پاورپوینت کامل برکات خانه خدا ۱۰۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل برکات خانه خدا ۱۰۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۰۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل برکات خانه خدا ۱۰۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل برکات خانه خدا ۱۰۳ اسلاید در PowerPoint :

۱۷

یکی از آیات بیّنه که مایه برکت بیت اللّه الحرام می باشد، این است که اگر سالی در
قسمت شمالی خانه خدا (طرف رکن شامی) باران ببارد، سرزمین شام، قسمت شمال و شمال
غربی حرم، در آن سال پربرکت می شود و باران فراوانی در آن ناحیه ها می بارد.

اگر در قسمت ضلع جنوبی (طرف رکن یمانی) ببارد، در سرزمین یمن و محدوده جنوب بارندگی
می شود و اگر در چهار طرف کبعه ببارد، تمامی نواحی پربرکت خواهد شد.

بحث ادبی ضمیر «فیه» به «بلد» برمی گردد نه بخصوص «بیت»، البته حرمت و برکتی که بلد
دارد، برخاسته از کعبه است و چنین نیست که خود آن سرزمین به ذات خود دارای برکت
بوده و مایه هدایت باشد.

طبق شواهدی که روایات سرزمین مکه را از امنیت تکوینی و تشریعی برخوردار ساخت و
فرمود «مَن دخله کان آمِناً».

گرچه عده ای خواسته اند این جمله را ناظر به جریانی که ذات اقدس اله به رسولش – صلی
الله علیه و آله – بشارت داده بدانند؛ نظیر آیه: «لَقَدْ صَدَقَ اللَّهُ رَسُولَهُ
الرُّؤْیا بِالْحَقِّ لَتَدْخُلُنَّ الْمَس یک امر مطلق است – می باشد که شامل «امن
تکوینی» و «امن تشریعی» است.

احترام مکّه به سبب رسول اللَّه است گرچه خداوند تعالی در برخی از آیات، احترام
سرزمین مکه را از «کعبه» می داند امّا در جای دیگر بطور تلویحی می فرماید: ارزش این
سرزمین به وجود مبارک پیغمبر – صلّی اللَّه علیه و آله – است وگرنه کعبه از آن جهت
که از سنگ و گل تشکیل شد، از آنچنان مقام منیعی برخوردار نبود و سود و زیانی ندارد.

قرآن کریم در این زمینه می فرماید: «لااُقْسِمُ بِهذا الْبَلَد وَ تأیید می کند که
باید در حج یک ارتباط ولایی نیز باشد و امامان – علیهم السلام – برای حاجیان رهبر
باشند.

پس احترام کعبه به مقام شامخ انسان کامل است.

نشانه آنکه احترام سرزمین مکه به احترام رسول گرامی و حفظ دین اسلام می باشد آن است
که بعد از هجرت رسول اکرم – ص – و گرفتاری محرومان در مکه، آنان از خداوند درخواست
کرده اند که خداوند آنها را از سرزمینی که اهل آن ستمکارند، نجات دهد: «رب عبادتی
چنین تعبیری به چشم می خورد و این تعبیر خاص اهمیّت حج را به خوبی نشان می دهد؛
زیرا اولاً: با جمله خبریه ذکر شده است نه انشائیه و دلالت جمله خبریه بر انش
«ولِلّه عَلَی الناس» لام تکلیف است؛ یعنی این تکلیف از طرف خداوند سبحان بر عهده و
رقبه مردم قرار داده شده است، مانند آنچه در صیغه نذر گفته می شود که «وَلِلّه
عَلَیَّ اَنْ اَفْعَل کَذا…».

چهارمین تأکید که می توان برای اهم مورد بحث نیز «علی » بعد از «لله» – بدون فاصله
– ذکر شده است، (لِلّه علی النّاس) که این نیز برای تأکید مطلب است.

پنجمین تأکید آن است که: درباره سایر احکام تکلیفیه؛ مانند خمس و امثال آن، به
افراد متمکّن خطاب شده است (وَاعْلَمُوا انّما غنمتم من شئ فان لِلّه خُمُسَه) امّا
در آیه مورد بحث، از مکلّفین دو مرتبه نام برده شده؛ اوّل به صورت اجمال و عموم و
سپس به نحو تفصیل و تخصیص؛ زیرا ابتدا تکلیف را متوجه «ناس» کرده و سپس انسانهای
مکلّف را با آوردن «من استطاع الیه سبیلا» تبین فرموده است.

