پاورپوینت کامل آئین و ملّت ابراهیم ـ ع ـ در قرآن مجید ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آئین و ملّت ابراهیم ـ ع ـ در قرآن مجید ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آئین و ملّت ابراهیم ـ ع ـ در قرآن مجید ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل آئین و ملّت ابراهیم ـ ع ـ در قرآن مجید ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

۴۴

یا اهلِ الکتاب لِمَ تجاجّون فی ابراهیم و ما انزلت التوراه و الإنجیل اِلاّ من
بعده أفلا تعقلون.

ها اَنتم هؤلاء حاججتم فیما لکم به علم فلِمَ تحاجوّن فیما لیس لکم به علم والله
یعلم و انتم لاتعلمون.

ما کان ابراهیم یهودیاً ولا نصرانیاً ولکن کان حنیفاً مسلماً وما کان من المشرکین.

ان اولی الناس بابراهیم للذین اتبعوه و هذا النّبی والذین آمنوا والله ولیّ
المؤمنین.(۱)

بحث تفسیری

مباحث تفسیری آیات فوق، که جریان حضرت ابراهیم ـ علیهالسلام ـ را بازگو
میکند در چند محور خلاصه میشود:

۱ ـ احتجاج و مناظره اهل کتاب

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱ ـ آل عمران: ۶۸ ـ ۶۵.

صفحه ۴۷

۲ ـ نبودن ارتباط بین ابراهیم ـ علیهالسلام ـ و یهود و نصاری

۳ ـ اصل و ریشه دین ابراهیم خلیل ـ سلامالله علیه ـ

۴ ـ استدلال امیرالمؤمنین ـ علیهالسلام ـ به آیه، در ارتباط با مسأله خلافت

احتجاج اهل کتاب

از آنجا که نام مبارک حضرت ابراهیم ـ علیهالسلام ـ در کتابهای آسمانی و نیز
در میان پیروان ادیان الهی به عظمت یاد میشد، یهود و نصاری، هر کدام، آن حضرت را
از خود دانسته و وی را مسیحی و یا یهودی معرفی مینمودند و در این مورد تا آنجا پیش
رفتند که حتی با یکدیگر به مناظره نشستند.

محور احتجاج

آنچه از ظاهر آیه استفاده میشود، این است که آنها بر یک امر غیر معقول
احتجاج میکردند! حال آیا این بدان جهت بوده که یهود میگفت: حضرت ابراهیم ـ
علیهالسلام ـ به شریعت موسی عمل میکرد و یا مسیحیّت میگفت که آن حضرت طبق دین
عیسی رفتار مینمود؟!

بعید است که چنین احتجاجی صورت پذیرفته باشد; زیرا بخوبی روشن است که آن حضرت
سابق بر موسی و عیسی بوده و قرنها پیشتر از آن دو پیامبر ـ علیهماالسلام ـ
میزیسته است، پس چگونه ممکن است از آئینی که هنوز نیامده، پیروی کند؟!

قبل از شروع، پیرامون محور احتجاج اهل کتاب، باید دانست که احتجاج آنها،
درباره دین و شریعت خاصّ حضرت ابراهیم ـ علیهالسلام ـ بود، نه در مورد اصل نبوت یا
رسالت و مجاهدت. و همچنین باید بدانیم که وقتی آنها میگفتند ابراهیم دین ما را
داشت ; یعنی دین ما تداوم راه ابراهیم است و ما وارثان آن حضرتیم; زیرا چنانکه
گذشت، این معقول نیست که کسی بگوید: ابراهیم که قرنها، قبل از نزول تورات و انجیل
بوده، برابر آن دو کتاب که بعد از آن حضرت تشریع شده، عمل میکرده و عامل به آن دو
بوده است! گرچه بعید به نظر نمیرسد که بگوییم: آن حضرت عالم به شریعت بعدی بوده و
از آن آگاهی داشته است.

نظر علاّمه ـ رضوان الله علیه ـ

صفحه ۴۸

بیان مرحوم استاد علامه طباطبایی را میتوان در چند بخش خلاصه کرد:

۱ ـ آن که این مناظره درون گروهی بوده و بین یهود و نصاری صورت پذیرفته است.

