پاورپوینت کامل سیاست های دولت هلند در مورد حج ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سیاست های دولت هلند در مورد حج ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سیاست های دولت هلند در مورد حج ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سیاست های دولت هلند در مورد حج ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

۱۶۰

(۱۹۴۹ ـ ۱۹۴۶م = ۱۳۲۸- ۱۳۲۵ش.)

حج، این فریضه مهم و بزرگ اسلام، از دیر زمان مورد
توجه مسلمانان اندونزی بوده است. برای بسیاری از
مردم آن کشور، حج برنامه ای است برای آغاز یک
زندگیِ تازه و ورود به موقعیتِ جدیدِ اجتماعی.
کسانی که موفق به ادای فریضه حج شده و به موطن خود
باز می گردند، «حاجی» لقب گرفته و این لقب را پیش
از نام خود به کار می برند. حاجی پس از بازگشت از
حج، وقت خود را بیش از پیش، صرف امور دینی کرده و
صاحب اعتبار اجتماعی بالا می شود. حتّی بعضی از
حجاج اندونزیایی، برای نشان دادن تمایزِ خود از
بقیه مسلمانان، لباس های سفید به تن می کنند.
اهمیت ویژه حج نزد مسلمانان اندونزی، موجب می شود
که هر سال بر تعداد متقاضیان حج در این کشور
افزوده گردد.

به طور کلّی، پیش از جنگ جهانیِ دوم، میان ۱۰ تا
۳۰ هزار نفر از اندونزی به حج مشرف می شدند.

حج سال ۱۹۲۶م. (= ۱۳۰۵ ش.) در مقایسه با سال های
پیش از جنگ جهانی، شاهد حضور بیشترین تعداد حجاج
اندونزیایی بود که تقریباً به ۵۲ هزار نفر
می رسید. در زمان جنگ جهانی دوم، عزیمت به مکه
برای انجام فریضه حج، امکان پذیر نشد. پس از جنگ
جهانی دوم و در سال ۱۹۴۶م (= ۱۳۲۵ ش.) مردم
اندونزی که زیر سلطه حاکمیت هلند درآمده بودند، با
سفر تعداد اندکی به حجاز، دوباره فرصت زیارت خانه
خدا را یافتند. در این فصل، آنچه که اساس توجه و
تمرکز ما را به خود معطوف خواهد کرد، سیاست و خط
مشی دولت هلند در قبال فریضه دینی حج می باشد. در
صفحات پیش رو، بعضی از خصوصیات این خط مشی را،
که متأثر از دلایل سیاسی مختلف بود، مورد تجزیه
و تحلیل قرار می دهیم.

حکومت هلندی هندوستان، بعد از سال ۱۹۴۵م. (= ۱۳۲۴
ش.) به خاطر اهمیت فریضه حج برای مسلمانان اندونزی
و نیز به امید کسب محبّت و دوستیِ آنان، کوشید
سیاست آزادانه ای را در این زمینه پیاده کند و ارز
مورد نیاز مسلمانان در سفر به حجاز را تهیه نماید.
لیکن بعد از سال ۱۹۴۵ (= ۱۳۲۴ ش.) به خاطر کمبود
منابع انرژی، نظام سهمیه بندی حج به اجرا درآمد.

تعداد حجاج، هر سال به وسیله حکومت تعیین
می گردید. سامان دهی امور حج، مانند سال های پیش
از جنگِ جهانی، از سوی مدیریت امور داخله و شرکت
کشتی رانی کنگسی ـ تیگا، که از اتحاد سه شرکت
کشتی رانی هلندی (روتردامس لوید، استوموارت
ماتساپیژ «نلدرلند» و استوموارت ماتساپیژ «اوشن»)
به وجود آمد و کار نقل و انتقال حجاج میان اندونزی
و عربستان سعودی را بر عهده گرفت. زائران پس از
رسیدن به سرزمین های مقدس، زیر نظر اعرابی در
می آمدند که با لقب مطوّف وظیفه راهنمایی حجاج را
متعهّد شده بودند. بنابر قوانین حکومت عربستان
سعودی، تنها مطوّف هایی که دارای مجوز رسمی بودند
می توانستند در این زمینه فعالیت داشته باشند.
دستمزد مطوّف ها از پولی تأمین می شد که حجاج
اندونزیایی پیش از سفر آن را می پرداختند.

