پاورپوینت کامل آداب سفر حج ۱۱۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آداب سفر حج ۱۱۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۱۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آداب سفر حج ۱۱۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل آداب سفر حج ۱۱۴ اسلاید در PowerPoint :

۷۲

حج سفری معنوی و الهی است، راهیان حرم کبریایی و دلدادگان به خداوند، پیش از
چنین سفری، باید برای راه یابی به حریم عشق، خود را آماده نموده، رنگ خدایی به
خود بگیرند و زنگارهای گناه و نافرمانی را از جان و دل بزدایند تا زمینه را
برای پذیرش خویش در پیشگاه حضرت حق فراهم کنند.

آنچه که می تواند زائر بیت اللَّه الحرام را در دستیابی به این هدف یاری دهد
عبارت است از:

۱ – هدفداری در مسافرت

سیر و سیاحت با انگیزه صحیح و عقلایی، در قرآن کریم
مورد تأیید و تشویق قرار گرفته و از مؤمنان خواسته شده، با مسافرت نمودن به
گوشه و کنار جهان، در سرنوشت ملّتهای گذشته بیاندیشند و عبرت گیرند؛ «أولم
یسیروا فی الأرض فینظروا کیف کان عاقبه الذین من قبلهم …»

(۹۷) امام صادق – ع – فرمود: در حکمت آل داود آمده است: انسان عاقل را سزد
که جز با سه هدف به مسافرت نرود:

۱ – توشه ای برای فردای قیامت برگیرد ۲ – مخارج زندگی را تأمین و ترمیم
نماید ۳ – از راه حلال لذّت ببرد.(۹۸) گاهی نیز هدف از مسافرت رفع خستگی و
افسردگی است.

انسان های خسته از رنج کار و تلاش، با سفر به مناطق مختلف و استفاده از
مناظر زیبای طبیعت، خستگی را از تن بدر کرده، برای کار و کوشش بیشتر، آمادگی
پیدا می کنند.

پیامبر – ص – فرمود: مسافرت کنید تا سالم شوید.(۹۹) گاهی هم سفر با انگیزه
ستیز با دشمن و یا حضور یافتن در دیار دوست شکل می گیرد که سفر به قصد جهاد و
حج پاداش بهشت برین دارد.

امیر مؤمنان علی – ع – در این زمینه فرموده است: «برای مجاهدان راه خدا [که
به خاطر دفاع از حیثیت و شرف خویش پا به میدان جهاد می نهند]، و برای آن کس که
برای انجام حج از خانه بیرون می رود و در بین راه مرگ گریبانش را می گیرد و …
بهشت را ضمانت می کنم.»

(۱۰۰)

۲ – توبه و استغفار

زائر این دیار باید قبل از ورود به سرزمین وحی،
توبه نموده، گذشته سیاه و آلوده خود را با آب توبه بشوید.

امام صادق – ع – فرمود: «اذا أردت الحج … ثم اغتسل بماء التوبه الخالصه من
الذنوب والبس کسوه الصدق والصفا والخضوع والخشوع»؛(۱۰۱) «هنگامی که قصد حج کردی
با آب توبه خالص، گناهانت را بشوی و لباس راستی و پاکی و خضوع و خشوع را بر تن
کن.» در قرآن نیز خطاب به مؤمنان آمده است: «یا ایّها الذین آمنوا توبوا الی
اللَّه توبهً نصوحاً»؛(۱۰۲) «ای ایمان آوردگان، به درگاه خدا توبه کنید، توبه
ای از روی اخلاص که بازگشت به گناه در آن نباشد.» و در آیه دیگری فرموده است:
«استغفروا ربّکم ثم توبوا الیه یمتّعکم متاعاً حسناً الی اَجَلٍ مسمّی و یؤت
کلَّ ذی فضل فضله …»؛(۱۰۳) «از پروردگارتان آمرزش بخواهید و به درگاهش توبه
کنید تا شما را از رزقی نیکو، تا آنگاه که مقرّر است، برخوردار کند، و هر
شایسته انعامی را نعمت دهد …» پشیمانی از گناه، آغازی برای جبران گناهان است.