۲ ـ آنها دو گونه محاجّه و مناظره داشتهاند:

الف ـ استدلال عالمانه و منطقی; که قرآن کریم چنین محاجّه و استدلالی را درست
میداند.

ب ـ احتجاج جاهلانه و استدلال غیر منطقی.

روش احتجاج عالمانه نصاری و یهود

نصاری به یهود ـ که ادعا داشتند کتاب و دینشان ابدی است و هیچگونه نسخی در آن
راه نیافته ـ میگفتند: با نزول انجیل، که بیانگر شریعت عیسی ـ علیهالسلام ـ است،
تورات نسخ میشود و باید گروندگان دین سابق به دین لاحق معتقد شده و آن را دین اصلی
خود بدانند.و ثانیاً عیسای پیامبر، آلوده نیست و مریم ـ علیهاالسلام ـ خانمی
پاکدامن است.

در مقابل یهود خطاب به مسیحیت میگفت: شما به باطلید; زیرا معتقد به تثلیث
هستید و مسیح را پسر خدا میدانید.

احتجاج جاهلانه و استدلال غیر منطقی

مناظره جاهلانه هر کدام از آنها این بود که میگفتند: ابراهیم خلیل ـ
علیهالسلام ـ از ماست. بدیهی است مذمت و نکوهش قرآن از آنان، فقط در این محور است;
زیرا چنین مناظرهای، نه بر برهان عقلی استوار است و نه در کتاب آسمانی خودشان سخنی
از آن به میان آمده، تا مستند به وحی باشد.

قرآن در این زمینه میفرماید: اُئتونی بکتاب من قبل هذا أو أثاره من علم ان
کنتم صادقین. (۱)

امّا اینکه مسلمانان حضرت ابراهیم خلیل ـ علیهالسلام ـ را از خود میدانند،
بدان خاطر است که قرآن جریان آن حضرت و تابعین وی را بیان نموده.

بنابراین، چرا شما در رابطه با چیزی که علم و آگاهی ندارید و کتابهایتان نیز
درباره آن

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱ ـ احقاف: ۴.

صفحه ۴۹

سرگذشت ابراهیم خلیل مطلبی ـ که گویای ارتباط آن حضرت با شما باشد ـ ندارد، محاجه و
مناظره میکنید؟!(۱)

تحلیل گفتار المیزان

سخنان مرحوم استاد علامه طباطبایی در مقابل دیگر مفسّران، گرچه عمیق است و
قابل بحث و دقت، چنان که ایشان در معارف قرآنی، نوآوری فراوانی دارند، ولی اوّلاً
اثبات این که احتجاج آنها درون گروهی بوده و استفاده آن از ظاهر آیه دشوار است و
ثانیاً گفته ایشان مبنی بر این که یهودیت علیه مسیحیت یک احتجاج عالمانه داشته، در
صورتی تام و مورد ستایش است که در غیر محور تثلیث و نبوّت حضرت مسیح ـ علیهالسلام
ـ باشد. زیرا که مسیحیت نیز میتوانند علیه یهود درباره آن که آنها عزیر را پسر خدا
میدانند، احتجاج کنند (وقالت الیهود عزیرٌ ابن الله)(۲) بنابر این گروهی که خود،
مبتلا به شرکند نمیتوانند در زمینه شرک، با طرف مقابل محاجّه نمایند.

البته احتجاج مسیحیت علیه یهود مبنی بر منسوخ شدنِ کتاب قبلی به وسیله کتاب
بعدی، سخنی است حق و صحیح.

بیان زمخشری

جناب زمخشری بر این باور است که خداوند در هر دو مورد، محاجه کنندگان را
تحقیر و سرزنش مینماید. وی ها انتم هؤلاء را چنین تفسیر میکند:

شما همان انسانهای نادانی هستید که درباره آنچه میدانستید و کتابتان نیز
پیرامون آن صحبت کرده بود، محاجه و مناظره نمودید! پس چرا در موردی که جاهلید و در
تورات و انجیل از آن سخنی به میان نیامده احتجاج میکنید؟!

تناسب ظاهر آیه با بیان زمخشری

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱ ـ المیزان جلد ۳ ص ۲۷۶.

