پاورپوینت کامل بدعت چیست و فرقه ناجیه چه کسانی هستند! ۷۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بدعت چیست و فرقه ناجیه چه کسانی هستند! ۷۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بدعت چیست و فرقه ناجیه چه کسانی هستند! ۷۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بدعت چیست و فرقه ناجیه چه کسانی هستند! ۷۲ اسلاید در PowerPoint :

۱۱

آیهالله شیخ محمد مهدی آصفی، در نامه­ای سرگشاده به دکتر شیخ یوسف قرضاوی به اظهارات تفرقه افکنانه اخیر وی پاسخ گفت. متن این نامه به نقل از خبرگزاری ابناء، وابسته به مجمع جهانی اهل­بیت:، تقدیم خوانندگان گرامی می­شود.

بسم اللّه الرحمن الرحیم

جناب آقای قرضاوی یکی از علما و مبلغین مسلمان است که عرصه های گوناگون اسلامی، وی را به پی گیری امور مهم امت و تلاش و حضور فعال در صحنه می شناسد. وی پیشینه ای مملو از فعالیت دارد و در دوران سخت­گیری بر إخوان المسلمین، حتی رنج زندان و تبعید نیز کشیده است. جناب شیخ، از بارزترین مبلغان و علمای إخوان المسلمین است و از روزی که با شیخ حسن البنا; دیدار کرد و تحت تأثیر او قرار گرفت، به تبلیغ و دعوت پیوست.

ما او را از منادیان تقریب، وحدت و مبارزه با اختلافات فرقه ای می شناسیم که هم چنان پیرو راه استاد خود شیخ حسن البنا; است که از اولین رهبران و مؤسسان جنبش تقریب در مصر به شمار می رود.

اما در این روزها تغییراتی را در سخنان و گرایش های او می بینیم که از او سراغ نداشتیم. سخنانی که برخلاف گذشته نشان از حرص شدید ایشان به تقریب و تفاهم مسلمانان ندارد.

آخرین چیزی که از او خواندیم، گفت­وگوی او با روزنامه المصری الیوم است که در آن تصریح می کند: معتقدم که شیعه یک گروه ساختگی و در نتیجه یک فرقه ضاله است، و می گوید: بین اهل سنت و شیعه خطوط قرمزی، مانند: سب صحابه، یا تلاش برای نشر مذهب تشیع در کشورهایی که کاملاً سنی نشین هستند وجود دارد و نیز بیان می کند: شیعه هزینه های میلیونی، بلکه میلیاردی برای گسترش مذهب خود می کند و نیروهای مجربی در این زمینه دارد؛ در حالی که اهل سنت هیچ مصونیت فرهنگی در برابر این هجوم فرهنگی ندارد و… .

من در رویکرد جدید آقای قرضاوی تفاوت هایی را با گذشته و نیز مبانی فکری وی یافتم؛ گذشته ای که در آن، برای تفاهم و نزدیکی میان مذاهب تلاش می کرد؛ و مبانی ای که بر مکتب شیخ حسن البنا و شیخ محمود شلتوت بنا شده بود. این رویکرد با آن دو پیشینه منافات دارد.

البته تفاهم بین مذاهب اسلامی به معنی توافق کامل بین آن­ها در اصول و فروع نیست؛ هم چنان که اختلاف در اصول و فروع نیز تا زمانی که در دایره اجتهاد در فهم کتاب و سنت باشد، نباید باعث شود که یکی از ما دیگری را به بدعت و گمراهی متهم کند.

بدعت در دین

نمی دانم تعریف آقای قرضاوی از بدعت چیست؟

و نمی دانم که آیا می توان هر کس را که در فهم کتاب و سنت با شخص دیگر اختلاف نظر دارد، متهم به بدعتگری کرد؟ اگر چنین باشد، مجتهدان و صاحب نظران نیز می توانند یکدیگر را متهم به بدعت گذاری کنند؛ چرا که هر یک از آنان مطلبی را از آیات و روایات برداشت می کند که با برداشت دیگری مطابقت ندارد؛ هم چنین به خاطر اختلاف در معیارهای جرح و تعدیل احادیث، یکی به روایتی عمل می کند و روایت دیگر را رها می کند و دیگری بر عکس او عمل می نماید.

بنابراین، هر مذهبی می تواند مذاهب اسلامی دیگر را در اصول و فروع بدعت گذار بخواند، حتی هر یک از فرقه های اهل سنت نیز می تواند فرقه های دیگر را بدعتگر بداند. البته فکر نمی کنم که آقای قرضاوی چنین تعریفی از بدعت را قبول داشته باشد. درباره اختلاف در فهم کتاب و سنت نیز باید گفت که اختلاف در اجتهاد نیز داخل در بدعت نیست.

شیعه امامیه هم به جز کتاب و سنت، منبع دیگری ندارد. اجماع نیز نزد شیعه، یک نقش ثانوی است و کاشف از سنت است و به خودی خود مانند کتاب و سنت یک دلیل کامل نیست.