امام سجاد – ع – فرمود: «الهی ان کان النّدم علی الذنب توبه، فانی و عزّتک
من النادمین، و ان کان الاستغفار من الخطیئه حطَّه فانی و عزّتک من المستغفرین،
لک العتبی حتی ترضی.»

(۱۰۴) «خداوندا! اگر پشیمانی از گناه، توبه است قسم به عزّت تو که من از
پشیمانهایم، و اگر استغفار و طلب آمرزش موجب از بین رفتن گناه است، همانا من –
سوگند به عزّت تو – از آمرزش طلبانم.

تو را سزد که (بر ما) عتاب کنی تا باز (بلطف آیی) و خشنود گردی.» توبه صحیح
نیز مراحلی دارد: ابتدا گناهکار باید پشیمان شود، سپس گناه را ترک کند و بعد از
آن تصمیم بگیرد خود را به معاصی نیالاید.

اگر مالی از دیگران برداشته یا به زور گرفته، آن را به صاحبان اصلی مسترد
دارد و اگر صاحبان آن را نمی شناسد، به امام مسلمین و مرجع دینی زمان خود
بسپارد.

اگر با آبروی مردم بازی کرده، غیبت نموده، اتّهامی به دیگران وارد ساخته، آن
را با صاحبان حقوق مطرح وحلالیّت بطلبد، و اگر دسترسی به آنها ندارد، تصمیم
بگیرد در اوّلین فرصت ممکن آنان را یافته، عذر خواهی نماید.

و اگر امکان دستیابی به آنان وجود ندارد از خداوند طلب مغفرت کرده، برای
صاحبان حق دعا نماید.

و اگر حقی الهی به گردن دارد، نماز را ترک نموده، روزه نگرفته، و … آن را
جبران نموده، تدارک کند.

و در نتیجه پس از آن که با آب توبه گناهان خود را شستشو داد، آماده راهیابی
به درگاه ربوبی شود.

ز منجلاب هوس گر برون نهی قدمی نزول در حرم کبریا توانی کرد اگر ز هستی خود
بگذری یقین می دان که عرش و فلک زیر پا توانی کرد

۳ – وصیّت

مسافرت همیشه با
خطر همراه بوده و هست.

راه های طولانی و ناهموار، دزدان مسلّح، نبودن امکانات غذایی و بهداشتی و
ناامن بودن راه ها و امثال آن، موجب می شد تا تعدادی از مسافران جان به جان
آفرین بسپارند و مظلومانه در گوشه ای به خاک سپرده شوند.

در عصر کنونی نیز که امکانات فراوانی برای مسافران فراهم شده، باز خطراتی
جان انسانها را تهدید می کند.

افراد بشر، در زمین و آسمان امنیّت لازم را ندارند.

گاهی هواپیمای مسافربری بعلّت نقص فنی سقوط می کند و تعدادی کشته می شوند.

و گاهی دو اتومبیل باهم برخورد می کند و جان سرنشینان بی گناهش را می گیرد.

بنابر این هیچکس نمی تواند آینده اش را پیش بینی نموده و به بازگشت خویش
مطمئن باشد.

از این رو نوشتن وصیت امری ضروری و لازم است تا وارثان دچار مشکل نشده،
تکلیفشان را بدانند.

امام صادق – ع – فرمود: «کسی که بر مرکبی سوار می شود لازم است وصیت کند.»

۴
– اخلاص در نیّت

سالکان این طریق، لازم است با نیتی خالص و جانی پاک در سرزمین
وحی گام نهند، آنان که دل به دیگری سپرده اند به قرب حق راه پیدا نمی کنند.