حج بر مردان و زنان واجب است بعضی از تکالیف مخصوص مردان، بعضی مخصوص زنان و در
مواردی مشتبه است؛ یعنی بدرستی روشن نیست، ولی در آیه مورد بحث؛ چون وجوب بر عنوان
«ناس» مترتب شد نه عنوان «رجال» یا «نساء»، پس بر عموم خود باقی است و شامل مردان و
زنان می شود مگر مواردی که با دلیل خاصّی خارج شده باشد.

خداوند سبحان در حجّ، اصلِ وصف را می طلبد از این که درباره «حج» تعبیر به فعل نکرد
بلکه مصدر یا به تعبیر دیگر، اسم مصدر آورد (حِجِّ البیت) معلوم می شود که ذات اقدس
اله اصلِ وصف را از انسان مستطیع طلب می کند.

کفر عملی نکته دیگری که به نوبه خود تأکید حکم را دربردارد، آن است که مقابل کسانی
که حج را انجام می دهند، نمی فرماید: «وَ مَنْ تَرَکَ الْحَجّ» بلکه از آنان به
«مَنْ کَفَر» تعبیر می کند که این به منزله «ومن لم یحج» است؛ یعنی کسی که حج به جا
نیاورد.

و تعبیر از «ترک حج» به «کفر»، نشانه آن است که حج از تکالیف بسیار مهم است؛ البته
منظور، کفر عملی است نه کفر اعتقادی؛ مانند ردّ کردن حکم حاکم شرع و والی مسلمانان
نه امام ردّ حکم امام معصوم است که این کفر عملی است؛ چنانکه در روایات کلمه «من
کفر» بر «من ترک الحج» تطبیق شده است.

«و من کفر فان الله غنی عن العالمین».

کلمه «غنیٌ» در آیه به معنای اظهار بی اعتنایی به شخصی است که حج را ترک کرده است؛
یعنی اگر کسی حج را به جا نیاورد خداوند سبحان نه تنها از تارک حج، بلکه از عالمیان
بی نیاز است، لذا خداوند آسیب نمی بیند بلکه آسیب بیننده فقط همان تارک حج است.

در بعضی از روایات از امام صادق – علیه السلام – آمده است که: «مَنْ ماتَ وَ لَمْ
یحِج حَجَّهالإسْلام لم یمنعه من ذلک حاجه تجحف به، أو مرض لایطیق فیه الحجّ، أو
سلطان یمنعه فل عبدالرحمن می گوید: به امام صادق – علیه السلام – عرض کردم: بعضی می
گویند: اگر کسی یک مرتبه حج به جا آورد و بقیه اموال خود را در صدقات و کارهای نیک
صرف کند، برای او بهتر است، یعنی بیش از یک بار حج بجا نیاورد.

امام – علیه السلام – فرمودند: دروغ می گویند (زیرا) اگر چنین شود کعبه که محل قیام
و ایستادگی مردم است به تعطیلی می گراید.

اجبار بر حجّ از آنجا که حج، سفری عبادی – سیاسی است، اگر در زمانی مردم ن «چنانچه
حجّ گزاری از سوی مردم به تعطیلی کشانده شود، لازم است بر پیشوای مسلمین (امام) که
آنان را چه بخواهند و چه نخواهند وادار به حجّ نماید، زیرا این خانه (کعبه) جهت حجّ
بنا گردیده است.» ۲ – عن ابی عبدالله – علیه السلام – «قال: لو انّ الناس ترکوا
الحج – الی ان قال – فان لم یکن لهم اموال أنفق علیهم من بیت مال المسلمین.»ه امام
– علیه السلام – در این روایت می فرماید: شخصی که مالدار است و هرگز حج بجا نیاورد
در قیامت کور محشور می شود.

و از جمله انسانی که حج واجب خود را تأخیر بیاندازد تا مرگ سراغش بیاید، در قیامت
کور محشور می شود.