۲ ـ توبه: ۳۰.

صفحه ۵۰

از آنجا که جمله با دو حرف تنبیه (ها انتم هولاء) ـ که برای هشدار غافل وضع
شده ـ آغاز گردیده، با تحقیر مناسبتر است. علاوه بر این در قرآن، آیه دیگری است که
در آن های تنبیه، برای تحقیر بکار گرفته شده; مانند آیه: ها أنتم هؤلاء تُدعَون
لتنفقوا فی سبیل الله (۱); نظیر آن که کسی، خود را آماده کند برای امتحان کتابی که
آن را نخوانده، در صورتی که از عهده امتحان کتابی که خوانده بر نیامده است. اینجاست
که به او گفته میشود: تو نتوانستی از امتحان کتابی که خوانده بودی سرفراز بیرون
آیی، چگونه است، کتابی را که نخواندهای، میخواهی امتحان دهی؟!

و لذا به اهل کتاب گفته میشود: شما آنجا که علم داشتید و در کتابتان سخنی از
موسی و عیسی و رسول خدا ـ علیهم صلوات الله ـ به میان آمده و احتجاج کردید، شکست
خوردید چگونه درباره شریعتی که اصلاً اطلاعی از آن ندارید و نامی از آن در کتاب شما
نیامده، احتجاج میکنید.

ما کان ابراهیم یهودیا و لانصرانیاً ولکن حنیفاً مسلم (۲).

در این قسمت از آیه، چند جمله سلبی است و یک جمله اثباتی; در قسمت سلبی،
ابراهیم را از یهودیت و نصرانیت جدا دانسته و ارتباط آن حضرت را با آن دو گروه
منتفی میداند.

زیرا اولاً: چنین دینی که آمیخته با تحریف است، حتی موسی و عیسای پیامبر نیز
از آن بیزارند. وثانیاً یهودیت و مسیحیت اصیل، گرچه حق است ولی ابراهیمخلیل
علیهالسلامـ برابر دینی که بعد نازل شده عمل نمیکرد. اما جنبه اثباتی آن اینست
که ابراهیم ـ ع ـ یک مسلمان مستقیم است.

عظمت ابراهیم بین اهل کتاب

از آنجا که یهود و نصاری نمیتوانستند حقانیت ابراهیم خلیل را ـ که عظمت او
در کتب آسمانی; مانند صحف ابراهیم و قرآن آمده ـ منکر شوند، هر کدام آن حضرت را
منتسب به خود میدانسته و وی را یهودی یا مسیحی معرفی میکردند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱ ـ محمد: ۳۸.

۲ ـ آل عمران: ۶۷.

صفحه ۵۱

ولی قرآن کریم بر تمام این پندارها خط بطلان میکشد و انتساب آن حضرت را به
یهود و نصاری منتفی میداند. (ما کان ابراهیم یهودیاً و لانصرانیاً ولکن حنیفاً
مسلماً و ما کان من المشرکین).

ادّعای یهود و نصاری نسبت به انبیای ابراهیمی و نظر قرآن

یهود و نصاری، هر کدام، گذشته از آن که ابراهیم را از خود میدانستند دیگر
انبیای ابراهیمی را نیز به خود مرتبط ساخته و آنها را یهودی یا نصاری معرفی
میکردند و لذا قرآن، چنان که حضرت ابراهیم را یهودی و یا نصاری نمیداند، در مورد
دیگر انبیای ابراهیمی چنین نظر میدهد و میفرماید: أم تقولون اِنّ ابراهیم و
اسماعیل و اسحاق و یعقوب و الأسباط کانوا هوداً أو نصاری قل أأَنتم أعلم ام الله…
(۱)

بحث لغوی

حنیف ; یعنی مایل به وسط و مستقیم که در آن میل به حق تعبیه شده; مثلاً به
کسی که در خیابان راه میرود و سعی میکند از پیادهرو فاصله بگیرد و به وسط بیاید
حنیف گویند. و نیز کسی که پای او مستقیم و به وسط مایل است احنف گویند. و لذا از
باب تسمیه شئ به اسم ضدش انسانی را که پ