خداوند در قرآن کریم فرموده است: «و ما اُمروا الّا لیعبدوا اللَّه مخلصین
له الدین»؛(۱۰۵) «و آنان را جز این فرمان ندادند که خدا را بپرستند در حالی که
در دین او اخلاص می ورزند.» خداوند قبل از آن که به عمل آدمیان بنگرد، به نیّت
های آنان نظر می کند.

رسول گرامی اسلام – ص – فرمود: «انما الاعمال بالنیّات»؛ «کارها بر اساس
نیّت هاست و ارزیابی هر عمل بستگی به نیت و انگیزه آن عمل دارد.» ونیز فرمود:
«خداوند آن مقدار از عمل را که خالص و پاک برای او انجام شده می پذیرد.»

(۱۰۶) اخلاص شرط اساسی تمامی عبادات است و هر کس عبادتی را برای خودنمایی و
ریا کاری، و یا دستیابی به امور مادّی و دنیایی انجام دهد، کاری بی فایده انجام
داده است و صاحبش از آن بهره نخواهد گرفت.

این اصل تا آنجا اهمیت دارد که اگر رزمنده ای در میدان جنگ و جهاد شرکت
نموده، برای رسیدن به غنیمت و یا چیره شدن در جنگ به تلاش نظامی دست زند و کشته
شود، شهید بحساب نمی آید، و جایگاهش دوزخ است.

پیامبر – ص – در تقسیم بندی تنبّه آفرینی، حاجیان امت خود در آخر زمان را به
سه دسته تقسیم فرموده اند:

۱ – ثروتمندانی که برای تفریح به حج می روند! ۲ – گروههای متوسط جامعه که
برای سوداگری و تجارت به زیارت خانه خدا می روند!! ۳ – نیازمندان آنان که برای
خودنمایی و ریاکاری حج می گزارند! سلمان پس از شنیدن این سخن، با شگفتی سؤال
کرد: ای رسول خدا آیا چنین زمانی فرا خواهد رسید؟ و پیامبر – ص – فرمود: سوگند
به آن خدایی که جان من در دست اوست اینها در آینده واقع خواهد شد.(۱۰۷) امام
صادق – ع – نیز فرمودند: دو گونه حج وجود دارد:

۱ – حجی برای خدا ۲ – حجی برای مردم.

آن کس که برای خدا حج گزارد خداوند به وی پاداش بهشت دهد، و آن که برای مردم
حج بجای آورد پاداش آن را در روز قیامت از مردم بگیرد!!(۱۰۸) بنابر این آنان که
فقط برای خدا حج انجام دهند مورد رحمت و مغفرت پروردگار قرار خواهند گرفت.(۱۰۹)

۵ – زاد و توشه حلال

حاجی باید زاد و توشه راه را از مال حلال تهیه کند.

پیامبر – ص – فرمود: خداوند پاکیزه است و جز پاکیزه را نمی پذیرد.

پیامبر – ص – فرمود: هنگامی که مردی با مال حرام حج می گزارد و می گوید:
لبیک اللّهمّ لبیک خداوند به او پاسخ می دهد: لا لبیک ولا سعدیک حتی تَرُدَّ ما
فی یدیک.

و در روایت دیگری آمده است: لا لبیک ولا سعدیک و حجّک مردود علیک.(۱۱۰)
خداوند در قرآن مؤمنان را به آنچه به رسولان خویش امر کرده، سفارش می کند و می
فرماید: «یا ایها الرسل کلوا من الطیبات و اعملوا صالحاً انی بما تعملون علیم.»

(۱۱۱) و فرمود: «یا ایها الذین آمنوا کُلوا من طیّبات ما رزقناکم.»