دولت هلندی هندوستان امیدوار بود با اعزام تعداد
زیادی از مسلمانان اندونزی به مکه،
اندونزیایی هایی که در شهر های بزرگ عربستان؛
مانند مکه، مدینه و جده سکونت داشتند، از افکار و
اعمال جمهوری خواهانه خود دست بردارند. همان گونه
که پیش تر هم اشاره کردیم، حدود دو هزار
اندونزیایی ـ که در سال های پیش برای انجام فریضه
حج و یا تحصیل علوم دینی به عربستان سفر کرده و به
سبب بروز جنگ، با مشکلات مالی روبه رو شده بودند،
از اواسط سال ۱۹۴۲م. (= ۱۳۲۱ ش.) به بعد، از
سرکنسولگری دولت هلند در جده به صورت ماهیانه
مساعدت های مالی می گرفتند. این افراد، که در
عربستان سعودی سکونت داشتند، از اعلام استقلال
سوکارنو و محمد حطا، در ۱۷ آگوست سال ۱۹۴۵م. (=
۱۳۲۴ ش.) با شور و هیجان خاصی استقبال کردند. در
۲۷ سپتامبر سال ۱۹۴۵م. رهبران اجتماع سیصد نفری
از اندوزیایی های ساکن مکه متفق القول تصمیم به
حمایت از جمهوریت گرفتند و یک ماه بعد کمیته ای با
عنوان تشکیلات، استقلال اندونزی را تأسیس نمودند.

بیش تر اندونزیایی های ساکن در شهرهای مقدس
عربستان، به عضویت این تشکیلات درآمدند و آغاز به
نشر افکار استقلال طلبانه اندونزی؛ به خصوص در
میان زائران کشورهای مختلف اسلامی کردند. در موسم
حج سال ۱۹۴۵، که مصادف با ماه نوامبر بود،
اعلامیه هایی از سوی رهبران حامی استقلال اندونزیِ
ساکن در مصر به زبان عربی چاپ و در شهر مکه میان
حجاج پخش گردید. این اعلامیه، تمام مسلمانان را به
حمایت از استقلال طلبیِ مردم اندونزی فرا می خواند
و در عین حال از دولت های عرب می خواست که جمهوری
اندونزی را بی درنگ به رسمیت بشناسند. همچنین در
نوامبر سال ۱۹۴۵، رهبران تشکیلات استقلال اندونزی،
با مراجعه به نزد والی حجاز، امیرمنصور، خواستار
صدور مجوز برای برپایی یک اجتماع، جهت معرفیِ
اهداف مبارزه استقلال طلبی اندونزی به حجاج شدند.
لیکن این تقاضا از سوی والی حجاز رد شد؛ زیرا دولت
عربستان سعودی انجام هرگونه تبلیغات و اعمال سیاسی
در شهرهای مقدس مکه و مدینه را قدغن کرده بود.
ازاین رو، رهبران تشکیلات، با گرد هم آمدن در
منا، میهمانی های مختصری ترتیب دادند. پس از حضور
تعدادی از حجاج و انجام سه سخنرانی، پلیس عربستان
به سرعت وارد ماجرا شد و رهبران تشکیلات را
بازداشت کرد، بازداشت شدگان دو ساعت بعد آزاد
شدند.

دولت عربستان سعودی، ابتدا می کوشید نسبت به
تحوّلات سیاسی اندونزی بی طرف بماند، لیکن علی رغم
به رسمیت شناختن حاکمیت هلند بر اندونزی، به دلیل
تشابه اعتقادات مردم اندونزی و اعراب، گاهی از
فعالیت های سیاسی اندونزیایی های ساکن عربستان
چشم پوشی می شد. بعضی از مسؤولان سعودی؛ مانند
یونس یاسین، معاون وزیر امور خارجه عربستان،
خواستار پایان یافتن اختلافات میان هلند و
اندونزیایی ها از راه مسالمت آمیز بودند.

