پاورپوینت کامل بازگشت به قرآن (۱) ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازگشت به قرآن (۱) ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازگشت به قرآن (۱) ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازگشت به قرآن (۱) ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

۶

قرآن و رنسانس اسلامی

مقاله­­ی «قرآن و رنسانس اسلامی» شماره اول از سلسله مقالات «بازگشت به قرآن»
می­باشد که در هر شماره به موضوعی در این زمینه می­پردازیم.

چکیده

تاریخ تفسیر قرآن در یک قرن اخیر با نهضت­های اجتماعی به ویژه نهضت­های اصلاح دینی
که چون رستخیز فکری سراسر اقالیم اسلامی را درنوردیده؛ درهم تنیده شده، به طوری که
بدون توجه و ارجاع به نهضت­های اصلاحی نمی­توان تفسیر را در چارچوب تاریخی­اش
ملاحظه کرد.

نهضت­های اصلاح گرایانه­ی دینی کما بیش از یک قرن پیش در شرق اسلامی آغاز گشته و از
سرزمینی تا سرزمین دیگر در عین تشابه، تفاوت­هایی در اصول داشته است یعنی علاوه بر
داشتن علل مشترک، در هر منطقه آثار و سیر و آغاز و تداوم متنوعی داشته است و
یکپارچه و یکباره و منسجم با انگاره­های ثابت و واحد نبوده است.

خصوصیت اصلی رنسانسی که به صورت­های مختلف و با مضمون واحد یا مشابه در سراسر عالم
اسلام سر بر آورده، این بوده است که اسلام را نه یک عقیده مهجور و ایمان قلبی، بلکه
یک نظام کامل عیار دینی و دنیوی و اخلاقی و سیاسی و عبادی و اجتماعی می­دیده­اند
یعنی یک فرهنگ بالنده نه یک دین راکد که درحاشیه اجتماع به راه خود برود، و محور
اساسی این تفکر، قرآن کریم بوده است.

عامل دیگر اندیشه­ی اصلاح در نزد شخصیت­هایی چون سیدجمال تا محمدعبده وسیدقطب
تاعلاّمه اقبال، و آیه­الله طالقانی، تا شهید مطهری و شهید صدر و درخشانترین خورشید
آنان حضرت امام خمینی۱، اعتقاد به باز بودن باب اجتهاد بوده است.

واژگان کلیدی:

رنسانس اسلامی _ نهضتهای اصلاحی _ سیره­ی سلف صالح _ اجتهاد

در شرایطی که جوامع اسلامی به دلایل تاریخی، فرهنگی، سیاسی و … در حال انحطاط
بودند و در همان حال در معرض هجوم تمدن جدید غربی به سر می­بردند، دو جریان متفاوت
به وجود آمد:

۱. جریان متجددان غربگرا که علی­رغم طیف­های وسیع داخلی همگی خواهان پیروی از تمدن
و الگوهای غربی شده و در پی اصلاحات و نوسازی­های صوری در جهت غربی سازی باورها،
گرایش­ها و نهادها بودند.

۲. جریان احیای تفکر دینی یا اصلاح طلبی دینی که خواستار تغییرات و رفع موانع توسعه
و عوامل انحطاط از موضع دین بودند.

جریان دوم در روند تاریخی خود، دو شاخه­ی کاملاً متمایز پیدا کرد که در ذیل به
بررسی آن­ها می­پردازیم:

الف. جهت گیری­های نوخواهانه و رادیکال؛

این جنبش با حرکت «سید جمال الدین اسدآبادی» در قرن ۱۳ µ . ق (۱۹ م) آغاز گردید. وی
در صدد احیای دین و خواهان تجدید حیات اسلام و بیداری مسلمین بود. او باور داشت که
مسلمانان به واسطه­ی آن عقایدی که از نیاکان خود فراگرفته­اند و به وسیله­ی چیزهایی
که در ذهن آنان از احکام اسلامی رسوخ کرده فقط به کمی تنبّه و بیداری نیاز دارند تا
نهضت­ مهمّی را شروع کرده و آن چه را که از دست داده­اند دوباره به دست بیاورند تا
در نزد خداوند به مقام پسندیده و شایسته برسند. او با بر پایی یک نهضت فکری _ سیاسی
اسلامی راه حلّ را در بازگشت به قواعد اصلی دین به کمک عقل و اجرای دقیق احکام آن و
وحدت و انسجام جامعه و مسلمانان با معرفت دینی، قسط و عدالت
واخلاق­فاضله­می­دانست­ومی­گفت:

«تنها راه علاج بیماری ملت­های اسلامی آن است که مانند گذشته نخست به قواعد اصلی
دین خویش برگردند و احکام آن را دقیقاً اجرا کنند و با موعظه­هایی که برای پاک
ساختن دل­ها و مهذّب نمودن اخلاق و روشن کردن آتش غیرت و متحدالقول ساختن و بیدار
کردن ارواح آنان برای به دست آوردن شرف و افتخار گذشته­ی خویش مؤثر است، مردم را به
سوی حقایق آن دین هدایت و ارشاد نمایند. ([۱]) بازگشت به اسلام نخستین از نظر سید
به معنی بازگشت به قرآن و سیره­ی سلف صالح است سید در بازگشت به اسلام تنها بازگشت
به قرآن را مطرح نکرده است. زیرا او به خوبی می­دانست که خود قرآن رجوع به سنت را
لازم شمرده به علاوه او به خطرات حسبنا کتاب الله که در هر عصر به شکلی بهانه­ی مسخ
اسلام شده است, کاملاً پی برده بود.» ([۲])

اسد آبادی با توجه به نقش و جایگاه بلندی که برای دین، عقل، علم، اخلاق، عدالت و
امامت و رهبری در میان جامعه و امّت قائل بود، نخبگان جامعه از علمای دین و متفکران
و معلمان علوم عقلی و معارف و … را در رأس نیروهای اجتماعی طرفدار تغییرات و
تحولات اجتماعی و سیاسی سازنده قرار داد، اما قائل بود بیشترین نقش و تأثیر در
جامعه­ی اسلامی اعم از _ شیعه و سنی _ توسط علما و رهبران دینی ایجاد می­گردد،
بنابراین امر اصلاح را مؤکول به اصلاح روحانیون و رؤسای دین می­دانست.([۳])

وی یکی از مهم­ترین عامل انحطاط و عقب ماندگی مسلمین را رکود و جمود فکری و فرهنگی
و بی­اعتنایی عوام و خواص مسلمین به عقل و اجتهاد می­دانست و پرداختن به علوم جدید
و عدم پیشرفت­های علمی، صنعتی و تکنولوژیک را علت عقب­ماندگی جامعه و حذف دین از
صحنه سیاسی و اجتماعی و زمینه­ساز ظهور سکولاریسم و گرایش­های فکری مبتنی بر آن و
نیز سلطه­ی استبداد و استعمار بر فرهنگ، اقتصاد و سیاست جوامع اسلامی
می­خواند.([۴]) سید جمال همواره شعار بازگشت به قرآن و حاکمیت قرآن بر افکار، دل­ها
و روابط و مناسبات اجتماعی را مطرح کرده و می­گفت:

«آری مادامی که قرآن میان مسلمانان قرائت می­شود و رهبر واقعی آن­هاست و آن کتاب
آسمانی در همه­ی امور زندگی مادی و معنوی راهنمای مسلمانان می­باشد و از موجودیت
آن­ها حمایت و از جوامع اسلامی دفاع می­کند و متجاوزین به حقوق مسلمین را منکوب
می­سازد و از هر جهت راه و رسم پیشرفت و ترقی را به آنان نشان می­دهد، بقا و
جاودانگی مسلمانان قطعی می­باشد. زیرا ما یقین داریم مسلمین با استفاده از تعالیم
زنده و جاندار قرآن به مقام و موقعیت اولیه خویش دست خواهند یافت و با استفاده از
زمان همه­ی آن چه را که از دست داده­اند دوباره به دست خواهند آورد و در فنون رزم و
مقابله با دشمن و دفاع از حقوق خویش بر دیگران سبقت خواهند گرفت تا موجودیت و
استقلال خویش را بهتر حفظ کنند، ذلت و سرافکندگی را از خود، فنا و نابودی را از
ملتشان دور سازند، چون همه­ی کارها برگشتشان به خداوند توانا و یکتاست…» ([۵])

او بارها تأکید کرد که دین اسلام مسلمانان را به علم، جامعه و تمدن فرا می­خواند و
پیروانش را وادار به کسب فضایل و توسعه­ی معارف می­نماید و آنان را به عالی­ترین
مرتبه­ی تمدن و اجتماع می­رساند.