(۱۱۲) حاجیانِ ژولیده موی و گرد و غبار بر چهره نشسته در سفر الهی حج، همه
جا یا رب یا رب گفته، خدا را می خوانند، کسی که غذا و پوشاک خود را از راه حرام
تهیه نموده و با حرام رشد یافته چگونه انتظار دارد خداوند دعایش را پاسخ
بگوید؟! در اشعاری که به احمد بن حنبل منسوب است آمده است: حَجَجْتَ بمال اصلُه
سحتٌ فما حججتَ ولکن حَجَّتِ العِیرُ لا یقبلُ اللَّهُ إلّا کلَّ طیّبهٍ ما
کُلُّ من حجّ بیت اللَّه مبرور(۱۱۳)

۶ – چشم به مال دیگران نداشتن

حاجی سزاوار
است، چشم از مال دیگران برداشته، حج را عزتمندانه بجای آورد.

ابن عباس گفته است: گروهی بدون تهیه زاد و توشه، حج می گزاردند، خداوند این
آیه را نازل فرمود: «و تزوّدوا فانّ خیر الزاد التقوی.» عکرمه و مجاهد و جز
آنان نیز گفته اند: گروهی از اعراب بدون همراه داشتن غذا و خوراکی لازم، به حج
آمده می گفتند: ما توکل کننده بر خدا هستیم و برخی از آنان می گفتند: چگونه
ممکن است که ما حج خانه خدا را انجام دهیم و او غذا به ما ندهد؟ و با این فکر و
روش، باری بر دوش مردم شده، غذای اینگونه افراد را دیگران تأمین می کردند،
خداوند آیه: «و تزوّدوا …» را نازل و آنها را از این کار بازداشت.(۱۱۴) در
تاریخ آمده است: برخی از فقهای ری نزد شبلی آمده از او خواستند با توکل بر خدا
در حج همراهی اش کنند، او نیز با آنان شرط کرد:

۱ – خوراکی با خود برندارند! ۲ – از هیچکس درخواستی نکنند! ۳ – از هیچکس
چیزی نپذیرند! و آنان در شرط سوّم ماندند!! سپس شبلی گفت: شما توکل کرده اید
لیکن بر خوراکی ها و غذاهای دیگر حاجیان!!(۱۱۵) احمد بن حنبل پیشوای حنبلیان
درباره آنان که بدون زاد و توشه به سفر آمده اند گفت: من آن را دوست نمی دارم،
اینان بر خوراکی های مردم توکل کرده اند.(۱۱۶)

۷ – تأمین مخارج زن و فرزند

حاجی
قبل از سفر لازم است، مخارج زندگی زن و فرزندانش را تأمین نموده، سپس به حج
مشرف شود.

آن کس که توان تأمین زندگی و هزینه خوراک و پوشاک خانواده خود را ندارد
مستطیع نبوده، حج بر او واجب نیست.

امام صادق – ع – به نقل از پدر بزرگوارشان فرموده اند: «… من استطاع الیه
سبیلاً» سبیل در آیه بمعنای گستردگی در مال است؛ به شکلی که با قسمتی از آن حج
انجام داده و با باقیمانده آن خوراک (و زندگی زن و فرزندش) را تأمین کند.(۱۱۷)
در جای دیگر فرمود: «حج خانه خدا واجب است بر کسی که راهی بسوی آن بیابد و آن،
توشه و وسیله سفر همراه با سلامتی است و نیز بجای گزاردن نفقه خانواده و آنچه
پس از حج بدان نیاز دارد.»

(۱۱۸) صاحب جواهر – رحمه اللَّه علیه – چهارمین شرط از شرایط استطاعت را،
داشتن امکانات مالی به اندازه رفع نیاز، و تأمین مایحتاج زن و فرزند دانسته می
فرماید: آن کس که چنین توانی ندارد حج بر او واجب نیست (بلا خلاف أجده، بل ربما
یظهر من بعضهم الاجماع علیه …)(۱۱۹)

۸ – انتخاب زمان مناسب

شنبه از روزهای
هفته، بهترین روز برای آغاز سفر است.

