پاورپوینت کامل آئین و ملّت ابراهیم – ع – در قرآن مجید ۵۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آئین و ملّت ابراهیم – ع – در قرآن مجید ۵۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آئین و ملّت ابراهیم – ع – در قرآن مجید ۵۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آئین و ملّت ابراهیم – ع – در قرآن مجید ۵۶ اسلاید در PowerPoint :

۱۴

یا اهلِ الکتاب لِمَ تجاجّون فی ابراهیم و ما انزلت التوراه و
الإنجیل اِلاّ من بعده أفلا تعقلون.

ها اَنتم هؤلاء حاججتم فیما لکم به علم فلِمَ
تحاجوّن فیما لیس لکم به علم واللَّه یعلم و انتم لاتعلمون.

ما کان ابراهیم یهودیاً
ولا نصرانیاً ولکن کان حنیفاً مسلماً وما کان من المشرکین.

ان اولی الناس بابراهیم
للذین اتبعوه و هذا النّبی والذین آمنوا واللَّه ولیّ المؤمنین.ف – آل عمران: ۶۸ –
۶۵.

بحث تفسیری مباحث تفسیری آیات فوق، که جریان حضرت ابراهیم – علیه السلام – را
بازگو می کند در چند محور خلاصه می شود: ۱ – احتجاج و مناظره اهل کتاب ۲ – نبودن
ارتباط بین ابراهیم – علیه السلام – و یهود و نصاری ۳ – اصل و ریشه دین ابراهیم
خلیل – سلام اللَّه علیه – ۴ – استدلال امیرالمؤمنین – علیه السلام – به آیه، در
ارتباط با مسأله خلافت احتجاج اهل کتاب از آنجا که نام مبارک حضرت ابراهیم –
علیه السلام – در کتابهای آسمانی و نیز در میان پیروان ادیان الهی به عظمت یاد
می شد، یهود و نصاری، هر کدام، آن حضرت را از خود دانسته و وی را مسیحی و یا یهودی
معرفی می نمودند و در این مورد تا آنجا پیش رفتند که حتی با یکدیگر به مناظره
نشستند.

محور احتجاج آنچه از ظاهر آیه استفاده می شود، این است که آنها بر یک امر
غیر معقول احتجاج می کردند! حال آیا این بدان جهت بوده که یهود می گفت: حضرت
ابراهیم – علیه السلام – به شریعت موسی عمل می کرد و یا مسیحیّت می گفت که آن حضرت
طبق دین عیسی رفتار می نمود؟! بعید است که چنین احتجاجی صورت پذیرفته باشد؛ زیرا
بخوبی روشن است که آن حضرت سابق بر موسی و عیسی بوده و قرنها پیش تر از آن دو
پیامبر – علیهماالسلام – می زیسته است، پس چگونه ممکن است از آئینی که هنوز نیامده،
پیروی کند؟! قبل از شروع، پیرامون محور احتجاج اهل کتاب، باید دانست که احتجاج
آنها، درباره دین و شریعت خاصّ حضرت ابراهیم – علیه السلام – بود، نه در مورد اصل
نبوت یا رسالت و مجاهدت.

و همچنین باید بدانیم که وقتی آنها می گفتند «ابراهیم دین
ما را داشت»؛ یعنی دین ما تداوم راه ابراهیم است و ما وارثان آن حضرتیم؛ زیرا
چنانکه گذشت، این معقول نیست که کسی بگوید: ابراهیم که قرنها، قبل از نزول تورات و
انجیل بوده، برابر آن دو کتاب که بعد از آن حضرت تشریع شده، عمل می کرده و عامل به
آن دو بوده است! گرچه بعید به نظر نمی رسد که بگوییم: آن حضرت عالم به شریعت بعدی
بوده و از آن آگاهی داشته است.

نظر علاّمه – رضوان اللَّه علیه – بیان مرحوم استاد
علامه طباطبایی را می توان در چند بخش خلاصه کرد: ۱ – آن که این مناظره درون گروهی
بوده و بین یهود و نصاری صورت پذیرفته است.