اهمیت و ضرورت اجتهاد علما و متفکران جامعه­ی اسلامی و نوآوری­های آنان اقتضا
می­کرد که سید جمال نقد و انتقاد علمی را به دور از هر گونه تعصب، تقلید و تبلیغ
مطرح نموده و از علما و متفکران شیعه و سنی جهان اسلام بخواهد که با گشودن این راه
و باز نمودن باب اجتهاد و انطباق مسایل با علوم عصر و نیازهای هر دوره به حلّ
معضلات اساسی فکری و اجتماعی مسلمانان­ورفع­نارسایی­ها و نابسامانی­های داخلی و
مسأله­ی عقب ماندگی، به ویژه با توجه به هجوم استعمار غربی و ورود تفکرجدیدوسیاست و
اقتصاد سرمایه­داری غربی و خلاصه مسأله­ی غرب، پرداخته و به وظایف خویش عمل نموده و
مسؤولیت سنگین حفظ و صیانت حوزه­ی دین و بقای امت اسلام را به نحو احسن به انجام
رسانند.([۶])

بنابر آن چه گذشت آرمان اصلاحی سید و جامعه­ی ایده­آلش در جامعه­ای اسلامی خلاصه
می­شود که وحدت بر سراسر آن حاکم باشد، اختلاف نژادی، زبانی، منطقه­ای و فرقه­ای بر
اخوت اسلامی آن­ها فایق نگردد و وحدت معنوی و فرهنگی و ایدئولوژیکی آن­ها را آسیب
نرساند. مردم مسلمان مردمی باشند آگاه و عالم و واقف به زمان و آشنا به فنون و صنعت
عصر و آزاد از هر گونه قید استعمار و استبداد، تمدن غربی را با روح اسلامی و نه با
روح غربی اقتباس نمایند؛ اسلام حاکم همان اسلام نخستین باشد بدون پیرایه­ها و ساز و
برگ­ها که بعدها در طول تاریخ به آن وابسته شده است، روح مجاهدگری به مسلمانان باز
گردد، احساس عزّت و شرافت نمایند و زیر بار ظلم و استبداد و استعمار نروند.([۷])

پس از سید جمال، دومین شخصیتی که نامش به عنوان مصلح در جهان تسنن، بالخصوص در
جامعه­ی عرب، برده می­شود «شیخ محمد عبده» «شاگرد و مرید سید جمال» می­باشد. «عبده»
همان دردهایی را احساس می­کرد که سید جمال تشخیص داده بود؛ اما چیزی که «عبده» را
از «سید جمال» متمایز می­ساخت، توجه خاص وی به بحران اندیشه­ی مذهبی مسلمانان در
اثر برخورد با تمدن غربی و مقتضیات جدید جهان اسلام بود، که مسلمانان در اثر رکود
چند صد ساله آمادگی درستی برای مقابله با این بحران را نداشتند. «عبده» پس از جدا
شدن از «سید جمال» و بازگشت به مصر در جستجوی راه حلی بود که از یک طرف در اثر جمود
فکری و قشری­مآبی برخی علمای دینی، اسلام مانع پیشرفت و تکامل جامعه­ی مصری تلقی
نشود و از طرف دیگر به نام انطباق اسلام با علم، افراط کاری صورت نگیرد، اصول و
مقررات اسلامی با ذوق­ها و سلیقه­های باب روز تطبیق داده نشود. بنابراین عبده
مسایلی را مطرح کرد که سید جمال طرح نکرده بود، از ق