ابو ایوب خزاز و عبداللَّه بن سنان از امام صادق – ع – معنای این فرموده
خداوند بلند مرتبه را جویا شدند که: «فاذا قضیت الصلوه فانتشروا فی الأرض و
ابتغوا من فضل اللَّه …»؛(۱۲۰)(۱۲۱) حضرت فرمود: نماز، روز جمعه، و پراکنده
شدن روز شنبه.(۱۲۲) سزاوار است که انسان روز جمعه را برای فراگیری مسائل دینی،
و بهره گیری معنوی قرار دهد.

امام باقر – ع – فرمود: «پیامبر – ص – روز پنج شنبه را برای مسافرت انتخاب
می فرمود.(۱۲۳) آنحضرت همچنین در جای دیگری می فرماید: «روز پنجشنبه را خدا،
فرشتگان و رسول خدا – ص – دوست دارند.»

(۱۲۴) کراهت سفر در روز جمعه، برای این است که مردم در نماز جمعه شرکت
نموده، حضور خود در صحنه را به نمایش بگذارند.

امام صادق – ع – فرمود: «کراهت (سفر در روز جمعه) بخاطر نماز است.»

(۱۲۵)

۹ – غسل

مستحب است مسافر در آستانه حرکت غسل کند و هنگام غسل بگوید:
«بسم اللَّه و باللَّه و لا حول و لا قوه الا باللَّه …» و نیت غسل را، توبه،
حاجت، زیارت، طلب خیر، نماز و دعا قرار دهد.

و اگر روز جمعه است غسل جمعه را نیز به نیت اضافه نموده، برای همه آنها یک
غسل انجام دهد.(۱۲۶)

۱۰ – صدقه

مستحب است مسافر در آغاز حرکت، صدقه دهد و
آیهالکرسی بخواند.(۱۲۷) امام صادق – ع – فرمود: «صدقه بده و هر روزی که خواستی
خارج شو.»

(۱۲۸) و نیز دو رکعت نماز بخواند و بگوید: «اللهم انی استودعک نفسی و أهلی و
مالی و ذریتی و دنیای و آخرتی و أمانتی و خاتمه عملی»؛(۱۲۹) «خداوندا! خود،
خانواده، پول، فرزندانم، دنیا، آخرت، امانت و پایان کارم را به تو می سپارم.»
آنگاه همسر و فرزندانش را در اتاق گرد آورده، بگوید: «اللهم انی استودعک الغداه
نفسی و مالی و أهلی و ولدی و الشاهد منّا و الغائب، اللهم اجعلنا فی جوارک
اللهم لا تسلبنا نعمتک ولا تغیّر ما بنا من عافیتک و فضلک.»

(۱۳۰) «بار خدایا: همانا من [از ]فردا، خود و مال و خانواده و فرزندانم، –
چه آنان که نزد من اند، و چه آنان که نیستند – همه را به تو می سپارم.

پروردگارا! ما را در کنار خود قرارمان ده، و نعمتهایت را از ما مگیر و آنچه
از سلامتی و فضل تو در اختیار ماست، تغییر مده.» و زمانی که از در خانه بیرون
می رود، در آستانه در ایستاده، سوره های حمد و معوّذتین، قل هو اللَّه احد،
آیهالکرسی را در پیش رو و سمت راست و چپ بخواند و بگوید: «اللهم احفظنی و احفظ
ما معی، و سلّمنی و سلّم ما معی، و بلّغنی و بلّغ ما معی ببلاغک الحسن
الجمیل»؛(۱۳۱) «خداوندا! مرا و آنچه با من است نگهدار، و مرا و آنچه با من است
سالم بدار، و مرا و آنچه با من است با صورتی نیکو و زیبا به مقصد برسان.» امام
سجاد – ع – فرمود: هرگاه بنده ای از بندگان خداوند از خانه خارج می شود، شیطان
سر راهش می آید، اگر گفت: «بسم اللَّه …» دو فرشته [نگهبان برای انسان] به او
گویند: «خود را کفایت کردی» و اگر گوید: «آمنت باللَّه» «به خدای ایمان دارم»
گویند: هدایت شدی و راه یافتی، پس اگر گوید: «توکّلت علی اللَّه» «بر خدای
توکّل کردم» گویند: محفوظ ماندی، آنگاه شیطان از او دست کشیده، آنجا را ترک می
کند و می گوید: چگونه از کسی که هدایت شده، محفوظ مانده، و کفایت شده برای ما
سودی حاصل خواهد شد؟(۱۳۲) ذیل این روایت دارد: «یا ابا حمزه: ان ترکت الناس لم
یترکوک و ان رفضتهم لم یرفضوک قلت: فما أصنع؟ قال: اعطهم من عرضک لیوم فقرک و
فاقتک.» در روایت دیگری امام صادق – ع – فرمود: هنگامی که به قصد حج و عمره از
خانه خود بیرون آمدی – انشاء اللَّه – ، پس دعای فرج را بخوان و آن دعا این
است: «لا اله الّا اللَّه الحلیم الکریم، لا اله الّا اللَّه العلی العظیم،
سبحان اللَّه رب السموات السبع، و رب الأرضین السبع، و رب العرش العظیم و الحمد
للَّه ربّ العالمین.»