وزارت امور خارجه در پنجم فوریه سال ۱۹۴۶م. (=
۱۳۲۵ ش.) با ارسال نامه ای به نمایندگی های خود در
جده و قاهره، اعلام نمود از این پس کمک های مالی
به اندونزیایی های تبعه هندوستان تحت حاکمیت هلند
که در خارج از کشور اقامت دارند، تنها در صورتی
اعطا خواهد شد که حکومت هلند را تنها دولت مشروع
اندونزی بدانند و صداقت نامه ای را در این خصوص
امضا نمایند.

وان ریچتری لیمبوگ، نماینده هلند در قاهره، با
افزودن عبارتی به قبض رسید دریافت کمک های مربوط
به مسلمانان اندونزی، که در آن صاحب رسید، حکومت
هلندیِ هندوستان را تنها دولت مشروع در اندونزی
می دانست، تلاش کرد تا طرح اعلام شده را به اجرا
درآورد. لیکن این حرکت واکنش وسیعی را در میان
جماعت اندونزیایی عرب الأمل و سایر اندونزیایی های
ساکن مصر برانگیخت. رهبران معروف جامعه
اندونزیایی های مقیم مصر، در ۲۷ فوریه سال ۱۹۴۶،
با برگزاری اجتماعی، امضای اسنادی حاوی این گونه
مطالب را به عنوان بزرگترین گناهی که در حق سرزمین
مادری می توان روا داشت، تلقّی کرده و بر اساس
تصمیمی، دولت جمهوری اندونزی را تنها حکومت مشروع
این کشور اعلام کردند. این رهبران در عین حال
اعلام کردند که رنج و گرسنگی را به اهانت بر وطن
ترجیح خواهند داد.

دینگمانس، نماینده هلند در جده، خود با این طرح
مخالفت نمود. وی طرح صداقت نامه را به خاطر فقدان
روابط متقابل داوطلبانه میان هلندی ها و
اندونزیایی ها «تصمیمی بی موقع» توصیف کرد. به نظر
او، در صورت ممانعت طرفداران جمهوری، از امضای این
اعلان به وسیله سایر اندونزیایی ها، اختلافات
گسترده ای در میان اندونزیایی های ساکن مکه به
وقوع می پیوست. دینگمانس اظهار کرد که به سبب عدم
قبول چنین اختلافاتی از طرف مقامات عربستان سعودی،
سرکنسولگری هلند در جده، در وضعیت بسیار بدی قرار
گرفته و موقعیت آن دچار ضعف خواهد شد. وزارت خارجه
هلند این نظریات را مورد توجه قرار داد و آنگاه در
۹ مارس سال ۱۹۴۶ با ارسال بخشنامه دومی، در فرمان
قبلیِ خود، مقداری نرمش نشان داد. وی کمک های مادی
را منوط به ثبت نام در کنسولگری قاهره و جده و یا
امضای اعلان صداقت نامه دولت هلند کرد. دریافت
کنندگان کمک، به صورت خودکار به عنوان تبعه دولت
هلند پذیرفته می شدند. تدبیر دیگری نیز، که حکومت
هلند در مورد اندونزیایی های مقیم عربستان سعودی
اتخاد کرد، ایجاد وضعیت مناسب برای مراجعت ایشان
به وطن اصلی خود بود.

در اوایل ماه آوریل سال ۱۹۴۶، دولت هلندی
هندوستان، از طریق کنسولگری هلند در مکه اعلام
کرد: آن دسته از اندونزیایی هایی که قصد بازگشت به
وطن را دارند، بلیت رایگان دریافت خواهند کرد.
لیکن از نزدیک به ۲۰۰۰ اندونزیایی مقیم عربستان
سعودی، تنها تعدادی انگشت شمار برای این منظور
ثبت نام کردند. بیش تر آنان، اعلان دولت را با
عنوان «بلیت نیجا» و ثبت نام کنندگان را با عنوان
«مقیم نیجا» توصیف کردند.