۲ – آنها دو گونه محاجّه و مناظره
داشته اند:

الف – استدلال عالمانه و منطقی؛ که قرآن کریم چنین محاجّه و استدلالی را
درست می داند.

ب – احتجاج جاهلانه و استدلال غیر منطقی.

روش احتجاج عالمانه نصاری و
یهود نصاری به یهود – که ادعا داشتند کتاب و دینشان ابدی است و هیچگونه نسخی در آن
راه نیافته – می گفتند: با نزول انجیل، که بیانگر شریعت عیسی – علیه امّا اینکه
مسلمانان حضرت ابراهیم خلیل – علیه السلام – را از خود می دانند، بدان خاطر است که
قرآن جریان آن حضرت و تابعین وی را بیان نموده.

بنابراین، چرا شما در رابطه با چیزی
که علم و آگاهی ندارید و کتابهایتان نیز درباره آن سرگذشت ابراهیم خلیل مطلبی – که
گویای ارتباط آن حضرت با شما باشد – ندارد، محاجه و مناظره می کنید؟!اً – المیزان
جلد ۳ ص ۲۷۶.

تحلیل گفتار المیزان سخنان مرحوم استاد علامه طباطبایی در مقابل دیگر
مفسّران، گرچه عمیق است و قابل بحث و دقت، چنان که ایشان در معارف قرآنی، نوآوری
فراوانی دارند، ولی اوّلاً اثبات این که احتجاج آنها درون گروهی بوده و استفاده آن
از ظاهر آیه دشوار است و ثانیاً گفته ایشان مبنی بر این که یهودیت علیه مسیحیت یک
احتجاج عالمانه داشته، در صورتی تام و مورد ستایش است که در غیر محور تثلیث و نبوّت
حضرت مسیح – علیه السلام – باشد.

زیرا که شرک، با طرف مقابل محاجّه نمایند.

البته
احتجاج مسیحیت علیه یهود مبنی بر منسوخ شدنِ کتاب قبلی به وسیله کتاب بعدی، سخنی
است حق و صحیح.

بیان زمخشری جناب زمخشری بر این باور است که خداوند در هر دو مورد،
محاجه کنندگان را تحقیر و سرزنش می نماید.

وی «ها انتم هؤلاء» را چنین تفسیر
می کند: «شما همان انسانهای نادانی هستید که درباره آنچه می دانستید و کتابتان نیز
پیرامون آن صحبت کرده بود، محاجه و مناظره نمودید! پس چرا در موردی که جاهلید و در
تورات و انجیل از آن سخنی به میان نیامده احتجاج می کنید؟!» تناسب ظاهر آیه با بیان
زمخشری از آنجا که جمله با دو حرف تنبیه (ها انتم هولاء) – که برای هشدار غافل وضع
شده – آغاز گردیده، با تحقیر مناسبتر است.

علاوه بر این در قرآن، آیه دیگری است که
در آن «های» تنبیه، برای تحقیر بکار گرفته شده؛ مانند آیه: «ها أنتم هؤلاء تُدعَون
لتنفقوا فی سبیل اللَّه»لااً؛ – محمد: ۳۸.

نظیر آن که کسی، خود را آماده کند برای
امتحان کتابی که آن را نخوانده، در صورتی که از عهده امتحان کتابی که خوانده بر
نیامده است.

اینجاست که به او گفته می شود: تو نتوانستی از امتحان کتابی که خوانده
بودی سرفراز بیرون آیی، چگونه است، کتابی را که نخوانده ای، می خواهی امتحان دهی؟!
و لذا به اهل کتاب گفته می شود: شما آنجا که علم داشتید و در کتابتان سخنی از موسی
و عیسی و رسول خدا – علیهم صلوات اللَّه – به میان آمده و احتجاج کردید، شکست
خوردید چگونه درباره شریعتی که اصلاً اطلاعی از آن ندارید و نامی از آن در در این
قسمت از آیه، چند جمله سلبی است و یک جمله اثباتی؛ در قسمت سلبی، ابراهیم را از
یهودیت و نصرانیت جدا دانسته و ارتباط آن حضرت را با آن دو گروه منتفی می داند.