مرجعیت سیاسی و دینی اهل بیت:از دیدگاه کتاب و سنت

شیعه از حدیث معروف غدیر، مرجعیت سیاسی امام علی(ع) را پس از پیامبر(ص) می فهمد. حدیث غدیر هم از روایت های پیامبر(ص) است و نیز از احادیث متواتر، یا دست کم مستفیضه که سندهای صحیح بسیاری در کتب شیعه و سنی دارد.

شیعه از حدیث ثقلین که همگی بر آن اتفاق نظر دارند، مرجعیت دینی اهل بیت: را در اصول و فروع می فهمد.

نیز از آیه تطهیر به ضمیمه روایات بسیار ـ که روایات صحیحه هم در آن است ـ از پیامبر اعظم(ص) رسیده است که منظور از اهل بیت در آیه شریفه، فقط رسول خدا، علی، فاطمه، حسن و حسین: است. و خداوند آنان را از هرگونه پلیدی پاک­ داشته است. دروغ نیز از بزرگ ترین پلیدی هاست، پس آنان در هرچه در اصول و فروع می گویند، راست­گویند. این مقدار از عصمت ـ عصمت از دروغ ـ کافی است تا بدانیم که مرجعیت سیاسی و دینی بعد از پیامبر(ص) با اهل بیت: است.

اهل بیت: خود تصریح می کنند که از صنف مجتهدان نیستند تا برای استخراج حکم شرعی از کتاب و سنت، ابزارهای اجتهادی را بکار گیرند، بلکه آنان سخن پیامبر(ص) را سینه به سینه منتقل می کنند، پس اگر در اصول، یا فروع، به چیزی حکم کردند، این حکم از روی اجتهاد نیست، بلکه برگرفته از میراث سخنان پیامبر(ص) است که به آنان رسیده است، و بعد از آن­که خداوند در قرآن آنان را به صراحت از پلیدی دروغ، مبّرا دانست، هیچ مسلمانی نمی تواند آنان را در این مسأله تکذیب کند.

نظر شیعه در این سه نکته که بیان شد ـ دلالت آیه تطهیر، حدیث غدیر و حدیث ثقلین ـ روشن است. نظر آنان بر مرجعیت سیاسی و دینی اهل بیت: است که در این زمینه صدها کتاب نوشته اند و نظرات خود را با ادله بیان کرده اند. کتاب هایشان هم منتشر شده و در دسترس می باشد.

گذشته از این مطالب؛ چه آقای قرضاوی با این ادله اقناع شود، یا نشود، استدلال شیعه بر مرجعیت سیاسی و دینی اهل بیت: با استفاده از کتاب و سنت، روی اصول و شیوه های علمی است؛ همان شیوه ای که دیگر مجتهدان در فتوا دادن از آن استفاده می کنند؛ چه مجتهدان دیگر نظر آنان را بپذیرند و چه نپذیرند. نپذیرفتن نظر یک مجتهد از سوی مجتهدان دیگر به معنی عدم شرعیت فتواهای وی نیست و آن را از دایره کتاب و سنت خارج نمی کند. کمترین چیزی که می توان گفت این است، که استناد شیعه در مرجعیت سیاسی و دینی اهل بیت:، به خود اهل بیت: از روی اصول علمی مشهور و معروف است و این اصول تنها با اقناع نشدن آقای قرضاوی تغییر نمی کند.

البته در حال حاضر در صدد استدلال و اثبات نیستم، بلکه از باب تذکر نکاتی را ذکر می کنم:

فرقه ناجیه

چگونه به خود حق می دهد که بگوید فقط اهل سنت فرقه نجات یافته اند، و به شیعه اهل بیت: چنین حقی نمی دهد؟ با این­که شیعه به سخن صریح پیامبر(ص) تمسک کرده اند؛ سخنی که همه مسلمانان اتفاق نظر دارند که درباره پیروان اهل بیت: است. به حدیث ثقلین تمسک کرده اند که مسلم و ترمذی در صحیحه­شان آن را روایت کرده اند و این حدیث، تصریح در مرجعیت سیاسی و دینی اهل بیت: دارد، و شیعه نیز از آموزه های اهل بیت: پا را فراتر نمی نهد.

آیا صحیح است که وقتی در فهم کتاب و سنت، اختلاف نظر پیدا کردیم، همدیگر را به بدعت گذاری و گمراهی و هلاکت، متهم کنیم؟!

چرا مقصود از فرقه نجات یافته، همه گروه هایی نیستند که تمسک به کتاب و سنت می کنند؛ حال با هر اجتهادی؟! با این­که مقصود از بدعت و گمراهی و هلاکت، خروج از پیروی کتاب و سنت و رویگردانی از آن است.

اما با شیوه ای که آقای قرضاوی در استدلال به فرقه نجات یافته در پیش گرفته است که دیگران را نفی می کند، با این شیوه سنگ روی سنگ بند نمی شود.