آن ها اعلام کردند پیش از هرگونه تصمیم دولت
جمهوری، مبنی بر بازگشت آنان و تا زمانی که دولت
هلند بر اندونزی حاکمیت دارد، به کشورشان باز
نخواهند گشت. تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۶، تنها گروهی
متشکّل از ۹ اندونزیایی، ۶ تن از اهالی
بانکارماسینی و ۳ نفر پنتی آنکالی به اندونزی
بازگشتند.

در این حال، اندونزیایی های مقیم مکه می کوشیدند
خود را تا حدّ امکان از دایره نفوذ حکومت هلندی
هندوستان دور کنند. در ماه میِ سال ۱۹۴۶، ۷۰
اندونزیایی های ساکن در عربستان برای اعلام عدم
تبعیت شان از دولت هلند، گذرنامه های خود را پاره
کرده و به سرکنسولگری هلند در جده فرستادند. این
افراد کمک های مالی کنسولگری را رد کرده و بعدها
با هدف پیروزی بر مشکلات اجتماعی و مالی، در ۲۱
ژوئیه ۱۹۴۶ کمیته ای را در مکه با عنوان کمیته
امداد اندونزی تأسیس نمودند و برای برآورده کردن
احتیاجات خود، به جمع آوری کمک های مردمی
پرداختند.

طرفداری اندونزیایی های مقیم مکه از جمهوریت،
مقامات هلند را، درخصوص تأثیرات آن بر روی حجاج
اندونزیایی سال های جاری، بسیار نگران کرد.

دینگمانس احتمال می داد که طرفداران جمهوریت مانع
از ثبت نام حجاج در کنسولگری هلند در جدّه شوند و
آنان را مجبور به پاره کردن بلیت های برگشت و
پاسپورت هایشان کنند.

دینگمانس برای جلوگیری از بروز چنین حوادثی، از
دولت هلندی هندوستان خواست تا حجاج را با این
واقعیت که حج یک مناسک صرف دینی است، آگاه کنند و
تمام وقت خود، در طول اقامت در شهرهای مقدس را
اختصاص به مناسک حج دهند. نسبت به ثبت نام خود در
سرکنسولگری هلند در جده اهمال نکنند و اهمیت و
فواید پاسپورت و بلیت های برگشت را بدانند. در
صورت گم کردن نشانی محل اقامت، هرچه زودتر به
معاونت کنسولگری مکه مراجعه کنند.

وانموک، معتقد بود حج را به عنوان یک عبادت صِرف
دینی جا انداختن و وانمود کردن درست نیست؛ زیرا
اسلام دینی جدا از سیاست نبوده و مسلمانان هرگونه
توصیه ای از جانب حکومت در امور دینی را به منزله
دخالت در امور دینی خویش تلقّی می کردند.

با این وجود، وانموک سایر توصیه های دینگمانس را
مثبت ارزیابی کرده، به لزوم ارائه معلومات
وهشدارهای لازم به حجاج، درخصوص اهمیت
پاسپورت هایشان از جانب مأمورین صدور پاسپورت و
نیز ارائه اطلاعات و راهنمایی های کافی به زائران
در اثنای مسافرت از طرف رییس قافله حج اشاره
می کند. به نظر او بهترین تبلیغات ممکن و میسّر در
حجاز، تنها با دقت و مساعدت بالای کارمندان و
دیپلمات های هلندی و تأثیرگذاری سیاسی بر روی حجاج
در سطوح بسیار پایین، با استفاده از مطوّف هایی که
در مکه به عنوان راهنمایان مناسک حج انجام وظیفه
می کردند، ممکن بود.

خلاصه این که حجاج باید متوجه کمک ها، احترام و
دغدغه یک دولت غیرمسلمان نسبت به زائران خانه خدا
می شدند. به اعتقاد وانموک، انجام تبلیغات آشکار
در عربستان سعودی برای دولت هلند، به سبب
سیاست های غیر دوستانه کشورهای غرب با این کشور،
نمی توانست فایده ای را با خود به همراه داشته
باشد.

