
در قرون اولیّه زندگی میکردهاند. تحقیقات و اشارات موجود و مرتبط با بحث ما، در هر
دو کتاب شبیه بهم است. هیچکدام مباحث مربوط به حدود حرم را در شکل بحث مستقل
نیاوردهاند. شاید بدان جهت که «علائم» در زمان آن دو، مشهور بودهاند. هر دو سیزده
مورد مشخص را در حدود حرم ذکر کردهاند. فاکهی بحث مهمّی زیر عنوان: «درّههایی که از
آنها سیلاب حلّ به حرم وارد میشود» گشوده که ازرقی آن را کنار گذاشته است. وی
یادآور شده است که بجز در منطقه تنعیم همواره سیلاب درّههای حرم به حلّ جاری میشود
و فقها نیز بر این باور بوده وآن را یکی از امتیازات حرم میشمردند ولی فاکهی به
تحقیق پرداخته و واقعیّت را غیر از آن یافته است. بحثی مستقل نگاشته و جریان سیلاب
در هفت درّه از حلّ به حرم را ثابت کرده است واقعیّت هم نظر فاکهی را تأیید میکند.

ازرقی و فاکهی، هردو از شش ورودی به مکّه، که در همه آنها علائمی وجود دارد، یاد
کردهاند و آنها عبارتند از: مدینه، یمن، جدّه، طائف، عراق و جعرانه.

غیر از فاکهی و ازرقی، علمای دیگر نیز در زمینه ضبط مواضع «حدود حرم» تلاشهایی
انجام دادهاند; از قبیل محبالدین طبری (متوفای ۶۹۴ ه.ق.) تقیالدین فاسی (متوفای ۸۳۲
ه.ق.). و در روزگار ما ابراهیم رفعت فاصله حدّ حرم را از راه طائف ۱۸۳۳۳ متر، از
سوی عراق ۱۳۳۵۳ متر، از طریق تنعیم (راه مدینه) ۶۱۴۸ متر و از سمت یمن ۱۲۰۰۹ متر
تعیین کرده است.

بسیاری از فقها بر این باورند که حدود حرم توقیفی بوده و از قبل از عصر پیامبر ـ ص
ـ معیّن بوده است. بنابراین نمیشود گفت که باید مستقیم، منحی، شکسته، دایرهای و
امثال آن ساخت، بلکه لازم است حد حرم را هر جا که هست ـ نزدیک یا دور از حرم ـ و در
هر جایی که نشانهها را گذاشتهاند دانست. و حق انتخاب در این امر، از آن خداست و جای
اجتهاد نیست.

دکتر بن دهیش به شناسایی نشانهها پرداخته و ۹۳۴ نشانه را شناسایی کرده است و معلوم
شده که محیط حرم ۱۲۷ کیلومتر است که از «قرنالأعفر» شروع و پس از دور زدن به همانجا
ختم کرده است. و مساحت حرم بر اساس نقشه هوایی ۵۵۰۳۰۰ متر مربع میباشد.

نشانههای مرز شرقی

مرز شرقی حرم، از ناحیه جنوب، از کوه «قرنالأعفر» شروع و به «ربعالنقوا» ختم

۹۶

میشود.

کوه «قرنالأعفر» چندان بلند نیست و در ۳۱۱ متری سطح دریا واقع شده است و در اوّل
سمت جنوبی کوه «عارض الحصن»، از ناحیه شرق قراردارد. کوه «عارض الحصن» از نشانههای
سمت شرق است، بلند، عریض و حدود ۵ کیلومتر طول دارد، برخلاف کوه «قرنالأعفر» که
متمایل به سفیدی است، به سیاهی میزند.

از مواضع مرز شرقی بزرگراه طائف و کوه «قرن العابدیّه» با ۲۵۰ متر بلندی است که در
سمت راست کسی که از بزرگراه طائف وارد مکه میشود، قرار دارد. و کوه مشهور «نمره»،
که نزدیکترین کوه به مسجد نمره است. و دارای غاری است که پیامبر ـ ص ـ قبل از خطبه
و نماز ظهر و عصر روز عرفه در آن فرود آمد میباشد.

همچنین از مواضع مرز شرقی، راه قدیمی طائف «راه عرفه» و کوه «خطم» که کوه معروفی
است و از آن روی به این اسم نامگذاری شده که آخر کوه به تدریج کوتاه میشود و به
زمین میرسد و شبیه دماغ حیوانات است. کوه «صغیراءِ» با ۳۴۸ متر ارتفاع. کوه «ستار»
که با ۴۱۰ متر ارتفاع کوه بلندی همچون دیوار برآمده است. کوه «ستیر» کوه «اسلع و
شرفه اسلع» با ۵۰۶ متر ارتفاع، بلندترین کوه منطقه به نام «طارقی» با ۹۷۷ متر
ارتفاع، گردنه «فل». کوه «مقطع» که راه طائف از آن میگذرد و برای تعریض جاده کنده
شده و چند مسیر اتومبیل درست شده است. کوه «سقارالحیان»با طول ۲۱۰۰ متر و گردنه
«مستوفره یا نقوای علیا» وکوه «نقوا» است. و مجموع نشانههای مرز شرقی ۱۱۰ عدد و
اکثراً از آهک ساخته شده است.

نشانههای مرز شمالی

مرز شمالی، از ناحیه غرب گردنه «نقوا» شروع و به آخر کوه «ناصریه» ختم میشود.

از مواضع مرز شمالی; گردنه «نقوا» است و ـ با این که کامل نشده ـ همچنان برای وسایل
نقلیه بزرگ و کوچک بکار گرفته میشود و گردنه بلندی است که در بین کوههای بلند،
کاملا مشخص است و ارتفاع آن به ۴۷۷ متر میرسد. کوه «امالسلم». کوه بلندی و طولانی
«بغبغه». کوه «یاج» و با نام قبلی آن «یأحج» که نشانههای حرم در پشت، آن را به دو
قسمت کرده; بخشی در حرم و بخشی دیگر در حلّ قرار گرفته است. بلندی «یاج»، کوه مشهور

۹۷

«مجلی» که بخاطر وفور کبک در آن اینگونه نامگذاری شده است. کوه «ابوحیه» کوه مشهور
«صایف» که در غرب کوه «العمره» واقع است و سیلاب شعب «صایف» از آن جاری میشود و
اکنون قبیله حرب و دیگران در آن ساکن هستند. کوه «نعمان» یا به نام کنونی آن «عمره»
که در سمت راست خروجی مکه از مسیر تنعیم قرار دارد. درّه «تنعیم» که از مشهورترین
مناطقی است که همه آن را به عنوان حد حرم میشناسند; زیرا به