۱۱ – بی خبر به مسافرت نروید

امام صادق – ع – به نقل از
پیامبر – ص – فرموده اند: مسلمانی که قصد مسافرت دارد باید برادران دینی خود را
از قصد خویش آگاه سازد، و متقابلاً این حق را ایجاد می کند که موقع بازگشت
برادران ایمانی به دیدار او بیایند.(۱۳۳)

۱۲ – بدرقه مسافر

مستحب است مسافر را
دوستان و بستگانش بدرقه کنند.

همچنین مستحب است برای مسافر دعا کنند.

پیامبر – ص – هرگاه مؤمنان را بدرقه می نمود، با آنان خداحافظی کرده، می
فرمود: «خداوند بر تقوای شما بیفزاید و به سوی هر خیری شما را راهنمایی کند، و
حاجات شما را برآورد، و دین و دنیای شما را سالم بدارد و شما را صحیح و سالم
بازگرداند.»

(۱۳۴) امام صادق – ع – برای گروهی از اصحاب خود که پیاده عازم حج بودند، دعا
کرده، فرمود: «خداوندا! آنان را بر قدم هایشان استوار بدار و شریان های ایشان
را آرام دار (قوّت قلب به آنان عنایت کن).»

(۱۳۵) آنگاه که اباذر را به تبعیدگاه می بردند، علی، حسن و حسین – علیهم
السلام – و عقیل پسر ابیطالب، عبداللَّه بن جعفر، و عمار یاسر او را بدرقه
کردند و علی – ع – خطاب به آنان فرمود: با برادرتان اباذر خداحافظی کنید؛ زیرا
مسافر ناچار باید به راه خود برود، و بدرقه کننده ناگزیر است که باز گردد.(۱۳۶)

۱۳ – انتخاب همراه

لذت سفر آنگاه افزون خواهد شد که انسان، رفیق و همنشین صمیمی
برای خود برگزیند تا سختی های سفر بر او هموار گردد.

پیامبر – ص – به مسافران توصیه می فرمود: ابتدا رفیق راه را انتخاب کنید
آنگاه مسافرت بنمایید «الرفیق ثم السفر.»

(۱۳۷) و در سخنی دیگر به امیر مؤمنان علی – ع – فرمود: «به تنهایی سفر مکن،
که همانا شیطان با شخص تنهاست، و او از دو نفر دورتر است و فاصله دارد.

ای علی، همانا مردی که تنها مسافرت کند در معرض گمراهی است، دو نفر نیز چنین
اند، اما آنگاه که به سه رسیدند، گروه و کاروان به حساب می آیند.»

(۱۳۸) رسول خدا – ص – سه نفر را لعنت فرمود:

۱ – آن کس که تنها غذا بخورد ۲ – کسی که در خانه ای تنها بخوابد ۳ – سواری
که در دشت و ب