در سوم ژوئن سال ۱۹۴۶ سهمیه حج به طور رسمی، از
جانب دولت ۳۰۰۰ نفر اعلام شد. از نامزدهای سفر حج
در سرزمین های تحت حاکمیت هلند خواسته شد تا به
ادارات مدیریت داخله، که مسؤول صدور روادید بودند،
مراجعه کنند. علاوه بر این، در اعلامیه مذکور بر
عدم پذیرش زائران از جاوه و سوماترا تأکید شده
بود. هزینه معاش هر حاجی با توجه به طول مدت اقامت
در شهرهای مقدس، از ۱۸۰۰ تا ۲۱۰۰ فلوره هلند
متغیّر بود. هزینه بلیت رفت و برگشت ۴۵۰ فلوره
هلند و مالیات پرداختی حاجیان در مقابل خدمات دولت
عربستان سعودی ۵۰/۴۱ استرلینگ انگلستان مشخص شد.
این مالیات که پس از جنگ جهانی دوم، از طرف حکومت
عربستان سعودی به مورد اجرا گذاشته شد، خدمات
بهداشتی حجاج در اثنای انجام مراسم حج، مالیات حج،
هزینه راهنمای حج و مصارف اقامت و حمل و نقل را
شامل می شد. حکومت عربستان سعودی دولت هلندی
هندوستان را مسؤول اخذ این مالیات و انتقال آن به
حکومت سعودی به صورت دلار آمریکا و یا استرلینگ
انگلستان می دانست.

دولت هلندی هندوستان، از آنجا که مجبور بود خود
این پول را، به منظور تهیّه ارز مورد نیاز، از
حجاج جمع آوری کند، در این خصوص به دولت سعودی
اعتراض کرد. با وجود این که سرکنسولگری هلند در
جدّه می کوشید با کسب بعضی امتیازات از دولت
سعودی، نصف این مبلغ را به صورت فلوره هلند
بپردازد و مالیات حجاج اندونزیایی را کاهش دهد،
لیکن در این امر موفّقیتی به دست نیاورد.

در ماه آگوست سال ۱۹۴۶ تنها حدود ۱۰۰ نفر برای
رفتن به مراسم حج مراجعه کردند. دلیل اصلی آن،
تبلیغات وسیعی بود که رهبران جمهوری خواه در
ارتباط با حج، بر ضدّ دولت هلند به راه انداخته
بودند. اعلام صدور مجوّز برای رهبران مسلمان، جهت
رفتن به مراسم حج، در اثنای دیدار واندر پلاس،
مشاور امور اسلامی دولت هلند، از کالیمانتان جنوبی
ـ در آوریل سال ۱۹۴۶ ـ و سپس تهیه یک بروشور در
این باره و پخش آن در میان مردم، واکنش رهبران
معشومی را به دنبال داشت.

«الجهاد»، ارگان رسمی معشومی، که مدعی بود
هلندی ها از حج استفاده تبلیغاتی صرف می کنند، خبر
دیدار واندر والس از منطقه را، با عنوان «حج،
وسیله تبلیغات هلندی ها» چاپ کرد. به نوشته
الجهاد، سازمان حج هلندی ها قصد داشت با به
دست آوردن دل مسلمانان، آنان را به هلند متمایل و
جذب کند. از این رو، لازم بود مسلمانان اندونزی
فریب هلندی ها را نخورده و با تمام وجود از
استقلال طلبی حمایت کنند.

ک.ح.م. هاشم اشعری، از رهبران مشعومی، که در عین
حال رهبر نهتاج العلما نیز بود، در گفتگوی
رادیویی، که در بیستم آوریل سال ۱۹۴۶ انجام داد،
فرض و واجب بودن حج در موقعیت مناسب و واجب نبودن
آن در زمان تهدید از جانب دشمن و بروز نا امنی در
هنگام عزیمت به مکه و بازگشت از آنجا را خاطرنشان
کرد. هاشم اشعری، سازمان دهیِ حج به دست هلندی ها
را، تنها وسیله ای جهت منحرف کردن مسلمانان از
مسیر کسب استقلال دانست و حفظ استقلال کشور را
همواره مهم تر از رفتن به حج تلقی می کرد و بر آن
تأکید می ورزید. او استفاده مسلمانان از کشتی های
دشمن برای رفت و آمد در مسیر مکه را به خاطر کمک
به ثروتمندتر شدن شرکت کشتی رانی کنگسی ـ تیگا،
صحیح نمی دانست. اشعری در پایان وعده داد واجب شدن
حج، دولت جمهوری کشتی های مورد نیاز مسلمانان را
تهیه خواهد کرد.

