پاورپوینت کامل پرسش های شما،پاسخ های ما ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرسش های شما،پاسخ های ما ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرسش های شما،پاسخ های ما ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرسش های شما،پاسخ های ما ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

۱۲۵

سخنی با خوانندگان محترم نامه ی جامعه:

آنچه در پی می آید پاسخ به سؤالاتی است که از سوی خوانندگان نامه ی جامعه به دست
ما رسیده است. شما نیز می توانید با ارسال پرسش های خود به دفتر نشریه پاسخ سؤالات
خود را در همین ستون دریافت نمایید.

۱. چرا باید پیامبرانی را که ندیده ایم، قبول داشته باشیم؟ بودن یا نبودن
پیامبران گذشته در زندگی ما چه تأثیری دارد که باید به آن ها اعتقاد داشته باشیم
وگرنه مشمول کفر می شویم؟

پاسخ: پیامبران الهی الگوهای هدایت و آگاهی بشرند. ما این همه فرمول های علمی و
مباحث فلسفی و اجتماعی را در کتاب ها می خوانیم و از آن ها بهره می بریم و در تأمین
و به سازی زندگی و شیوه رفتاری خود استفاده می کنیم. مگر همه ی دانشمندان را با چشم
دیده و یا همه ی آن ها هم عصر ما بوده اند؟! به راستی اگر روزی همه ی این کتاب ها
را از دست ما بگیرند و بگویند: خودتان از اول بسم الله تجربه کنید و بیاموزید، چند
لحظه می توانیم در این دنیا دوام بیاوریم؟ کی و در کجا سمّ کشنده ی این مار خوش
رنگ و لغزنده و نرم مخملی را تجربه کرده ایم که از او می گریزیم؟ جز این که از
تجربه و دانش دیگران آموخته ایم!! راستی بود و نبود دانشمندان در زندگی ما چه
تأثیری دارد؟ و چه کسی گفته است که فلان فیلسوف غربی یا شرقی از پیامبران الهی عالم
تر بوده و یا هستند؟! البته مشکل ما این است که تصور می کنیم فقط اعتقاد داشتن و
دوست داشتن پیامبران و ائمه: مشکل گشاست، و یا گمان می کنیم آموزه های پیامبران
منحصر در چند عمل عبادی و به اصطلاح اخروی است، بلی در این صورت حق با شماست و چه
بهتر که کافر باشیم و به اعتقادی ذهنی و بی تأثیر در زندگی روزمره خود را سرگرم
نکنیم، امّا قرآن کریم می فرماید: (ءامَنَ الرَّسُولَ بما أُنزِلَ إلیهِ مِن ربِّّه
والمُؤمِنونَ کُلٌّ ءامَنَ بِالله … وَ قالُوا سَمِعْنَا وَأطَعْنَا غُفْرانَکَ
رَبّنَا وَ إلَیْکَ المَصیرُ)([۱])؛ پیامبر [خدا] بدانچه از جانب پروردگارش بر او
نازل شده است ایمان آورده است، و مؤمنان همگی به خدا و فرشتگان و کتاب ها و
فرستادگانش ایمان آورده اند [و گفتند:] میان هیچ یک از فرستادگانش فرق نمی گذاریم
و گفتند: شنیدیم و گردن نهادیم، پروردگارا، آمرزش تو را [خواستاریم] و فرجام به
سوی تو است. و در آیه ای دیگر می فرماید: (… فالّذین ءامَنُوا بِهِ …
وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذی أنزِلَ مَعَهُ أُولَئکَ هُمُ المُفْلِحون) ([۲])؛ پس کسانی که به او ایمان آوردند و نوری را که با او نازل شده است پیروی کردند،
آنان همان رستگارانند.

اگر پیامبران الهی فقط مدعی محبت قلبی مردم و دعوت به پاداش و ثواب اخروی بودند؛ پس
چرا این همه با ستمگران و متحجران و فریب کاران در افتادند؟! و چرا ستمکاران و
صاحبان زر و زور از آنان می ترسیدند؟!