وی می گوید: حدیث فرقه نجات یافته، تصریح دارد که غیر از اهل سنت و جماعت، بقیه فرقه ها گمراه و هلاک شده اند؛ زیرا حق یکی است و متعدد نیست.

اگر اهل سنت و جماعت، فرقه نجات یافته باشند، چنان­که آقای قرضاوی ادعا می کند، پس باید دیگر فرقه ها، گمراه، بدعت گذار و هالک باشند و از جمله آن فرقه ها شیعه است؛ زیرا حدیث فرقه نجات یافته به این مطلب تصریح دارد.

اگر این سخن صحیح باشد، باید بدعت و گمراهی و هلاکت به دیگر فرقه های سنی نیز که با یکدیگر در اصول و فروع اختلاف دارند، سرایت کند.

اهل سنت در فقه و اصول، مذاهب متعدد دارند و بر یک مذهب واحد نیستند و اجتهادهای این مذاهب، هم در فروع و هم در اصول متفاوت است.

اول این­که چرا آقای قرضاوی فروع را استثنا می کند؟ حال آن­که حکم خداوند در فروع متعدد نیست، چنان که در اصول هم حق یکی است و اهل سنت در فروع اختلافات بسیار زیادی دارند.

دوم این­که چرا اختلافات اهل سنت را در اصول نادیده می گیرد؟؛ بنابراین مسأله بدعت و بدعت گذاری به اهل سنت نیز سرایت می کند و فقط به شیعه منحصر نمی شود. باید گفت که مسأله این گونه نیست و شایسته نیست مسأله ای به این روشنی از شما پنهان بماند.

هر کس که به کتاب و سنت ـ چه به نص و چه با اجتهاد ـ تکیه کند، از فرقه نجات یافته محسوب می شود و هر کس از دایره کتاب و سنت خارج گردد و به صورت کلی، یا جزیی از آن رویگردان شود، از گمراهان و هلاک شدگان است. البته آن اجتهادی که بر پایه اصول علمی باشد، نه از روی هوا و هوس و شرایط سیاسی؛ آن­گونه که خوارج و تکفیریان خون مسلمانان را هدر می دهند و در مقابل سخن صریح پیامبر(ص) مبنی بر حرمت خون مسلمانان مگر به حق، می ایستند. قتل بدون دلیل نیز داخل در حرمت است.

گسترش مذهب تشیع در محیط های سنی نشین

درباره گسترش تشیع در محیط های اهل تسنن که جناب قرضاوی ادعا می کند، ای کاش ایشان نمونه ای برای ادعای خود ذکر می کردند!! من فکر می کنم حجم این قضیه بسیار کمتر از آنی است که جناب قرضاوی را نگران کند، و ایشان مبالغه کرده اند!

ای کاش ایشان خاطرات آن دسته از سنی هایی که شیعه شده اند را می شنید، یا می خواند! بسیاری از آنان در خاطرات شخصی خود، علت تشیع خود را بیان کرده اند. اگر ایشان این خاطرات را می خواند، در می یافت که آنان در اثر یک انقلاب درونی حرکت به سوی تشیع را آغاز کرده اند، یا در پی علت دیگری بوده است و می توانستند صحت و سقم این نسبت های ناروا را که به این طایفه بزرگ اسلامی روا داشته شده، تشخیص دهند.

آیا تکفیر آنان صحیح است یا خیر؟! و چگونه توانستند با انبوه خرافات و بدعت های افسانه ای در زمانه علم و شناخت و عصر ارتباطات قیام کنند و استوار بمانند. بسیاری از سنیانی که شیعه شدند، پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران که اولین تجربه تشکیل حکومت اسلامی در دوره معاصر است، شیعه شدند.

این انقلاب، نگاه های بسیاری را در جهان، به ویژه توجه مسلمانان را درباره هویت شیعه، به خود جلب کرده است، و نسبت های ناروای تاریخی را که درباره شیعه شنیده بودند، دوباره در ذهن آنان آشکار کرد، مانند: تحریف قرآن، سجده در نماز برای تربت امام حسین(ع) نه بر تربت امام حسین(ع)، نسبت خیانت به جبرییل امین۷ درباره انتخاب پیامبر اعظم(ص)؛ در حالی که وحی برای علی(ع) نازل شده بود، حلال شمردن زنا به اسم متعه، نمازگزاردن به سوی مراقد اهل بیت: به جای قبله مسلمانان و از این دست اتهاماتی که پیش از انتشار گسترده کتاب های شیعی و معرفی ادبیات، فرهنگ، آموزه ها، سخنان و سیره اهل بیت: در جهان اسلام به شیعه نسبت می دادند.

وقتی معارف شیعه به صورت گسترده منتشر شد، مسلمانان بدون واسطه به کتب اصیل شیعی، به فرهنگ و روایات اهل بیت:، سخنان آنان، فرهنگشان و دعاهایشان مراجعه کردند و به نتیجه ای کاملاً متفاوت از آنچه می پنداشتند رسیدند. جناب قرضاوی آنان را متهم به شرک در