از این رو، در سال ۱۹۴۹، در مراسم حجی که دولت
هلندی هندوستان سازماندهی کرده بود، تنها ۷۰ تن
شرکت کردند. آن هم همگی از سومباوا و سولاوسیِ
جنوبی بودند که زیر نظر و مدیریت مؤثر هلند قرار
داشتند.

از کالیمانتان جنوبی و شرقی نیز ـ که در اوایل
علاقه و احترام فراوانی نسبت به حج داشتند، در
نتیجه تهدیدها و تبلیغات منفی تشکّل های
منطقه ایِ مخالف هلند، هیچ کس برای حج ثبت نام
نکرد. افرادی هم که قصد رفتن به مکه را داشتند، دو
برابر شدن مالیات حج پس از جنگ جهانی دوم را بهانه
قرار داده و از این سفر منصرف شدند. سهمیه حج سال
۱۹۴۷م. (= ۱۳۲۶ ش.) که در ابتدا از طرف مدیریت
امور داخله ۵۰۰۰ نفر تعیین شده بود، بعدها به دلیل
وجود مشکلات در تأمین ارز مورد نیاز و به درخواست
مدیریت مالیه، به ۴۰۰۰ نفر کاهش یافت. علاوه بر
این، دولت در سال ۱۹۴۷ با کاستن از مدت اقامت در
شهرهای مقدس، هزینه اقامت را از ۷۰ استرلینگ به ۴۶
استرلینگ کاهش داد و مالیات حج را نسبت به سال
قبل، ۵ استرلینگ پایین آورد. از ۴۰۰۰ سهمیه حج،
۳۰۰۰ سهمیه به اندونزی شرقی، ۵۰۰ سهمیه به
کالیمانتان و ۵۰۰ سهمیه نیز به شهرهای تحت حاکمیت
هلند در جاوه و سوماترا اختصاص یافت.

در سال ۱۹۴۷، سازمان حج؛ همانند سال های قبل، به
دست مدیریت امور داخله و شرکت کشتی رانی کنگسی ـ
تیگا اداره می شد، لیکن بعضی از امور و
مسؤولیت های محلّی، به مؤسسات منطقه ای، که به این
منظور تأسیس شده بودند، محوّل گردید. کمیته ای با
عنوان «بادان پنگوروس کسلاماتان حاج» با همکاری
وزیر مسؤول امور مسلمین، شیخ بهمید، کارهای مربوط
به حج را در دولت اندونزیِ شرقی سازماندهی کرد.
کمیته «حلو سونگای علما» در کالیمانتان جنوبی و
کمیته ای پنج نفری، به سرپرستی رییس محکمه
پنگملو، عبدالغفار، در شهر سورابایای جاوه شرقی،
امور حج را حل و فصل می کردند. این کمیته ها در
کنار ارائه معلومات به حجاج، در خصوص عبادت و
سیاست حج، به عنوان واسطه میان حجاج و شرکت های
کشتی رانی نیز انجام وظیفه می کردند. در سال های
قبل از جنگ جهانی دوم، این کار را راهنمایان و
مبلّغان حج، که از عربستان سعودی آمده بودند،
انجام می دادند.