۲. منظور از علم به اسماء چیست؟ و چرا خداوند آن را به آدم آموخت؟ آیا ملائکه نمی
توانستند آن ها را بیاموزند؟ آیا آموختن آن ها فقط مخصوص حضرت آدم(ع) است یا سایر
افراد بشر هم می توانند بیاموزند؟ و اگر قابل فهم و درک ما نمی باشد؛ چرا باید به
آن اعتقاد داشته باشیم؟

پاسخ: این پرسش را از استاد بزرگوار، حضرت آیهالله جوادی آملی می پرسیم. معظم له در
تفسیر ارزشمند تسنیم فرمودند: تعلیم غیر از تدریس است و تعلیم یک شیء از تعلّم و
یادگیری آن جدا نیست… برخلاف تدریس که با جهل و عدم توجه مخاطب نیز قابل جمع است
… مراد از اسماء، همان حقایق غیبی عالم است که به لحاظ سمه و نشانه ی خدا بودن
به اسم موسوم شده است. حقایقی که با شعور، عاقل، مستور به حجاب غیب، مخزون
عندالله و در عین حال خزائن اشیای عالمند… و همه ی آنچه در آسمان و زمین مشاهده
می شود از نور و بهای آنان مشتق شده و به خیر و برکت آن ها نزول یافته و مقصود از
تعلیم آن ها به آدم، تعلیم به علم حصولی و از طریق الفاظ و مفاهیم نیست، بلکه مراد اشهاد حضوری است. به این نحو که آن وجودهای ملکوتی، مشهود آدم قرار گرفتند.([۳])

در مورد بند دوم و سوم و چهارم پرسش نیز می گوییم:

خلافت انسان دائرمدار علم به اسماء است … هر انسانی که عالم تر است، خلافت الهی
را بهتر نشان می دهد؛ پس امتیاز انسان از فرشتگان همین علم به اسماء است و فرشتگان
که نتوانستند خلیفهالله باشند؛ به خاطر آن بود که استعداد علم به همه ی اسمای الهی
را نداشتند. آگاهی به همه ی حقایق جهان امکان است که مایه ی تمایز میان انسان کامل
و فرشتگان و سبب محرومیت آنان از مقام خلافت شده است.([۴])

پاسخ بند پنجم و ششم نیز این است که: منشأ خلافت انسان نهادینه شدن علم به اسماء
در نهاد اوست و بی تردید علم به اسمای حسنای الهی حقیقتی دارای مراتب است. به هر
میزان آدمی به صراط مستقیمِ اعتقاد، اخلاق و عمل هدایت یابد، اسمای الهی در هستی او
از قوه به فعلیت رسیده، به تبع آن، خلافت الهی نیز ظهور می کند. بنابراین کسانی که
در حد استعداد انسانیت هستند، تنها از استعداد خلافت بهره مندند… و کسانی که در
کمال های انسانی و الهی ضعیف یا متوسطند، چون علم به اسمای الهی در آن ها ضعیف یا
متوسط است، ظهور خلافت الهی نیز در آن ها ضعیف یا متوسط است.([۵]) پس؛ اول این که:
علم به اسماء تنها در انحصار حضرت آدم نیست و دوّم این که: اگر ما نتوانستیم حقیقت
اسمای الهی را شهود کنیم، اعتقاد به آن و با خبر بودن از آن نیز دردی را درمان نمی
کند.

۳. خداوند در قرآن کریم می فرماید: (اللهُ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ
یَشَاءُ…)([۶]) و نیز می فرماید: (وَ یَرزُقْهُ مِنْ حَیْثُ
لاَیَحْتَسِبُ…)([۷]) و در جای دیگر فرمود: (وَ أنْ لَیْسَ لِلإنسَانِ إلاَّ مَا
سَعی)([۸]) ؛ چ گونه باید این تناقض را حل نمود؟