از این رو در بعضی از روایات آمده: یکی از چیزهایی که انسان را به جهنم می برد
تسویف است؛ یعنی عملاً تأخیر نمی شود و امّا شاید بتوان برخی از احادیث و نیز اجماع
را مدرک و دلیل فوریّت وجوب به حساب آورد؛ زیرا روایاتی که در این زمینه ذکر شده
درباره مذمّت کسانی است که حج را ترک کرده باشند.

و از آنجا که به دنبال آن با «فای» تفریع فرمود «فلیمت یهودیّاً او نصرانیّاً»
نشانه آن است که وجوبش فوری است.

چون چنین خطری برای انسان در پیش است و مرگ هم مخفی است، پس هیچ کس حق تأخیر حج، از
سال استطاعت را ندارد.

زیرا هر لحظه چنین خطر هائلی محتمل است، بنابراین وجوب فوری به خوبی از این گونه
روایات استفاده می شود، گذشته از آنکه مستطیع نمی تواند نائب شود، و این تأیید
فوریت می کند.

ولی آن عده که قائل به وجوب فوری نیستند شاید به عمل رسول خدا – صلی الله علیه و
آله – استدلال کنند که آن حضرت – ص – در سال هشتم هجری، مکّه را فتح کرد ولی انجام
حج را تا دو سال تأخیر انداخت.

لیکن این استدلال تمام نیست؛ زیرا مسلمانان قبل از فتح مکه با مشرکان قرارداد بسته
بودند که وارد سرزمین مکّه نشوند و چون رعایت شرط لازم بود و در حقیقت مسلمانان
توان و استطاعت نداشتند لذا حج بر آنان واجب نبود، بعد هم که آمدند جریان حدیبیه
پیش آمد و مشرکان موافقت نکردند لذا انجام و برگزاری حج برای مسلمانان مقدور نبود و
از طرفی گرچه خود حضرت قبل از حجهالوداع مشرّف نشد ولی حضرت امیر – علیه السلام –
را با عدّه ای در سال نهم هجرت اعزام کرد و خودش در سال حجهالوداع مشرف شد، تأخیر
رسول اکرم – ص – حتماً بر اثر عذر مقبول بود.

معیار استطاعت استطاعتی که در حج، شرط شده و در آیه «لِلّه علی الناس…» آمده است،
مانند خمس و زکات نیست که صرف مالک بودن مقدار نصاب شرط باشد، بلکه در حج مستطیع
بودن شرط است که استطاعت گاهی از مالک بودن زاد و راحله و هزینه عائله حاصل می شود
و گاهی با مهمان بودن و یا از طریق به عهده گرفتن مأموریتی برای کاروانها به دست می
آید؛ به گونه ای که افراد هم مناسک حجشان را انجام می دهند، هم خدمت به زائرین می
کنند و هم به حیثیّتشان صدمه ای وارد نمی شود.

گاهی نیز استطاعت با بذل حاصل می شود؛ یعنی مالی به کسی بذل می گردد تا به مکّه
مشرف شود.

به او می گویند هزینه سفر حجّ تو را پرداخت می کنیم، اگر در پذیرفتن آن، سلب حیثیت
و هتک حرمتی نباشد، مستطیع می شود و حج بر او واجب می گردد، خلاصه بنابراین اگر کسی
زاد و راحله داشته باشد ولی دارای استطاعت بدنی نباشد، حج بر او واجب نیست مگر این
که قبلاً حج بر او مستقر شده باشد.

همچنین است اگر از استطاعت بدنی برخوردار باشد ولی استطاعت مالی نداشته باشد و
بخواهد تسکّعاً و با فشار و رنج، حج به جا آورد، گرچه از نظر عقل مستطیع است ولی در
نظر شرع مستطیع نیست.

رجوع به کفایت آنچه از آیه کریمه «ولِلّه علی النّاس…» استفاده می شود؛ همان
استطاعت و توان مالی و بدنی برای رفتن تا خانه خدا است، اما آیا استطاعت و هزینه
برگشت یا به ت این رو فقها رجوع الی الکفایه را لازم دانسته اند؛ یعنی باید طوری
باشد که به راحتی برود و به راحتی برگردد و همان شغل قبلیش را داشته باشد.