تعداد مراجعین برای ثبت نام سفر حج در سال ۱۹۴۷
بسیار بیشتر از سهمیه اعلام شده از طرف دولت بود؛
مثلاً در کالیمانتان جنوبی، که سال پیش از آن،
هیچ کس نامزد رفتن به زیارت مکه نشده بود، ۲۵۰۰
نفر برای گرفتن روادید مراجعه کردند. توسعه
تحوّلات مثبت منطقه ای و افزایش همکاری دولت هلند،
پس از ماه میِ سال ۱۹۴۷ تأثیر به سزایی داشت. در
اندونزی شرقی نیز نزدیک به دو هزار نفر بیش تر از
سهمیه تعیین شده مراجعه کردند. با بالا رفتن تعداد
مراجعه کننده، از سهمیه تعیین شده توسط دولت،
مدیران محلّی و کمیته های مرتبط با حج، در معرض
انتقادهای شدید مردم؛ به خصوص کسانی که بعدها
پذیرفته نشده بودند، قرار گرفتند. واگذاری وظایف
راهنمایان حج به این کمیته ها و همچنین دریافت ۳۰
فلوره از هر حاجی، به منظور تأمین هزینه های
کمیته های مذکور، اعتراض و انتقاد شدید حجاج را به
دنبال داشت. علاوه بر آن، در اندونزی شرقی نیز
درخواست کمیته مربوط به حج برای دریافت ۴۵ فلوره
به ازای هر یک نفر حاجی، از شرکت کشتی رانی، سبب
بروز برخی اختلافات میان طرفین شد؛ زیرا در
سال های قبل از جنگ جهانی، شرکت های کشتی رانی
درصدی را برای مبلّغان و ثبت نام کنندگان حاجیان
در نظر می گرفتند.

دولت هلندیِ هندوستان، در سال ۱۹۴۷ درصدد برآمد تا
هیأتی را با عنوان امیرالحاج، به منظور سرپرستی
حجاج اندونزی شرقی به عربستان بفرستد. لیکن اختلاف
نظریه مقامات هلندی در مورد ویژگی های این هیأت و
واکنش تردیدآمیز دولت عربستان برای قبول آن، موجب
شد مباحث فراوانی در مورد اعزام هیأت یادشده به
مکه، مطرح شود. در مورد ارسال امیر حج به مکه،
برای نخستین بار در جلسه مشترکی که در ژوئیه سال
۱۹۴۷ میان واندر پلاس و یک مقام اندونزی شرقی در
جاکارتا برگزار شده بود، مطرح گردید. در این جلسه
در مورد انتساب سرپرست حجاج دولت اندونزی شرقی به
عنوان امیرالحاج و عزیمت او به مصر برای دیدار با
پادشاه این کشور قبل از سفر به عربستان سعودی نیز
تصمیم گیری شد. این تصمیم از سوی وانموک نیز تأیید
گردید.

دولت اندونزیِ شرقی، در ۸ ژوئیه ۱۹۴۷، در جلسه
هیأت وزیران، موضوع یاد شده را تأیید و مقام مسؤول
امور اسلامی، شیخ بهمید، را به ریاست آن منسوب
کرد.

هدف از ارسال چنین هیأتی به کشورهای عربی، کمک به
افزایش اعتبار دولت در میان مسلمانان اندونزی و
اندوزیایی های ساکن مکه بود که دولت اندونزی شرقی
را به صورت «حکومتی تشریفاتی و مسیحی» می دانستند.

«واندر پلاس» امیدوار بود که مسلمانان اندونزیِ
شرقی، اعزام هیأت رسمی حج را، به عنوان یک رخ داد
مهمِ اسلامی و اقدامی مهم از جانب دولت اندونزی
شرقی قلمداد کنند. به نظر «النیک شورمان»، رییس
دیروو (مدیریت شرق دور) در جاکارتا، دیدار شیخ
بهمید نیز به عنوان «واکنشی مؤثر» در برابر هیأت
جمهوریتِ حاضر در قاهره، به ریاست «هـ . آگوس
سالم» محسوب می شد، لیکن مقامات لاهه همگی آن را
«مخاطره آمیز» توصیف کردند. به عقیده او، حضور
فردی نیجایی؛ مانند شیخ بهمید در کنار سیاستمدار
قدرتمند جمهوریت، «هـ . آگوس سالم» مضحک و أثیر
بود.

تنها کسی که دیدار از عربستان سعودی را مثبت
ارزیابی می کرد، وزیر امور خارجه هلند بود.
آدریانس، رییس امور اداری وزارت خارجه هلند، با
طرح این موضوع، که اعزام هیأتی با عنوان
«امیرالحج» به عربستان سعودی می تواند بر اعتبار
دولت اندونزی شرقی در مکه بیفزاید و آن