پاسخ: شاید بتوان با یک مثال، پاسخ این پرسش را ترسیم نمود. رییس حکومتی که می
گوید: ما شرایط مناسب زندگی را برای مردم فراهم کردیم، توسعه اقتصادی ایجاد نمودیم،
زندگی مرفّه و با امنیّت و آسایش در اختیار همه قرار دادیم، امکاناتی را به کار
گرفتیم که هیچ کس انتظار نداشت، ما سنگ های ناقابل کوه را با یاری مهارت و تکنیک به
طلا و سرمایه تبدیل نمودیم و …، آیا این سخنان به معنای آن است که چون رییس حکومت
این کارها را انجام می دهد، ما باید در کناری بنشینیم و لقمه ی آماده را بخوریم؟!
همان گونه که برخی با شنیدن شعارهای انقلاب اسلامی که: نفت را بر سر سفره ی فقرا می
آوریم، گمان کردند باید دست خود را در جیب نهاده و در پارک ها قدم بزنند و سر ماه
مقداری پول به حسابشان واریز گردد!! در صورتی که چنین جامعه ای یا مرده است، و یا
بیماری است که باید لحظه به لحظه به او خون تزریق شود. پس سخنان آن حاکم به معنای
آن است که ما امکانات کار و تلاش و تأمین زندگی را مهیا کردیم و زمینه ی بهره مندی
و بهره وری را نیز آماده ساختیم، و البته اگر کسی از این مواهب استفاده نکند، به
خود و جامعه، ضربه زده است. در این صورت نسبت به آن حاکم که امکانات را مهیا نموده
و راه را برای افراد جامعه گشوده است، ایراد گرفته نمی شود.

۷. چرا این همه در قرآن و کلمات معصومین: به ویژه فرمایشات امیرالمؤمنین(ع) سفارش
به یاد مرگ شده است، آیا موجب حزن و اندوه و ناامیدی انسان نمی شود و آیا مانع نشاط
نیست و گوشه گیری و انزوا ایجاد نمی کند؟

پاسخ: یاد مرگ برای آن است تا غرور و تکبر و غفلت و عربده کشی بعضی را در هم بشکند
و عیاشی های حیوانی برخی را در هم بریزد. پیامبر گرامی(ص) می فرماید: اذکروا هادم
اللّذّات؛([۹]) در هم شکننده ی خوشی ها را به یاد آورید، و در همان جا می فرماید: اگر چارپایان به اندازه ی شما از مرگ و قیامت آگاهی می داشتند؛ هیچ یک از آنان را
فربه نمی یافتید. بلی اگر مرگ، نابودی شمرده شود، یا انسان تصور کند که با مرگ همه
چیز را از دست می دهد، در این صورت با یاد آن گرفتار ناامیدی و انزوا می گردد، اما
مرگ از نظر اسلام آغاز زندگی جاوید است. زندگی بی پایانی که سرمایه ی آن تنها در
این دنیا قابل تأمین است. روزی بود که تو هیچ بودی، اما به خواست خدا دانه ای شدی و
از لابه لای خاک سر برآوردی و مدتی بعد سلول زنده ای در بدن انسانی شدی و ماه ها در
محفظه ای تنگ و تاریک دست و پا زدی. به راستی اگر تو برای ماندن در آن محفظه ساخته
شده بودی؛ پس دست و پا و چشم و گوش را برای چه می خواستی؟ آری! آن جا تنها یک
گذرگاه بود تا برای زندگی در این فضای بسیار فراخ تر از دل مادر آماده شوی و
بالاخره با تکمیل نمودن توشه ی سفر ـ استعدادها و قابلیت ها ـ و تهیه ی وسایل و
ابزار لازم ـ اعضا و جوارح ـ روز رخت بر بستن از آن خانه و ورود به خانه ی جدید
فرا رسید و تو برای بار چندم مُردی ـ نسبت به آن جا ـ و یا متولد شدی ـ نسبت به
این دنیا ـ و در خانه ای بزرگ تر و با امکاناتی متفاوت تر شکل دیگری از زندگی را
ادامه دادی و یا آغاز کردی، اکنون نیز به تو می گویند و به تکرار گوشزد می کنند که
هر نفسی که می کشی یک گام به ترک این گذرگاه نزدیک تر می گردی؛ پس هرچه زودتر وسایل