روایاتی نیز هست که رجوع الی الکفایه را معتبر می دانند گرچه سند بعضی از آنها تام
نیست؛ نظیر این روایت: محمّد بن یعقوب عن عدّه من أ ابی الربیع می گوید: از امام
ششم – علیه السلام – درباره آیه «ولِلّه علی النّاس…» پرسیده شد: امام – علیه
السلام – فرمود: مردم (فقهای اهل سنت) در تفسیر این آیه چه می گویند؟ گفتم: فتوای
آنها این است که انسان تنها با داشتن زاد و راحله، مستطیع می شود.

امام – ع – فرمود: همین مطلب از امام پنجم – علیه السلام – سؤال شد که آن حضرت
فرمود: اگر صرف زاد و راحله کافی باشد پس بسیاری در هلاکتند.

از امام صادق – علیه السلام – سؤال شد: منظور از «سبیل» که در قرآن آمده (من استطاع
اِلیه سبیلاً) چیست؟ حضرت فرمود: یعنی باید وضعش طوری باشد که هزینه سفر را داشته
باشد و قسمتی برای تأمین مخارج خانواده خود باقی بگذارد مگر نه آن است که خداوند
زکات را به گونه ای واجب کرده است که انسان وقتی زکات می دهد محتاج نمی شود؟ این
روایت به چند طریق نقل شده است.

آنچه که مرحوم مفید در مقنعه از ابی الربیع نقل کرده، زیادتی دارد و آن این که
«مستطیع کسی است که گذشته از دارا بودن این که جناب امین الإسلام طبرسی می گوید:
«المروی عن ائمتنا…» یا از روایت مفید و امثال او استفاده کرده است و این روایات
به نظر ایشان تام بوده است و یا این که روایت دیگری به دست ایشان رسیده.

در هر حال، جمله «المروی عن ائمتنا…» غیر از «رُوی» و امثال آن است و این از
روایات مرسله ای است که مورد اعتماد زیاد است.

بنابراین رجوع الی الکفایه معتبر است، البته نه این که در متن حج اخذ شده باشد؛
زیرا ممکن است کسی به حج برود و بخواهد در آنجا مجاور شود.

پس آنچه مقوّم زیارت بیت اللّه است، رفتن تا مکّه است، از این رو خداوند می فرماید:
«من استطاع الیه سبیلا».

بنابراین اگر کسی نخواهد از سفر حج به وطنش برگردد، همین که هزینه رفتن به مکه را
داشته باشد کافی است و لازم نیست هزینه «عن البیت» را هم دارا باشد ولی چون غالباً
کسانی که به مکّه می روند قصد بازگشت به وطن را دارند، فقها این فرع را ذکر کرده و
رجوع الی الکفایه را لازم دانسته اند.

هم آن را تأیید می کند، ضمیر «دخله» نیز به بلد برمی گردد، گرچه کلمه «بلد» در آیه
نیامده، ولی «بکّه» – که منظور از آن، مکّه و آن سرزمین می باشد – آمده است.

– بلد امن (امن تکوینی و تشریعی) خداوند سبحان برابر دعای حضرت ابراهیم خلیل – سلام
الله علیه – (که یک مرتبه دعا کرد: «ربّ اجعل هذا بلداً آمِناً»ج و بار دیگر عرض
کرد: «رب اجعل هذا البلد آمِناً»)ٍ – بقره: ۱۲۶.

ابراهیم: ۳۵.

جِدالحَرامَ اِنْ شاءَاللَّهُ آمِنینَ مُحَلِّقینَ رُؤُسَکُمْ وَ مُقَصِّرینَ
لاتَخافُونَ فَعَلِمَ مالَمْ تَعْلَمُوا فَجَعَلَ مِنْ دُونِ ذلِکَ فَتْحاً
قَریباً»پ ولی این یکی از مصادیق «من دخله کان آمِناً» – که – فتح: ۲۷.

أَنْتَ حِلٌّ بِهذا الْبَلَد»ن؛ – بلد: ۱ و ۲.

یعنی اگر به مکه قسم یاد می شود، به احترام تو است ای پیامبر.

و نیز روایاتی که درباره زیارت امامان بعد از عمل حج آمده و مردم را مأمور به تجدید
عهد با امام – علیه السلام – می کند (تَمام الحجِّ لِقاءُ الإمام)یبه خوبی این مطلب
را – وسایل الشیعه، ج ۱۰، ص ۲۵۴، ح ۸.

نا اخرجنا من هذه القربه الظالم اَهْلُها».

ث – نساء: ۷۵ .