زیرا اولاً: چنین دینی که آمیخته با تحریف است، حتی موسی و عیسای پیامبر نیز از آن
بیزارند.

وثانیاً یهودیت و مسیحیت اصیل، گرچه حق است ولی ابراهیم خلیل –
علیه السلام – برابر دینی که بعد نازل شده عمل نمی کرد.

اما جنبه اثباتی آن اینست
که ابراهیم – ع – یک مسلمان مستقیم است.

عظمت ابراهیم بین اهل کتاب از آنجا که
یهود و نصاری نمی توانستند حقانیت ابراهیم خلیل را – که عظمت او در کتب آسمانی؛
مانند صحف ابراهیم و قرآن آمده – منکر شوند، هر کدام آن حضرت را منتسب به خود می
بحث لغوی «حنیف»؛ یعنی مایل به وسط که در یهودیت و مسیحیت بود بدور می دارد.

و ما
کان من المشرکین.

ابراهیم – ع – مسلمان است قرآن بعد از آن که یهودیت و مسیحیت را
از ابراهیم خلیل سلب کرد، وی را به عنوان مسلمان معرفی می کند.

ولکن حنیفاً مسلم.معنای اسلام گاهی اسلام به همان معنای رایج و متعارف – که در برگیرنده اصول و فروع
است و آورنده آن حضرت خاتم انبیاء است – اطلاق می شود.

و گاهی اسلام گفته می شود و
از آن خطوط کلّی و اصول اولیه اراده می شود که در اصطلاح قرآنی به این معنا یاد
می شود و آیاتی مانند «إنّ الدّین عنداللَّه الإسلام»۴پ ناظر به همین معناست.- بحث
تفصیلی آن در ذیل آیه گذشت.

مقصود از مسلمان بودن ابراهیم – ع – و اگر مسلمانان در
مناظره های خود، ابراهیم خلیل را مسلمان معرفی می کردند و آن حضرت را از خود
می دانستند، به این جهت بود که اولاً: جریان آن حضرت را در کتاب آسمانی خویش
می یابند و ثانیاً مقصود آنها از اسلام آن است که سه گروه به حضرت ابراهیم مرتبطند
آیه کریمه، بعد از آن که در قسمت قبلی، ارتباط حضرت ابراهیم را با یهود و نصاری نفی
نمود و انتساب و ارتباط آن دو گروه را منتفی دانست، سه گروه را به عنوان وارثان و
پیروان آن حضرت معرفی می کند: ۱ – مؤمنان به آن حضرت که در عصر وی بودند.

و پیروی و
حمایتش کردند.(للذین اتبعوه) ۲ – پیامبر خاتم (و هذاالنبی) ۳ – ایمان آورندگان به
پیامبر خاتم (والذین آمنوا) بحث ادبی و تفسیری صحیح بعضی «هذا النبی» را در قرائت
به نصب خوانده اند و چنین معنا کرده اند: «سزاوارترین مردم به ابراهیم، پیروان آن
حضرت و تابعان پیامبر خاتمند».

ولی چنین قرائتی، گذشته از آن که با ظاهر آیه تناسب
ندارد، ذکر «والذین آمنوا» نیز لغو خواهد بود.

بنابراین قرائت رفع ارجح است.قرآن و
احترام به پیامبر خاتم از آنجا که قرآن برای حضرت خاتم – صلی اللَّه علیه و آله –
احترام خاصّی قائل است و آن حضرت را بزرگتر از آن می داند که وی را تابع کسی بداند،
لذا وقتی نام انبیای ابراهیمی را می برد، به آن حضرت می فرماید: «فبهد اهم اقتده»پ
یعنی به «هدایت آنها اقتدا کن».البته به – انعام: ۹۰.خود آنها و به مسلمانان نیز
می گوید