پاورپوینت کامل خاتمیت و شبهات;دیباچه; ۵۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل خاتمیت و شبهات;دیباچه; ۵۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل خاتمیت و شبهات;دیباچه; ۵۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل خاتمیت و شبهات;دیباچه; ۵۳ اسلاید در PowerPoint :

۱۳

کمتر مسأله­ای در اسلام از جهت وضوح و بداهت همچون مسأله خاتمیّت است. این­که
رسول گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله) آخرین پیامبر الهی و کتاب او آخرین کتاب و
شریعت او ختم شرایع آسمانی و یکی از القاب مهم او خاتم النبیین است، در هیچ دوره­ و
برای هیچ مسلمانی جای تردید نبوده است؛ زیرا ایمان به پیامبری رسول اعظم اسلام و
کتاب آسمانی او برابر با ایمان به ختم نبوت است که نصّ قرآن کریم نیز مؤیّد آن است:
مّا کانَ محمّدٌ أبا أحدٍ مِّن رّجالِکُم ولکن رّسولَ اللهِ و خاتمَ
النّبیّینَ…([۱])

انبیای الهی کلمات خدا هستند که خدای سبحان با فرستادن آن­ها برای جوامع بشری پیام
فرستاده و در پایان، گفتار و پیامش را با فرستادن پیامبر اسلام(صلی الله علیه و
آله) ختم کرده است. مهر نمودن صحیفه رسالت انبیا به وجود مبارک خاتم المرسلین بدان
معنا است که از آن پس هرگز جایی برای نبوّت و رسالت دیگری نیست. رسول اکرم(صلی الله
علیه و آله) همان گونه که در قوس نزول سر سلسله انسان­های کامل است ـ چون اوّل ما
خلق الله([۲]) است ـ ، در قوس صعود نیز اوج و قلّه نهایی رسالت است، چون خاتم
انبیاست. وجود مقدس پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) نه تنها برخوردار از فضایل
انبیای گذشته بود، برخوردار از فضایل ویژه­ای نیز بود و تا روز قیامت احدی بهتر از
پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) نخواهد آمد؛ زیرا اگر انسانی اکمل و افضل یا هم
سطح و هم سنگ پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) خلق شود؛ آن­گاه دیگر از پیامبر
که کامل و فاضل است پیروی نکرده و از امت او نخواهد بود، و در نتیجه نمی­توان گفت
که پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) اسوه­ی امت و خاتم پیامبران است. و حال آن که
به تصریح قرآن کریم، پیامبر اسلام خاتم انبیا و اسوه و مطاع امّت است.([۳])

بنابراین رسول اعظم اسلام شخصیت ممتازی است که نه در گذشته­ی تاریخ همانند داشت و
نه در آینده مماثل دارد.([۴])

از آن­جا که در این سال­ها از ناحیه یک حزب سیاسی با رنگ و لعاب دینی و با حمایت
دشمنان قسم خورده اسلام و قرآن شبهاتی مغالطه آمیز، حول مسأله خاتمیت طراحی و بر سر
زبان­ها افتاده است تا اذهان ساده لوحان را نسبت به این امر بدیهی آلوده نماید و
راه را برای ادامه ادعای نبوت دیگران باز کند؛ برآن شدیم تا به قدر میسور به برخی
از سؤالات پیرامون خاتمیت پاسخ دهیم.

اولین سؤال آن است که چرا نبوت اعم از تشریعی و تبلیغی در یک مقطع از تاریخ بشر
خاتمه می­یابد؟

توجه به چند نکته پاسخ این سؤال را آسان می­کند:

الف. میان هدایت غریزی و الهامی، و هدایت عقلی و عقلانی رابطه معکوس برقرار است.
یعنی آن­که هر چه موجود زنده از لحاظ رشد و بلوغ علمی و عقلانی ضعیف باشد، خداوند
از طریق الهامات فطری و غریزی او را هدایت می­کند و به هر اندازه که در این ناحیه
نیرو و قدرت پیدا می­کند در آن ناحیه ضعیف می­شود؛ زیرا نیازش سلب می­گردد.([۵])

ب. خداوند برای بشر دو حجت قرار داده است تا در سایه آن­ها هدایت شود و آن عبارت
است از: حجت ظاهری که انبیا هستند و حجت باطنی که همان عقل است. امّا از آن­جا که
روند رشد علمی و عقلانیّت در بشر تدریجی است مقایسه انسان­های ادوار مختلف نشان
دهنده این واقعیت است، هرچه از تاریخ بشر می­گذرد قدرت درک و تحلیل قضایا و میزان
فهم و موشکافی مسایل و توان استخراج جزییات از کلیات و ارجاع فروع بر اصول در او
قوی­تر می­گردد.