اهمیت حج نسبت با سایر عبادات «وَلِلَّهِ عَلَی النَّاسِ حِجُّ الْبَیْتِ مَنِ
اسْتَطاعَ اِلَیه سَبیلا»۰ – آل عمران: ۹۵.

آیه مورد بحث، موضوع وجوب حجّ را با تأکیدهای فراوانی ذکر می کند (گرچه حج نیز
مانند برخی از عبادات، از ارکان اسلام به شمار می رود که: «بنی الإسلام علی خمس:
علی الصلاه و الزکاه و الحجّ و الصّوم» لیکن) تعبیری که درباره حج آمده است، در
مورد کمتر – وسائل، ج ۱، ص ۷، ح ۱.

اء، قویتر است از جمله انشائیه.

و ثانیاً: جمله خبریه گاهی به صورت جمله فعلیه است، گاهی جمله اسمیه، و اگر جمله
اسمیه باشد تأکیدش بر معنای «ثبوت» بیشتر است.

پس اگر مطلبی را با جمله خبریه بگویند دلالتش قویتر است تا جمله انشائیه و اگر آن
جمله خبریه، اسمیه باشد قویتر از فعلیه است.

تأکید سوم بر وجوب حج، آن است که کلمه «لِلَّه» به خاطر اهمیتش، بر مبتدا (حِجّ)
مقدم شده و با «لامِ» تکلیف، وجوب حج را بیان می کند؛ زیرا حرف «لام» در آیاتی نظیر
«فاعلموا انّما غنمتم من شئ فانَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ» برای اختصاص یا ملکیّت است،
اما «لام» در – انفال: ۴۱.

یت حجّ استنباط کرد، آن است که گاهی برای وجوب چیزی کلمه «عَلی » به کار می رود؛
مثل «علی الید ما اخذت حتی تؤدّی»ئ.

در آیه – مستدرک الوسائل، ج ۳، باب ۱، ابواب الغصب.

معصوم، که رد بر امام معصوم و انکار آن، کفر مذهبی نه دینی است.

طبق فرموده۸ امام صادق – علیه السلام – ردّ حکم حاکم و والی مسلمانان به منزله –
وسایل الشیعه، ج ۱۸، باب ۱۱، ابواب صفات قاضی.

یمت یهودیّاً أو نصرانیّاً».

۴ – وسایل الشیعه، ج ۸، ص ۲۰.

کسی که بمیرد و حج واجبش را – جز بخاطر نیازمندی شدید، و یا مرض سختی که با آن توان
حج را نداشته باشد، و یا حاکمی مانع آن شود – ترک کند باید به آئین یهود یا نصاری
از دنیا برود.» و این نشانه آن است که کفر عملی، انسان را به تدریج به کافران ملحق
می کند نه به مشرکان؛ زیرا او موحدی است که در صف اهل کتاب قرار می گیرد.

ن – همان، ص ۲۱.

احترام کعبه موضوع احترام کعبه به گونه ای است که روایات اسلامی، حفظ و بقای دین را
وابسته به محفوظ بودن کعبه می داند.

عن أبی عبدالله – علیه السلام – قال: «لایزال الدّین قائماً ما قامت الکعبه».

۰ – همان، ص ۲۱، ح ۵ .

مادامی که کعبه پابرجاست دین خدا پاینده و استوار می ماند.» عن عبدالرحمن بن أبی
عبدالله قال: «قلت لأبی عبدالله – علیه السلام – : إنّ ناساً مِنْ هؤلاء القصاص
یقولون: اذا حجّ الرّجل حجّهً ثمّ تصدّق و وصل کان خیراً له، فقال: کذبوا لوفعل هذا
النّاس لعطّل هذا البیت، إنَّ الله – عزّوجلّ – جعل هذا البیت قیاماً لِلنّاسِ».

ق – وسائل الشیعه، ج ۸، ص ۱۴، ح ۸.

خواستند و یا مقدورشان نبود به مکّه روند، بر والی و رهبر مسلمانان لازم است که
برخی را از بیت المال به حج بفرستد و عده ای را که توان مالی دارند و به حج نمی
روند با اجبار آنان را روانه مکّه کند.

اینک به روایاتی چند در این زمینه اشاره می شود:

۱ – عَنْ ابی عبدالله – علیه السلام –