ج. مسایل دریافتی انسان از طریق وحی متناهی است. به عبارت دیگر؛ استعداد بشر برای
کشف حقیقت از طریق وحی و الهام محدود است و خداوند با احاطه علمی که به نهایت توان
تعقل و شکوفایی استعداد بشر دارد، در هر شریعتی مطابق استعداد افراد مخاطب آن
شریعت، مسایل را بیان نموده و در شریعت ختمیه که آخرین مرحله برای رشد و شکوفایی
عقل بشر و نقطه اوج شرایع است همه آن­چه را که بشر نیاز به شنیدن آن دارد، طراحی و
پیش بینی کرده است و هیچ مسأله گفتنی را ناگفته نگذاشته است. در این صورت می­توان
پذیرفت که در یک مقطع از تاریخ بشر از جانب پروردگار علیم و حکیم قانونی وضع و
طراحی شود که از کلیت، تمامیت و جامعیت برخوردار باشد تا بتواند به عنوان آخرین
قانون و دستورالعمل زندگی فردی و اجتماعی به بشر عرضه شود و مخاطب آن نه فقط
انسان­های حاضر در آن مقطع، بلکه تمام مقاطع تاریخ را شامل گردد. و بر همین اساس
قرآن کریم با مخاطب قرار دادن عموم مردم با تعبیراتی همچون: بنی آدم، ناس، عالمین،
عمومیت و جهان شمولی خود را اعلام می­کند و حتی در خطابات متعدد به اهل کتاب خبر از
… لِیُظهرَهُ عَلَی الدّینِ کُلّهِ… ([۶]) می­دهد. از این رو مسأله­ای در
شؤون زندگی فردی و اجتماعی بشر بی­پاسخ نمی­ماند تا نیاز به تشریع جدید باشد و در
نتیجه ختم نبوت تشریعی اعلام می­گردد. پایانی بودن نبوت تبلیغی نیز بدان جهت است که
چون پیغمبران مبلّغ شرایع در ادواری آمده­اند که انسان­ها از جهت عقل و علم به این­
مرتبه نرسیده بودند تا بتوانند شرایع را فهمیده و آن را تبلیغ نمایند؛ یعنی
انسان­های چند هزار سال پیش قادر نبودند در مسایل مربوط به شریعتشان فکر کرده و
تجزیه و تحلیل و اجتهاد نمایند و حتی به دلیل عدم رشد و بلوغ فکری نمی­توانستند
کتاب آسمانی خود را حفظ کنند.

در هر دوره از تاریخ که بشر به آن درجه از بلوغ عقلی و علمی برسد که بتواند از
تاریخ و میراث گذشتگان و کتاب آسمانی و سخنانی که پیغمبر پیام­آور او بوده، حفاظت و
نگه­داری کند و در میان مردم نیز علما و دانشمندانی ظهور کنند که قادر بر تبیین و
تبلیغ شریعت باشند؛ نیازی به انبیای مأمور نیست، چون علم و عقل جانشین انبیایی شده
که کارشان تبلیغ شریعت دیگران بوده است و این­گزینه تنها در زمان خاتم انبیا اتفاق
افتاده است و بشر توانسته به این مرحله از رشد برسد.([۷])

از آغاز نزول قرآن و در همان قرن اوّل علم دستور زبان عرب تدوین شد، علم لغت تأسیس
و علم معانی و بیان و بدیع اختراع گردید و علوم تفسیر و حدیث پدید آمد. این تلاش­ها
از آن­رو بود که بشر پی برد؛ می­تواند کتاب آسمانی خود را بفهمد و از آن نگه­داری
کند، امّا برای این کار نیاز به ابزار مناسب بود و بر همین اساس تمام توان خود را
به کار گرفت تا این امر را به ثمر برساند. فقها و علما در طول تاریخ عهده­دار این
مهمّ شدند، در حالی که از سوی بشر برای هیچ یک از شرایع و کتب آسمانی چنین اقداماتی
صورت نگرفت، و از همین رو است که اسلام، دوره قبل از ظهور خود را دوره­ی جاهلیت
می­نامد که منحصر به اعراب نیست و شامل همه مردم آن عصر است. خداوند تبارک و تعالی
خطاب خود را به پیامبر اعظم(صلی الله علیه و آله) با این جملات آغاز می­کند: إقرأ
بإسم ربّکَ الّذی خلق خَلق الإنسانَ مِن عَلق إقرأ و ربُّک الأکرم الّذی علّم
الإنسان ما لَم یَعلم

وحی ختمیّه از قرائت که به معنای قرائت متون است و علم و نوشتن و قلم
آغاز می­شود، و این بدان معنا است که عصر قرآن دوره­ی علم و عقل است و دوره
نبوّت تبلیغی که به دست عده­ای خاص از مردم انجام می­شد، به پایان رسیده است و
علم جانشین انبی و دانش جانشین نبوّت تبلیغی و استنباط جانشیناستماع
شده است، چنان که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: علما امتی کأنبیاء بنی
اسرائیل.([۸])

سؤالی در این­جا مطرح است که:

اگر در عصر شریعت ختمیّه احتیاجی به نبی نیست و کار تبلیغ شریعت را فقها و علمای
امت انجام می­دهند، چه نیازی به وجود امام معصوم(علیهم السلام) است و منطق شیعه در
اعتقاد به وجود امام معصوم(علیه السلام) چه توجیهی دارد؟

برای پاسخ به این سؤال نیاز به یادآوری این نکته است که:

پیامبران الهی بر دو دسته­اند:

الف. صاحبان شریعت که در قرآن به اولوالعزم([۹]) یاد شده­اند.

ب. مبلّغان شریعت.

برای پیامبران صاحب شریعت علاوه بر آوردن قانون دو وظیفه دیگر نیز معیّن است:

۱. تبلیغ شریعت و دعوت مردم به پیروی از شریعت خود برای بشر،

۲. حلّ اختلافات مردم که شامل: اختلافات امور زندگی و حقوق متقابل آن­ها می­گردد و
نیز اختلاف در عقاید و مذاهب­شان است.

هرچند انبیایی که صاحب شریعت نیستند، فقط وظیفه­ی تبلیغ و دعوت مردم به ش